Επιστροφή στην κανονικότητα

Της Νεκτα­ρίας Μπίλλη

Η κάλπη της 7ης Ιουλίου ήταν ανα­τρε­πτική. Το εκλο­γικό σώμα με συντρι­πτική πλειο­ψη­φία έδωσε την λαϊκή εντολή στον Πρόεδρο της Νέας Δημο­κρα­τίας Κυριάκο Μητσο­τάκη να σχη­μα­τί­σει αυτο­δύ­ναμη κυβέρ­νηση, να ανα­λά­βει και να δια­χει­ρι­στεί την περαι­τέρω πορεία της χώρας.

Οι Έλληνες πολίτες φοβή­θη­καν γενι­κό­τερα την περι­δή­νηση, και την ρευ­στό­τητα που θα εισερ­χό­ταν η χώρα σε περί­πτωση αλλε­πάλ­λη­λων εκλο­γι­κών ανα­με­τρή­σεων, πολλώ δε μάλλον τρό­μα­ξαν από την ακυ­βερ­νη­σία που θα επέφερε η απλή ανα­λο­γική, σε μια κρίσιμη και κομβική συγκυ­ρία για την περαι­τέρω οικο­νο­μική πορεία και ανά­πτυξη.

Θεωρώ ότι ήταν μια καθαρή και προ­σω­πική νίκη του Πρω­θυ­πουρ­γού Κυριά­κου Μητσο­τάκη, διότι κατέ­λαβε αυτό το ποσοστό χωρίς μεγα­λό­στο­μες υπο­σχέ­σεις και ακα­τά­σχετη παρο­χο­λο­γία. Κάτι που δεν έχει ξανα­γί­νει στα χρόνια της μετα­πο­λι­τευ­τι­κής πολι­τι­κής ιστο­ρίας.

Οι μέρες μετά την κάλπη της 7ης Ιουλίου σημα­το­δο­τούν το τέλος μιας εικόνας που σημά­δεψε έντονα την πολι­τική σκηνή. Πρό­κει­ται για το τέλος ενός παρο­ξυ­σμού και μιας ακραίας, άνευ βάσεων, πολι­τι­κής έντασης και σύγκρου­σης, μιας άκραίας έξαρσης, βιαιό­τη­τας και υπο­βάθ­μι­σης του δημό­σιου λόγου. Πρό­κει­ται για το τέλος ενός πολι­τι­κού κλί­μα­τος εξαι­ρε­τικά πολω­τι­κού, εμφυ­λιο­πο­λε­μι­κού που δίχασε τον λαό και μόλυνε το δημόσιο μέτωπο.

Οι πολυ­σή­μα­ντες λοιπόν εκλογές του Ιουλίου θέτουν τα παρα­πάνω στο παρελ­θόν και στην κρίση της ιστο­ρίας αλλά απο­μυ­θο­ποιούν και ιδε­ο­λο­γή­ματα που ήταν δια­φο­ρε­τικά απο­τυ­πω­μένα στο συλ­λο­γικό φαντα­σιακό.

Παρα­κο­λου­θώ­ντας τη Βουλή όλες αυτές τις μέρες, δια­κρί­νει κανείς τον σεμνό λόγο, τη στάση ευπρέ­πειας και το δημο­κρα­τικό λόγο που έχει το νέο κυβερ­νη­τικό σχήμα.

Από την άλλη στην αντι­πο­λί­τευση επι­κρα­τεί κλίμα αμη­χα­νίας και δυσκο­λίας να βρει αφήγημα προ­κει­μέ­νου να προ­σεγ­γί­σει την κυβέρ­νηση. Θαρρεί κανείς ότι ακόμη δεν έχουν συνει­δη­το­ποι­ή­σει ότι έχασαν ούτε γιατί έχασαν.

Τα πρώτα δείγ­ματα γραφής της νέας κυβέρ­νη­σης είναι εξόχως θετικά και ενθαρ­ρυ­ντικά. Ο Πρω­θυ­πουρ­γός παρου­σιά­ζει την απόλυτη συνέ­πεια λόγω- έργω, και μερικά πράγ­ματα είναι αδιαμ­φι­σβή­τητα και για τους πλέον εμπα­θείς, για όσους κατ΄ε­πάγ­γελμα του ασκούν κριτική. Από τις πρώτες ενέρ­γειες και πράξεις του δια­πι­στώ­νει κανείς ότι ήλθε στην εξουσία πολύ καλά και από καιρό προ­ε­τοι­μα­σμέ­νος.

Έδωσε εγκαί­ρως το στίγμα της πορείας του και κινεί­ται μεθο­δικά με ταχύ­τητα και με γνώμονα το προ­ε­κλο­γικό του πρό­γραμμα. Στο­χεύει να επι­φέ­ρει βασικές δομικές αλλαγές στη δια­κυ­βέρ­νηση της χώρας κάτι που αν πετύχει θα απο­τε­λέ­σει μεγάλη παρα­κα­τα­θήκη. Ήδη μέσα από το Νομο­σχέ­διο για το επι­τε­λικό κράτος με μια δια­γώ­νια επι­σκό­πηση προ­κύ­πτουν σημα­ντι­κές και αξιο­ση­μεί­ω­τες τομές.

Τελευ­ταίο αλλά ουκ έλασσον που δεν πρέπει να παρα­βλέ­ψουμε είναι το κλίμα αισιο­δο­ξίας και κανο­νι­κό­τη­τας που επήλθε και επι­κρα­τεί στην περιρ­ρέ­ουσα ατμό­σφαιρα.

Δυστυ­χώς τα τελευ­ταία πέντε χρόνια η χώρα πισω­γύ­ρισε, έχασε μεγάλες ανα­πτυ­ξια­κές ευκαι­ρίες και η ζωή των Ελλήνων επι­δει­νώ­θηκε. Η πολλά υπο­σχό­μενη προη­γού­μενη κυβέρ­νηση αγνόησε την πραγ­μα­τι­κό­τητα σε σημείο τέτοιο που πίστεψε ότι μπορεί να την κατα­σκευά­σει. (Θα πείτε κακό για την πραγ­μα­τι­κό­τητα) Τα απο­τε­λέ­σματα εκείνης της πολι­τι­κής τα βίωσε η χώρα και κατ΄ε­πέ­κταση οι πολίτες με την πιο κακό­γου­στη και χει­ρό­τερη εφαρ­μογή.

Εκείνο που επι­θυ­μεί το σύνολο των πολιτών είναι να επι­στρέ­ψουμε ως χώρα στην κανο­νι­κό­τητα. Να στα­μα­τή­σει πλέον η παρα­δο­ξό­τητα, σε όλα τα θέματα και στις δράσεις της κοι­νω­νίας να υπάρχει κάτι που να μας δια­φο­ρο­ποιεί από τα υπό­λοιπα κράτη. Μονίμως ασχο­λού­μα­στε με τη δική μας ιδαι­τε­ρό­τητα και μονα­δι­κό­τητα σε όλους τους τομείς: στην υγεία, στην παιδεία, στην οικο­νο­νο­μία, στο στρατό, στη δημόσια διοί­κηση κ.ο.κ.

Είμαστε η χώρα της πολυ­νο­μίας, της ασά­φειας, όπου οι πολίτες παρα­μέ­νουν σε ομηρία λόγω νομικών εμπλο­κών και μη ξεκά­θα­ρων αρμο­διο­τή­των.

Είμαστε η χώρα όπου το αυτο­νό­ητο παρα­μέ­νει ακόμη ζητού­μενο, και η εφαρ­μογή του φαντά­ζει ως κάτι το εξω­πραγ­μα­τικό. Ας ελπί­σουμε και ας ευχη­θούμε στις καλύ­τε­ρες μέρες που έρχο­νται για να πάψουμε επι­τέ­λους να απο­τε­λούμε την εξαί­ρεση του κανόνα.

Θα ανα­ρω­τη­θεί κάποιος: μα υπάρχει γραμ­μα­τική χωρίς εξαι­ρέ­σεις, ή θρη­σκεία χωρίς αιρέ­σεις; Ναι αλλά εδώ μιλάμε για χώρα και κάποιοι κάπου στα τελευ­ταία χρόνια τα μπέρ­δε­ψαν.