N. Aνδρουλάκης: «Οι ευρωεκλογές είναι πολύ κρίσιμες για το μέλλον του ευρωπαϊκού εγχειρήματος»

Κύριε Ανδρου­λάκη, ποιο είναι το δια­κύ­βευμα των επι­κεί­με­νων ευρω­ε­κλο­γών κατά την άποψή σας και πόσο κρίσιμη είναι αυτή η εκλο­γική ανα­μέ­τρηση για την πορεία της Ε.Ε. αλλά και για την πορεία της Ελλάδας;

Τα τελευ­ταία χρόνια πολλοί από τους συμπο­λί­τες μας στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, βλέπουν την Ένωση ως κάτι το ξένο, το από­μα­κρο έως και εχθρικό. Βλέ­πουμε για πρώτη φορά να αμφι­σβη­τεί­ται ευθέως ο πυρήνας των Ευρω­παϊ­κών αξιών, όπως η αλλη­λεγ­γύη, το κράτος δικαίου, ο σεβα­σμός των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των. Ακραίες ιδέες που πιστεύ­αμε ότι είχαν βυθι­σθεί στην πολι­τική λήθη επα­νέρ­χο­νται στο προ­σκή­νιο. Ακόμα και θεω­ρη­τικά πιο μετριο­πα­θείς συντη­ρη­τι­κές δυνά­μεις κάνουν μία ακρο­δε­ξιά στροφή. Ενδει­κτικό παρά­δειγμα, οι δηλώ­σεις του κ. Ταγιάνι, Πρό­ε­δρου του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου με το Ευρω­παϊκό Λαϊκό Κόμμα, ο οποίος προ­σέ­φυγε σε επι­κίν­δυ­νους ιστο­ρι­κούς ανα­θε­ω­ρη­τι­σμούς, βλέ­πο­ντας θετικές στιγμές στο καθε­στώς του Φασίστα ΜπενίτοΜουσολίνι.

Οι ερχό­με­νες Ευρω­ε­κλο­γές είναι πολύ κρί­σι­μες για το μέλλον του Ευρω­παϊ­κού εγχει­ρή­μα­τος. Οι προ­ο­δευ­τι­κές δυνά­μεις θα έχουν να αντι­με­τω­πί­σουν από τη μία τους συντη­ρη­τι­κούς που επι­θυ­μούν τη δια­τή­ρηση των πιο αντι­λαϊ­κών πλευρών του status quo, τη συνέ­χιση της θεσμι­κής στα­σι­μό­τη­τας κατά την οποία οι σημα­ντι­κές απο­φά­σεις θα λαμ­βά­νο­νται πίσω από κλει­στές πόρτες, χωρίς καμία δυνα­τό­τητα λογο­δο­σίας στους πολίτες και από την άλλη ένα μέρος της Ευρω­παϊ­κής Αρι­στε­ράς οποία υπε­ρα­σπί­ζε­ται τα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα α λα καρτ και εμφα­νί­ζε­ται φοβική σε μία πιο ισχυρή και αυτό­νομη Ευρώπη. Απέ­να­ντι σε αυτές τις αντι­λή­ψεις πρέπει να δώσουμε τον αγώνα για ενί­σχυση των κοινών θεσμών, της συνερ­γα­σίας και πολι­τι­κής ενο­ποί­η­σης της Ευρώπης, ώστε να μπο­ρούμε να αντι­με­τω­πί­σουμε απο­τε­λε­σμα­τικά τις προ­κλή­σεις του μέλ­λο­ντος. Η επιλογή αυτή απο­τε­λεί όχι μόνο η εθνικά συμ­φέ­ρουσα για τη χώρα μας αλλά και ανα­γκαία για να αντα­πο­κρι­θούμε στο νέο παγκο­σμιο­ποι­η­μένο περι­βάλ­λον. Μόνο με ενί­σχυση της Κοινής Εξω­τε­ρι­κής Πολι­τι­κής και Πολι­τι­κής Άμυνας θα μπο­ρέ­σουμε να αντα­πο­κρι­θούμε στις σύγ­χρο­νες γεω­πο­λι­τι­κές προ­κλή­σεις της περιο­χής μας. Μόνο με κοινή οικο­νο­μική πολι­τική θα επι­τύ­χουμε την κατα­πο­λέ­μηση της φορο­α­πο­φυ­γής των μεγάλων επι­χει­ρή­σεων και την αύξηση των εσόδων του κοι­νω­νι­κού κράτους. Μόνο με ενί­σχυση των κοινών θεσμών και του Κοι­νο­βου­λίου θα κατα­φέ­ρουμε να έχουμε περισ­σό­τερη δημο­κρα­τία και δια­φά­νεια στη λήψη των απο­φά­σεων.

Πρέπει οι ευρω­ε­κλο­γές να έχουν δημο­ψη­φι­σμα­τικό χαρα­κτήρα όπως δηλώνει συνεχώς η Ν.Δ.;

Για πολλά χρόνια οι Ευρω­ε­κλο­γές περιο­ρι­ζό­ντου­σαν στο ρόλο ενός δημο­ψη­φί­σμα­τος για τα πεπραγ­μένα της εκά­στοτε κυβέρ­νη­σης, όπου η συζή­τηση περιο­ρι­ζό­ταν κατά κύριο λόγο στα εθνικά θέματα και τα ευρω­παϊκά θα λέγαμε ότι είχαν τον ρόλο του κομπάρ­σου.

Τα τελευ­ταία χρόνια όμως αυτό αλλάζει. Καταρ­χάς χάρη στη Συνθήκη της Λισα­βώ­νας και της και­νο­τό­μου δια­δι­κα­σίας του επι­κε­φα­λής υπο­ψη­φίου, όπου τα περισ­σό­τερα Ευρω­παϊκά Κόμματα έχουν ορίσει έναν υπο­ψή­φιο για την Προ­ε­δρία της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής, δίνο­ντας την ευκαι­ρία στους πολίτες με την ψήφο τους να επη­ρε­ά­σουν ποιος θα είναι ο επό­με­νος πρό­ε­δρος. Αφε­τέ­ρου, με ζητή­ματα όπως η προ­σφυ­γική ή η οικο­νο­μική κρίση, γίνεται πλέον πιο ευδιά­κριτο σε όλους ότι οι πολι­τι­κοί συσχε­τι­σμοί που δια­μορ­φώ­νο­νται στις Βρυ­ξέλ­λες έχουν πολύ μεγάλη σημασία για την επιλογή των λύσεων. Είμαστε βέβαια ακόμα μακριά από την πλήρη αυτο­νό­μηση σε σχέση με την εθνική πολι­τική σκηνή και αυτό ως ένα βαθμό είναι απο­λύ­τως κατα­νοητό.

Είναι απο­γοη­τευ­τική η προ­σπά­θεια να μετα­τρα­πούν οι Ευρω­ε­κλο­γές σε μία μεγάλη δημο­σκό­πηση μόνο και μόνο για να εξυ­πη­ρε­τη­θούν μικρο­πο­λι­τι­κές σκο­πι­μό­τη­τες, ιδιαί­τερα όταν το αργό­τερο μέχρι τον ερχό­μενο Οκτώ­βριο θα διε­ξα­χθούν και οι εθνικές εκλογές. Τώρα είναι η στιγμή όλα τα πολι­τικά κόμματα να εξη­γή­σουν στον Ελλη­νικό λαό το όραμά τους για την Ευρώπη και τη θέση της χώρας μας σε αυτή.

Κατα­λα­βαίνω την αγωνία του κ. Μητσο­τάκη να πρέπει να δικαιο­λο­γή­σει τα αδι­καιο­λό­γητα που είναι οι βαθύ­τατα συντη­ρη­τι­κές, και υπο­νο­μευ­τι­κές για την επι­τά­χυνση της πολι­τι­κής ενο­ποί­ηση της Ευρώπης του κ. Βέμπερ, όμως αυτό συνε­πά­γε­ται η δημο­κρα­τική λογο­δο­σία. Άλλωστε, απο­τε­λεί προ­σω­πική του επιλογή καθώς η Νέα Δημο­κρα­τία ήταν ένα από τα 4 κόμματα που τον πρό­τει­ναν.

Ποιος είναι ο στόχος του ΚΙΝΑΛ στις ευρω­ε­κλο­γές;

Πηγαί­νουμε στις ευρω­ε­κλο­γές έχοντας ως παρα­κα­τα­θήκη το επι­τυ­χη­μένο εγχεί­ρημα της Ελιάς, όπου παρά τις δυσκο­λίες και την κυβερ­νη­τική φθορά είχε κατα­φέ­ρει να συγκε­ντρώ­σει ένα ποσοστό λίγο πάνω από το 8%. Τώρα που οι συν­θή­κες είναι πιο ευνοϊ­κές με έναν ΣΥΡΙΖΑ που παρα­μέ­νει στην κυβέρ­νηση χάρη μίας αντι­φα­τι­κής πλειο­ψη­φίας με εκπρο­σώ­πους της Καρα­μαν­λι­κής δεξιάς και πρώην πρω­το­κλα­σάτα στελέχη των ΑΝΕΛ και μία Νέα Δημο­κρα­τία η οποία συνεχώς συντη­ρη­τι­κο­ποιεί­ται, υπάρ­χουν οι συν­θή­κες για ένα απο­τέ­λε­σμα που θα επι­βε­βαιώ­σει ότι η Δημο­κρα­τική Παρά­ταξη επα­νέρ­χε­ται στο πολι­τικό προ­σκή­νιο.

Πρό­σφατα, μιλή­σατε για την “τρίτη εντολή”. Διευ­κρι­νί­στε μας τους λόγους που ανη­συ­χείτε.

Στις προη­γού­με­νες εθνικές και ευρω­παϊ­κές εκλογές η νεο­να­ζι­στική συμ­μο­ρία της Χρυσής Αυγής κατέ­κτησε την τρίτη θέση. Ως Δημο­κρα­τι­κοί πολίτες δεν μπο­ρούμε να επι­τρέ­ψουμε αυτό να συμβεί ξανά. Φαντα­στείτε την πιθα­νό­τητα μετά τις ερχό­με­νες εθνικές εκλογές κανένα κόμμα να μην έχει αυτο­δυ­να­μία και να λάβει την τρίτη διε­ρευ­νη­τική εντολή ένας υπό­δι­κος για συγκρό­τηση και διεύ­θυνση εγκλη­μα­τι­κής οργά­νω­σης. Είναι δική μας ευθύνη να μην επι­τρέ­ψουμε να συμβεί αυτό.

Για ποιο λόγο θα πρέπει να σας εμπι­στευ­τούν ξανά οι πολίτες στις ευρω­ε­κλο­γές;

Είναι θετικό που παρέ­μεινε το σύστημα του σταυρού και δεν επα­νήλθε η λίστα για να μπο­ρέ­σουν οι πολίτες να κρίνουν τη δουλειά που έκανα τα τελευ­ταία 5 χρόνια στην Ευρω­βουλή.

Αυτό το διά­στημα είχα την ευκαι­ρία να εργαστώ σε σημα­ντικά θέματα, με το τελευ­ταίο και ίσως πιο σημα­ντικό να είναι η ανα­βάθ­μιση του Ευρω­παϊ­κού Μηχα­νι­σμού Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας και η δημιουρ­γία του rescEU για το οποίο ήμουν υπεύ­θυ­νος εκ μέρους της Σοσια­λι­στι­κής Ομάδας. Ο συγκε­κρι­μέ­νος μηχα­νι­σμός θα βοη­θή­σει τη χώρα μας και τα άλλα Κράτη της Ευρώπης να αντι­με­τω­πί­σουν απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τερα φυσικές κατα­στρο­φές όπως είναι οι πυρ­κα­γιές και οι πλημ­μύ­ρες με την αγορά και­νούρ­γιων μέσων σε ευρω­παϊκό επίπεδο αλλά και την παροχή χρη­μα­το­δό­τηση για την επι­σκευή των εθνικών μέσων, όπως είναι τα πυρο­σβε­στικά αερο­πλάνα κανα­ντέρ στη δική μας περί­πτωση.

Ακόμα ως μέλος της Επι­τρο­πής Εξω­τε­ρι­κών Υπο­θέ­σεων του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου ασχο­λή­θηκα ιδιαί­τερα με ζητή­ματα που άπτο­νται των εθνικών μας θεμάτων. Με τρο­πο­λο­γίες και παρεμ­βά­σεις μου πέτυχα να ενσω­μα­τω­θούν στις εκθέ­σεις του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου πολλά ζητή­ματα που αφορούν τα εθνικά μας θέματα, όπως η ανάγκη άρσης του casus belli από την Τουρκία και η κατα­δίκη της Τουρ­κι­κής επι­θε­τι­κό­τη­τας με τις παρα­βιά­σεις του ελλη­νι­κού ενα­ε­ρίου χώρου, η προ­στα­σία του Οικου­με­νι­κού Πατριαρ­χείου και της Ελλη­νι­κής μειο­νό­τη­τας στην Κων­στα­ντι­νού­πολη, Ίμβρο και Τένεδο σχετικά με την Τουρκία αλλά και ζητή­ματα που αφορούν τις σχέσεις μας με άλλες χώρες των Δυτικών Βαλ­κα­νίων, όπως είναι η προ­στα­σία των δικαιω­μά­των της Ελλη­νι­κής μειο­νό­τη­τας της Βορείου Ηπείρου και ιδιαί­τερα στην περί­πτωση του Κων­στα­ντί­νου Κατσίφα η πλήρη διε­ρεύ­νηση των συν­θη­κών θανάτου του.

Κατά την άποψή σας θα υπάρξει περι­θώ­ριο να “βελ­τιω­θούν” οι όροι της Συμ­φω­νίας των Πρεσπών;

Η κυβέρ­νηση στο συγκε­κρι­μένο θέμα έδειξε για ακόμη μία φορά τον ανεύ­θυνο τρόπο με τον οποίο χει­ρί­ζε­ται τα εθνικά θέματα. Απο­φά­σισε να δια­πραγ­μα­τευ­τεί εν κρυπτώ, χωρίς να ενη­με­ρώ­σει τους πολι­τι­κούς αρχη­γούς και χωρίς τη δια­μόρ­φωση μίας εθνικής στρα­τη­γι­κής, όπως είχε γίνει στο παρελ­θόν για τόσο σημα­ντικά θέματα. Αυτό είχε ως απο­τέ­λε­σμα να μην υπάρχει εθνική δια­πραγ­μα­τευ­τική θέση και τα όποια θετικά απο­τε­λέ­σματα να υπο­νο­μεύ­ο­νται από την ανα­γνώ­ριση “Μακε­δο­νι­κής” εθνό­τη­τας και γλώσσας δημιουρ­γώ­ντας κεκτη­μένα που μπορεί να βρούμε μπροστά μας στο μέλλον.

Πλέον η Συμ­φω­νία των Πρεσπών έχει κυρωθεί και από τις δύο πλευρές και έχει αρχίσει ήδη να εφαρ­μό­ζε­ται. Το να ισχυ­ρι­στεί κάποιος ότι θα μπο­ρέ­σει να την ακυ­ρώ­σει είναι λαϊ­κί­στικο και ανε­δα­φικό. Σε κάθε περί­πτωση όμως, το πλαίσιο των εντα­ξια­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σεων της γει­το­νι­κής χώρας με την Ευρω­παϊκή Ένωση, όπου χρειά­ζε­ται η συγκα­τά­θεση της χώρας μας στο άνοιγμα και το κλεί­σιμο και των 35 δια­πραγ­μα­τευ­τι­κών κεφα­λαίων, μας δίνει τη δυνα­τό­τητα να πιστεύ­ουμε ότι κάποιες επι­μέ­ρους διορ­θώ­σεις ίσως θα μπο­ρού­σαν να γίνουν, ιδίως για το ζήτημα των προ­ϊ­ό­ντων ονο­μα­σίας προ­έ­λευ­σης που η κυβέρ­νηση απλώς παρέ­πεμψε για το μέλλον.