Απίστευτα κυνικό

Οι διά­λο­γοι που είδαν το φως της δημο­σιό­τη­τας, ανάμεσα σε πολίτες και το τηλε­φω­νικό κέντρο του 199, από το πόρισμα της Εισαγ­γε­λίας για τη φονική πυρ­κα­γιά στο Μάτι, σοκά­ρουν, για την ανορ­γα­νω­σιά, για την έλλειψη συντο­νι­σμού, για την ανευ­θυ­νό­τητα, για το μπάχαλο την ώρα της κρίσης, για την έλλειψη μιας σοβαρής και οργα­νω­μέ­νης προ­σπά­θειας. Όλα ήταν στον αέρα.  Αλλά κυρίως, απο­κα­λύ­πτουν το μέγεθος του κυνι­σμού, με τον οποίο τμήμα της κρα­τι­κής μηχανής αντι­με­τω­πί­ζει τον πολίτη. Οι διάλογοι- κοινό υβρε­ο­λό­γιο, μεταξύ τους ανα­φε­ρό­με­νοι σε ανθρώ­πους που έχαναν τις ζωές τους στις φλόγες «να καούν να βάλουν μυαλό τα όρνια» αλλά και οι απα­ντή­σεις τους στους πολίτες που απε­γνω­σμένα ζητού­σαν βοήθεια : «δεν είναι η πυρο­σβε­στική ταξί» «έρχεται κυρία μου, έρχεται το κερατό μου» είναι απί­στευ­τοι. Πολλά, ίσως, μπορεί να δικαιο­λο­γη­θούνν από το χάος της κατά­στα­σης. Όχι όμως όλα κι όχι αυτός ο τρόπος αντι­με­τώ­πι­σης του πολίτη. Μιλάμε, στο κάτω-κάτω, για την ηθική του ανθρώ­που εν υπη­ρε­σία (χαμη­λό­βαθ­μου ή όχι), δηλαδή για τη στάση του ως ανθρώ­που των δημό­σιων υπη­ρε­σιών απέ­να­ντι στον  πολίτη-σε-ανάγκη. Πώς να συγ­χω­ρε­θεί όμως τόση άγνοια και συγ­χρό­νως το φαρμάκι και η ενό­χληση για την ίδια την αγωνία του πολίτη που ανα­ρω­τιέ­ται και θέλει να μάθει; Υ.Γ. Αν βάλεις από τη μία τις εικόνες των Πυρο­σβε­στών που μάχο­νται στις φλόγες και από την άλλη τις απο­μα­γνη­το­φω­νη­μέ­νες συνο­μι­λίες, αντι­λαμ­βά­νε­σαι ότι αυτό που μένει τελικά δεν είναι ο επαγ­γελ­μα­τι­σμός, αλλά το φιλό­τιμο. Σε αυτόν τον τόπο είναι τελικά, το φιλό­τιμο που έρχεται και σώζει τα πράγ­ματα. Αυτό για να μην ξεχνάμε τους πυρο­σβέ­στες που πάλεψαν μέσα στις φλόγες με τα γνωστά ελά­χι­στα μέσα και χωρίς σοβαρό συντο­νι­σμό.