Επιδικάστηκε αποζημίωση σε δικηγόρο που συκοφαντήθηκε από τα παιδιά εκλιπόντος εντολέως του

Με απόφαση που εξέδωσε χθες το Μονο­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου έγινε εν μέρει δεκτή η έφεση που άσκησε γνωστός δικη­γό­ρος της Ρόδου κατά ενός κατοί­κου της Καρ­πά­θου και ομογενή συγ­γε­νούς του κατοί­κου ΗΠΑ, για απο­ζη­μί­ωση σε κατα­βολή της δικη­γο­ρι­κής αμοιβής του.

Ο δικη­γό­ρος βρέθηκε αντι­μέ­τω­πος με ψευδή μήνυση των ενα­γό­με­νων και απά­ντησε δια της δικα­στι­κής οδού.

Το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο του επε­δί­κασε απο­ζη­μί­ωση, που μαζί με τους τόκους υπερ­βαί­νει τις 20.000 ευρώ.

Το έτος 2001 ύστερα από τηλε­φω­νική επι­κοι­νω­νία που είχε ο δικη­γό­ρος με τον πατέρα των ενα­γο­μέ­νων και κάτοικο όσο ζούσε Η.Π.Α., ο τελευ­ταίος του ανέθεσε καθ’ υπό­δειξη συνα­δέλ­φου του δικη­γό­ρου Ρόδου την διεκ­δί­κηση των κλη­ρο­νο­μι­κών του δικαιω­μά­των σε πέντε κλη­ρο­νο­μιαία ακίνητα που βρί­σκο­νται στην Κάρπαθο, με την εντολή να ασκήσει για λογα­ρια­σμό του σχετική αγωγή κατά των 3 αδελφών του κατοί­κων όλων Η.Π.Α, οι οποίοι προ­σπα­θού­σαν να οικειο­ποι­η­θούν τα παρα­πάνω ακίνητα παρόλο που σαν αδέλφια είχαν κλη­ρο­νο­μή­σει τον τιτλούχο πατέρα τους κατά ποσοστό 1/4 εξ αδιαι­ρέ­του ο καθένας.

Ο δικη­γό­ρος τόνισε ότι όλες οι επι­κοι­νω­νίες του με τον υπέρ­γηρο εντολέα του ήσαν τηλε­φω­νι­κές και ότι την ενη­μέ­ρωσή του για την υπόθεση και την προ­μή­θευσή του με τα ανα­γκαία έγγραφα την είχε ανα­λά­βει ο συνά­δελ­φός του.

Υλο­ποιώ­ντας τη εντολή του πατέρα των ενα­γο­μέ­νων άσκησε για λογα­ρια­σμό του αγωγή για την ανα­γνώ­ριση του κλη­ρο­νο­μι­κού ιδα­νι­κού μερι­δίου του επί των επί­δι­κων ακι­νή­των η συνο­λική αξία των οποίων το έτος 2002 υπε­ρέ­βαινε το ποσό των 1.355.000 ευρώ.

Λόγω του ό,τι όλοι οι ενα­γό­με­νοι ήσαν κάτοι­κοι Η.Π.Α. η αγωγή που άσκησε μετα­φρά­στηκε στην Αγγλική γλώσσα και επι­δό­θηκε νόμιμα προς τον Εισαγ­γε­λέα Πρω­το­δι­κών Ρόδου.

Σε αντι­πε­ρι­σπα­σμό οι ενα­γό­με­νοι της παρα­πάνω αγωγής του (και αδελφοί του εντολέα του) άσκησαν ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου αντα­γωγή, ζητώ­ντας την απόρ­ριψη της αγωγής που άσκησε και παράλ­ληλα ζητού­σαν να ανα­γνω­ρι­σθούν μόνοι κύριοι του πρώτου (και μεγα­λύ­τε­ρης αξίας) από τα παρα­πάνω πέντε ακίνητα.

Το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου αφού συνεκ­δί­κασε τις αγωγές εξέδωσε ορι­στική απόφαση με την οποία δέχθηκε μερικώς τόσο την αγωγή όσο και την αντα­γωγή.

Κατά της ορι­στι­κής αυτής από­φα­σης ασκή­θη­καν αντί­θε­τες εφέσεις και το Εφετείο Δωδ/σου με απόφασή του απέρ­ριψε την έφεση που άσκησε για λογα­ρια­σμό του πατέρα των ενα­γο­μέ­νων.

Η αντι­δι­κία στην παρα­πάνω υπόθεση υπήρξε σκληρή λόγω του πεί­σμα­τος και της έντασης των σχέσεων που υπήρχε ανάμεσα στα διάδικα μέρη. Τόνισε δε ότι καμία συμ­φω­νία για το ύψος της αμοιβής του δεν έγινε με τον εντολέα του και ότι ο τελευ­ταίος για την αντι­με­τώ­πιση μέρους των εξόδων που θα πραγ­μα­το­ποιούσε για την άσκηση, μετά­φραση, επίδοση και εγγραφή της αγωγής που του ανέθεσε, του απέ­στειλε το ποσό των 1.000 δολα­ρίων Η.Π.Α. το οποίο την εποχή εκείνη αντι­στοι­χούσε σε ποσό 750 ευρώ περίπου.

Τον μήνα Σεπτέμ­βριο του 2008 πλη­ρο­φο­ρή­θηκε από τη μητέρα των ενα­γο­μέ­νων ότι απε­βί­ωσε χωρίς διαθήκη ο εντο­λέας του τον οποίο εκλη­ρο­νό­μη­σαν εξ’ αδια­θέ­του ως μονα­δικά τέκνα του. Παράλ­ληλα η μητέρα των ενα­γό­με­νων του ζήτησε να της παρα­δώ­σει τους φακέ­λους του απο­βιώ­σα­ντος εντολέα του με όλα τα δικό­γραφα, τις απο­φά­σεις και τα έγγραφα που ευρί­σκο­ντο στην κατοχή του.

Επειδή εγνώ­ριζε ότι είχε προ πολλών ετών δια­ζευ­χθεί με τον απο­βιώ­σα­ντα εντολέα του ζήτησε να του προ­σκο­μί­σει πιστο­ποι­η­τικό θανάτου, πλη­ρε­ξού­σιο των τέκνων (κλη­ρο­νό­μων) του απο­βιώ­σα­ντος και αφού προη­γου­μέ­νως προβεί σε πλήρη εξό­φλησή του για όλες τις δικα­στι­κές ενέρ­γειες στις οποίες είχε προβεί για λογα­ρια­σμό του εντολέα του.

Υπήρξε άκαρπη προ­σπά­θεια των ενα­γο­μέ­νων και της μητέρας τους να του απο­σπά­σουν τους φακέ­λους (χωρίς να τον εξο­φλή­σουν) και κατέ­φυ­γαν στη Γραμ­μα­τεία του Πρω­το­δι­κείου Ρόδου όπου έλαβαν αντί­γραφα όλων των δικο­γρά­φων από το αρχείο του Πρω­το­δι­κείου όχι όμως και από το αρχείο του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου διότι δεν προ­σκό­μι­σαν νομι­μο­ποι­η­τικά έγγραφα της ιδιό­τη­τάς τους ως εξ’ αδια­θέ­του κλη­ρο­νό­μων του εντολέα του.

Στις 28/4/2009 δικα­στι­κός Επι­με­λη­τής του επέδωσε εξώδικη δήλωση της μητέρας των αντι­δί­κων του.

Τον μήνα Δεκέμ­βριο του 2009 κλήθηκε από τον Πται­σμα­το­δίκη Ρόδου να εμφα­νι­σθεί ενώπιόν του για να εξε­τα­σθεί χωρίς όρκο στο πλαίσιο προ­α­να­κρι­τι­κής εξέ­τα­σης διότι όπως του ανα­κοι­νώ­θηκε οι ενα­γό­με­νοι υπέ­βα­λαν ενα­ντίον του έγκλησή ισχυ­ρι­ζό­με­νοι ψευδώς ότι τάχα «συνερ­γά­σθηκε» με τους αντι­δί­κους για να βλάψει τον πατέρα του, ότι τάχα δεν χρη­σι­μο­ποί­ησε όλα τα ευρι­σκό­μενα στην κατοχή του έγγραφα για την υπο­στή­ριξη των ισχυ­ρι­σμών του πατέρα τους με απο­τέ­λε­σμα το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου να απορ­ρί­ψει κατά τους αβά­σι­μους και προ­σχη­μα­τι­κούς ισχυ­ρι­σμούς τους την έφεση που άσκησε.

Η ψευδής, συκο­φα­ντική και εκδι­κη­τική αυτή μήνυση τέθηκε στο αρχείο ως ουσια­στικά αβάσιμη.