Αποζημίωση σε δικηγόρο μετά από πολυετή διαμάχη με ναυτιλιακή εταιρεία

Απο­ζη­μί­ωση χιλιά­δων ευρώ επι­δί­κασε το Μονο­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου σε δικη­γόρο που είχε συνάψει σύμβαση έμμι­σθης εντολής με ναυ­τι­λιακή εται­ρεία, μετά από πολύ­χρονη αντι­δι­κία και προη­γού­μενη μερική αναί­ρεση της εφε­τεια­κής από­φα­σης από τον Άρειο Πάγο.

Η υπόθεση αφο­ρούσε δύο αγωγές που κατα­τέ­θη­καν το 2019 και είχαν ως αντι­κεί­μενο την ακυ­ρό­τητα της καταγ­γε­λίας της έμμι­σθης εντολής του νομικού, την κατα­βολή απο­ζη­μί­ω­σης και δεδου­λευ­μέ­νων απο­δο­χών και επι­δο­μά­των που – σύμφωνα με τον ίδιο – ουδέ­ποτε κατα­βλή­θη­καν. Ο ενάγων υπο­στή­ριξε ότι από το 2001 έως το 2019 παρείχε νομικές υπη­ρε­σίες στη ναυ­τι­λιακή κοι­νο­πρα­ξία και τις εται­ρείες που τη συγκρο­τού­σαν, με σταθερή πάγια αντι­μι­σθία.

Το Πρω­το­δι­κείο είχε δεχτεί εν μέρει τις αγωγές, ενώ το Εφετείο, με την απόφαση 54/2023, έκανε δεκτή την έφεση των ενα­γο­μέ­νων και απέρ­ριψε κρίσιμα αιτή­ματα του δικη­γό­ρου, μειώ­νο­ντας τις επι­δι­κα­σθεί­σες απο­δο­χές και απορ­ρί­πτο­ντας στο σύνολο τη δεύτερη αγωγή για τα επι­δό­ματα.

Η υπόθεση οδη­γή­θηκε στον Άρειο Πάγο, ο οποίος με την απόφαση 509/2024 ανέ­τρεψε μερικώς την κρίση του Εφε­τείου, θεω­ρώ­ντας εσφαλ­μένο τον τρόπο υπο­λο­γι­σμού της απο­ζη­μί­ω­σης και πλημ­μελή την αιτιο­λό­γηση περί «κατα­χρη­στι­κής άσκησης δικαιώ­μα­τος» για τα επι­δό­ματα.

Με την απόφαση 107/2025, το Μονο­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου επα­νεκ­δί­κασε την υπόθεση εντός των ορίων που έθεσε ο Άρειος Πάγος και προ­χώ­ρησε σε πλήρη ανα­τροπή των απορ­ρι­πτι­κών δια­τά­ξεων της προη­γού­με­νης κρίσης.

1. Απο­ζη­μί­ωση λόγω καταγ­γε­λίας: Το Δικα­στή­ριο ανα­γνώ­ρισε ότι το ποσό που είχε επι­δι­κα­στεί προη­γου­μέ­νως ήταν εσφαλ­μένα υπο­λο­γι­σμένο, επειδή έγινε παρα­κρά­τηση φόρου 20% επί της αντι­μι­σθίας, κάτι που δεν προ­βλέ­πε­ται από τον νόμο για τον υπο­λο­γι­σμό απο­ζη­μί­ω­σης λόγω καταγ­γε­λίας.

Το Εφετείο επι­δί­κασε το ορθό ποσό, βασι­ζό­μενο στη μικτή αντι­μι­σθία με ΦΠΑ για διά­στημα δύο μηνών, συν την ανα­λο­γία επι­δο­μά­των (1/6).

2. Επι­δο­τή­σεις εορτών και άδειας (2001–2019): Η δεύτερη αγωγή, που είχε απορ­ρι­φθεί στο σύνολό της από το προη­γού­μενο Εφετείο, επα­νε­ξε­τά­στηκε με βάση την αναι­ρε­τική κρίση. Το Δικα­στή­ριο έκρινε ότι η ένσταση περί κατα­χρη­στι­κής άσκησης δικαιώ­μα­τος δεν ευστα­θεί, καθώς είχε βασι­στεί σε ισχυ­ρι­σμούς που δεν προ­τά­θη­καν από τις ενα­γό­με­νες, αλλά εξε­τά­στη­καν αυτε­παγ­γέλ­τως, και χωρίς επαρκή αιτιο­λό­γηση.

Το Δικα­στή­ριο απο­δέ­χθηκε ότι οι απο­δο­χές για επι­δό­ματα εορτών Πάσχα, Χρι­στου­γέν­νων και άδειας δεν είχαν κατα­βλη­θεί για διά­στημα σχεδόν 18 ετών.

Το τελικό ποσό που επι­δι­κά­στηκε στον δικη­γόρο ανέρ­χε­ται σε αρκετές χιλιά­δες ευρώ, χωρίς να υπο­λο­γι­στούν οι προ­σαυ­ξή­σεις από τόκους. Η απόφαση κηρύ­χθηκε προ­σω­ρινά εκτε­λε­στή για όλα τα ποσά.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε η δικη­γό­ρος κ. Ευανθία Μπόνη.