Η πίκρα του Δημήτρη Κρεμαστινού

Γράφει ο

Κώστας Λαμπρια­νός

«Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ!». Ένα σύνθημα που για περισ­σό­τερο από μισό αιώνα δονούσε τις καρδιές και τις ψυχές εκα­τομ­μυ­ρίων Ελλήνων πολιτών.

Το απο­τέ­λε­σμα των εκλογών της προ­πε­ρα­σμέ­νης Κυρια­κής, δυστυ­χώς υπήρξε -τουλάχιστον για τα Δωδεκάνησα- το “ρέκβιεμ” της ζωής και θανάτου του σοσια­λι­στι­κού κινή­μα­τος που ίδρυσε, πριν από 45 χρόνια ο αεί­μνη­στος Ανδρέας Παπαν­δρέου.

Μετά από 42 χρόνια ηγε­μο­νεύ­σου­σας θέσης το “Κάστρο του ΠΑΣΟΚ”, τα Δωδε­κά­νησα, κατέρ­ρευσε υπό την πολιορ­κη­τική μηχανή του ΣΥΡΙΖΑ, του Αλέξη Τσίπρα.

Οι στρα­τιώ­τες του δεν μπό­ρε­σαν να κρα­τή­σουν το τελευ­ταίο προ­πύρ­γιο, του­τέ­στιν τη μονα­δική έδρα που κατείχε τα τελευ­ταία χρόνια, στη Βουλή ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός.

Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πια εδώ!

Και όπως συμ­βαί­νει στη ζωή -ιδιαιτέρως στην πολιτική- ενός κακού μύρια έπονται…

«Φίλος μεν Πλάτων, φιλτέρα δ’ αλήθεια», είχε πει ο Αρι­στο­τέ­λης.

Φίλος αγα­πη­τός ο δια­κε­κρι­μέ­νος καθη­γη­τής και πολι­τι­κός Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός, φίλτατη όμως και η αλήθεια.

Επειδή τον γνωρίζω από παιδί, στον Αρχάγ­γελο, όπου έζησε τα παιδικά και εφηβικά χρόνια του, παρα­κο­λου­θώ­ντας έκτοτε τη λαμπρή επι­στη­μο­νική και μετέ­πειτα την πολι­τική δια­δρομή του, φρονώ ότι οι δηλώ­σεις του των τελευ­ταίων ημερών, μετά το ατυχές, αρνη­τικό εκλο­γικό απο­τέ­λε­σμα για το ΠΑΣΟΚ στα Δωδε­κά­νησα, και τον ίδιο προ­σω­πικά, υπα­γο­ρεύ­τη­καν από κύμα πικρίας, και οργής ίσως, σ’ ένα, καθ’ όλα ανθρώ­πινο ξέσπα­σμα συναι­σθη­μά­των.

Μόνο που η πικρία, πολύ περισ­σό­τερο η οργή και το πάθος, είναι σε κάθε περί­πτωση κακοί σύμ­βου­λοι. Και όπως είχε πει ο Βολ­ταί­ρος απο­προ­σα­να­το­λί­ζουν τον άνθρωπο, με απο­τέ­λε­σμα να χάνει “τον δρόμο της αλή­θειας”.

Η αλήθεια είναι ότι ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός, από τον περα­σμένο Σεπτέμ­βριο -σημειολογικά με την επέτειο των 44 χρόνων από την ιδρυ­τική δια­κή­ρυξη του ΠΑΣΟΚ- είχε δημόσια ανα­φερ­θεί στην ανάγκη συνερ­γα­σίας ΚΙ.ΝΑΛ. και ΣΥΡΙΖΑ πράγμα που επα­νέ­λαβε και τον περα­σμένο Ιανουά­ριο.

Είναι, επίσης, αλήθεια ότι, όταν στο εσω­τε­ρικό του κόμ­μα­τος και σ’ επίπεδο ηγεσίας είχε τεθεί το θέμα μιας πιθανής συνερ­γα­σίας με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός έσπευσε να δηλώσει «θα σεβαστώ την όποια απόφαση του κόμ­μα­τος».

Η απόφαση ήταν αρνη­τική με τον Κώστα Σκαν­δα­λίδη μάλιστα να δηλώνει: «Ο κ. Τσίπρας είναι ξένος και παρεί­σα­κτος στην Κεντρο­α­ρι­στερά».

Την ίδια σθεναρή αρνη­τική στάση τήρησαν οι Βενι­ζέ­λος, Λοβέρ­δος και Κων­στα­ντι­νό­που­λος, με τον τελευ­ταίο ευθέως να απο­δο­κι­μά­ζει τις θέσεις του Κρε­μα­στι­νού, για την ανάγκη ενός δια­λό­γου με τον “όμορο” ιδε­ο­λο­γικά ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός με τις απα­νω­τές δηλώ­σεις του, των τελευ­ταίων ημερών, όχι μόνον αμφι­σβή­τησε την απόφαση του Συνε­δρίου του Μαρτίου περί «αυτό­νο­μης πορείας» του ΚΙΝΑΛ, αλλά έδειξε να μη λαμ­βά­νει υπ’ όψιν και τις εξε­λί­ξεις στο στρα­τό­πεδο του ηττη­μέ­νου ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Αλέξης Τσίπρας με τη ρητο­ρική και τις επι­θέ­σεις κατά του ΚΙΝΑΛ και προ­σω­πικά κατά της προ­έ­δρου του, Φώφης Γεν­νη­ματά, υπήρξε ο μεγάλος αυτουρ­γός της “καθή­λω­σης” του ΚΙΝΑΛ στο 8%, στο όνομα μιας “μεγάλης και ισχυρής Κεντρο­α­ρι­στε­ράς”, μιας ισχυρής προ­ο­δευ­τι­κής παρά­τα­ξης.

Όμως, μετά την ήττα και την αυτο­δυ­να­μία της Νέας Δημο­κρα­τίας ο “πονηρός Οδυσ­σέας” του ΣΥΡΙΖΑ άλλαξε ρότα στο πλε­ού­μενο της πολι­τι­κής περι­πλά­νη­σής του.

Τώρα απεκ­δύ­ε­ται τον μανδύα της ριζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς και με τα πανιά φου­σκω­μένα πορεύ­ε­ται με σκοπό τη λεη­λα­σία του χώρου της Σοσιαλ­δη­μο­κρα­τίας και, εντέλει, την καθυ­πό­ταξη του ΠΑΣΟΚ και την πλήρη αφο­μοί­ωση του, για να παρα­μεί­νει έτσι ο μόνος αντί­πα­λος της φιλε­λεύ­θε­ρης παρά­τα­ξης του Κυριά­κου Μητσο­τάκη.

Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό, έχει δείξει η ζωή, σε όλες τις εκφάν­σεις της.

Και είτε αρέσει, είτε όχι, το μεγάλο ψάρι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Συνεπώς σε δυσχερή θέση είναι μόνο το ΠΑΣΟΚ. Η επι­βί­ωση του δε, θα εξαρ­τη­θεί από την τρο­φο­δό­τησή του με “νέο αίμα” στε­λε­χών ακο­λου­θώ­ντας αυτό­νομη πορεία και με κλειστά τ’ αυτιά στα κελεύ­σματα των σει­ρή­νων από δεξιά κι αρι­στερά.

Κατά την ταπεινή άποψή μου η μαθη­μα­τική εκτί­μηση του Δημήτρη Κρε­μα­στι­νού, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ με το 32% και το ΚΙΝΑΛ με το 8% μας κάνουν 40% “και σήμερα θα ήταν κυβέρ­νηση” είναι πολι­τικά αβάσιμη, και μια τέτοια προ­ε­κλο­γική συνερ­γα­σία των “όμορων” κομ­μά­των, νομο­τε­λειακά θα οδη­γούσε σε αφα­νι­σμό του ΠΑΣΟΚ.

Πιστεύω ότι ο φίλος καθη­γη­τής με τις μετε­κλο­γι­κές δηλώ­σεις του αδίκησε πρω­τί­στως τον εαυτό του.

Αδίκησε τη λαμπρή επι­στη­μο­νική και πολι­τική δια­δρομή του.

Αδίκησε, πάνω απ’ όλα τη σχέση του με το ΠΑΣΟΚ που ίδρυσε ο αεί­μνη­στος Ανδρέας Παπαν­δρέου, που τον τίμησε όσο κανείς άλλος.

Αδίκησε, ακόμη, τον δωδε­κα­νη­σιακό λαό. Γιατί, όπως και να το δει κανείς, είναι απα­ξιω­τικό να λες σ’ έναν λαό, που σ’ αγάπησε και σε τίμησε πολ­λά­κις -όσο κανέναν άλλο- έπειτα από μιαν απο­τυ­χία του κόμ­μα­τος, «δεν θα είμαι πια υπο­ψή­φιος στα Δωδε­κά­νησα αλλά θα τα λέμε τώρα από την κεντρική πολι­τική σκηνή».

Τέλος, υπο­τί­μησε ανε­πα­νόρ­θωτα το πολι­τικό και αξιακό εκτό­πι­σμά του δηλώ­νο­ντας ότι τον ενδια­φέ­ρει πλέον η κεντρική πολι­τική σκηνή σαν “έτοιμος από καιρό” να υπο­γραμ­μί­ζει «όποιος θέλει να μου κάνει προ­τά­σεις, θα τις δω», απευ­θυ­νό­με­νος εμμέσως, πλην σαφώς, στον Αλέξη Τσίπρα!