ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

H “Aννα” θύμα σεξουαλικής βίας, εξομολογείται και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τα “κλειστά αυτιά” της κοινωνίας

Μαίρη Φώτη 8 λεπτά ανάγνωση
51518388_1019400574926643_8367771374185349120_n
  • Συνέντευξη στη
  • Μαίρη Φώτη

Η «Αννα», βίωσε την κακο­ποί­ηση από μικρή ηλικία, μέχρι που στην εφηβεία απο­φά­σισε να μιλήσει για όσα της συνέ­βαι­ναν και δεν μπο­ρούσε ως παιδί να απο­κω­δι­κο­ποι­ή­σει.

Με αφορμή μια άλλη συνέ­ντευξη πριν από περίπου δύο χρόνια στην «δημο­κρα­τική» αλλά και την τραγική κατά­ληξη της φοι­τή­τριας Ελένης Τοπα­λούδη, η 39χρονη σήμερα μητέρα δύο παιδιών, μιλά στην «δ» για τη δική της τραυ­μα­τική εμπει­ρία αλλά και για τους λόγους που την οδή­γη­σαν να μιλήσει γι αυτό.

Όπως λέει, πολλά συμ­βαί­νουν πίσω από κλει­στές πόρτες αλλά και επειδή πολλά στόματα παρα­μέ­νουν κλειστά, γι αυτό θα πρέπει να ενη­με­ρώ­σουμε και να εκπαι­δεύ­σουμε τα παιδιά μας να μιλούν γι αυτά που τους συμ­βαί­νουν χωρίς να τα φορ­τώ­νουμε ενοχές κι έχοντας μια αγκαλιά ανοιχτή ως κοι­νω­νία.

Θέλω να σε ρωτήσω, ξεκι­νώ­ντας την συνέ­ντευξη, πώς πήρες την απόφαση να μιλή­σεις σήμερα δημο­σίως, έστω και χωρίς να δημο­σιο­ποι­ή­σεις τα στοι­χεία σου.

Είχα δια­βά­σει την συνέ­ντευξη της Μαρίας που έδωσε σε εσάς. Η Μαρία είχε μιλήσει για την κακο­ποί­ηση από τον σύντροφό της επί 2,5 χρόνια και πώς κατά­φερε να ξεφύγει με την βοήθεια δικών της ανθρώ­πων. Το μήνυμα που ήθελε να περάσει είναι ότι υπάρχει τρόπος να βγει κάποιος από τον κύκλο της βίας. Τη διάβαζα και την ξανα­διά­βαζα και μου θύμισε σε πολλά σημεία τον εαυτό μου. Αυτό θέλω να πω σήμερα κι εγώ, ότι υπάρχει τρόπος και ότι η βία έχει πολλά πρόσωπα. Μετά, ήρθε η υπόθεση της Ελένης.

Ανα­φέ­ρε­σαι στη δολο­φο­νία της φοι­τή­τριας;

Ναι. Σκέ­φτηκα ότι αν είχε μιλήσει, ίσως να μην είχε αυτή την τραγική κατά­ληξη. Είμαι κι εγώ θύμα της βίας αλλά σήμερα στέ­κο­μαι στα πόδια μου. Όμως αν είχα συνει­δη­το­ποι­ή­σει νωρί­τερα ότι μπορώ να ζητήσω βοήθεια, ή αν είχα στραφεί για βοήθεια σε δικούς μου ανθρώ­πους, ίσως να μην είχα αργήσει τόσο να ξεκι­νήσω τη ζωή μου από την αρχή.

Η συνέ­ντευξη της Μαρίας, δημο­σιεύ­τηκε τον Ιούνιο του 2017, η άτυχη φοι­τή­τρια δολο­φο­νή­θηκε τον περα­σμένο Νοέμ­βριο.

Ναι. Μου πήρε λίγο χρόνο μέχρι να απο­φα­σίσω να έρθω σε επι­κοι­νω­νία μαζί σας. Όμως διαβάζω στις εφη­με­ρί­δες όλο και περισ­σό­τερα περι­στα­τικά κακο­ποί­η­σης και σκέ­φτο­μαι ότι υπάρ­χουν άλλα τόσα που δεν δημο­σιο­ποιού­νται, όπως η δική μου περί­πτωση, και ίσως αυτά τα παιδιά να θέλουν βοήθεια και να μην ξέρουν από πού να τη ζητή­σουν, πού να πάνε… Στα παιδιά θέλω να απευ­θυνθώ αλλά και στους γονείς. Να μην έχουν εμπι­στο­σύνη ούτε σε φίλους, ούτε σε συγ­γε­νείς και οι γονείς να μάθουν να ακούνε τα παιδιά τους.

Θύμα βίας άρα στην παιδική σου ηλικία.

Ναι. Μέχρι και την εφηβεία.

Σωμα­τική βία;

Ο,τι αφορά το σώμα που συμ­βαί­νει χωρίς να το θέλεις, είναι σωμα­τική βία. Ο,τι γίνεται χωρίς να συμ­φω­νείς είναι βία. Πόσω μάλλον όταν μιλάμε για ένα παιδί, που δεν μπορεί να υπε­ρα­σπι­στεί τον εαυτό του. Ούτε έχει την σωμα­τική δύναμη να το κάνει, ούτε την κρίση να αντι­λη­φθεί ότι αυτό που του συμ­βαί­νει είναι βία. Ετσι κι εγώ, δεν μπο­ρούσα να κατα­λάβω τότε τι ακριβώς συνέ­βαινε. Μέχρι που μεγά­λωσα. Και άρχισα να κατα­λα­βαίνω ότι κάτι δεν πάει καλά. Λίγο οι πόρτες που κλεί­δω­ναν, λίγο που έπρεπε να μιλάω ψιθυ­ρι­στά. Ε μετά, βλέ­πο­ντας τηλε­ό­ραση κατα­λα­βαί­νεις ότι κάποια πράγ­ματα είναι πέραν του φυσιο­λο­γι­κού και πέραν του επι­τρε­πτού ανάμεσα σε ανήλικο και ενήλικα. Ιδίως όταν μιλάμε για συγγενή που εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται πρόσωπα και κατα­στά­σεις και κυρίως την απουσία των γονιών.

Να τολμήσω να ρωτήσω αν μιλάς για σεξουα­λική κακο­ποί­ηση;

Ναι, γι αυτό μιλάω. Για αυτό απο­φά­σισα να μιλήσω. Γιατί ισχύει αυτό που λένε ότι «συμ­βαί­νει και στις καλύ­τε­ρες οικο­γέ­νειες». Η δική μου οικο­γέ­νεια, είναι μια φυσιο­λο­γική οικο­γέ­νεια. Οι γονείς μου δού­λευαν για να μην λείψει τίποτα σε εμένα και στα αδέλφια μου, φρό­ντι­ζαν την οικο­γέ­νειά τους αλλά δεν ήξεραν τι συμ­βαί­νει μέσα στην οικο­γέ­νειά τους. Καμία φορά σκέ­φτο­μαι ότι θα έπρεπε να είχαν μεγα­λύ­τερη αντί­ληψη, άλλες φορές πάλι τους δικαιο­λογώ. Πώς να πάει το μυαλό σου ότι το αίμα σου, μπορεί να απλώσει χέρι στο παιδί σου;

Συγ­γε­νής, άρα υπεράνω υποψίας.

Συγ­γε­νής, ναι. Υπεράνω υποψίας, μέχρι απο­δεί­ξεως του ενα­ντίου.

Πότε πήρες την απόφαση να αντι­με­τω­πί­σεις αυτό που σου συνέ­βαινε;

Στην εφηβεία μου, εκεί γύρω στα 12 με 13. Είχα πολλές τύψεις. Δεν ήξερα αν έπρεπε να το πω, διότι σκε­φτό­μουν ότι θα στε­νο­χω­ρήσω τους δικούς μου, δεν ήξερα κιόλας αν θα με πιστέ­ψουν. Ο άνθρω­πος αυτός με απει­λούσε ότι αν μιλήσω θα μου κάνει κακό. Βασά­νιζα το μυαλό μου πολύ καιρό. Δεν άντεξα άλλο αυτό που συνέ­βαινε και απο­φά­σισα να το πω στην μεγα­λύ­τερή μου αδελφή. Εγώ είμαι το δεύτερο παιδί κι έχω κι έναν αδελφό μικρό­τερο. Η αδελφή μου το είπε στη μαμά μου. Η μαμά, έχοντας μεγα­λώ­σει με άλλη νοο­τρο­πία και άλλη αντί­ληψη, σε ένα μικρό χωριό, επέλεξε τότε να μην το μάθει κανείς άλλος. Ούτε καν ο μπαμπάς μου. Κι έτσι το ξέραμε εγώ, η αδελφή μου και η μαμά μου. Και το κατά­λαβε κι αυτός, ο συγ­γε­νής, γιατί η μαμά μου δεν μας άφησε ξανά ποτέ μόνες μαζί του. Ειχαν προ­σφερ­θεί με τη σύζυγό του, να μας φρο­ντί­ζουν υπο­τί­θε­ται, τις ώρες που δού­λευαν οι γονείς μου. Με τον συγγενή αυτό μετά συνα­ντιό­μα­σταν μόνο σε γιορτές υπό το βλέμμα πάντα της μαμάς μου, που δεν μας άφηνε ούτε εμένα ούτε την αδελφή μου να τον πλη­σιά­σουμε. Όμως, μεγα­λώ­νο­ντας, δεν έφυγε ποτέ από τη σκέψη μου η κου­βέ­ντα της μαμάς μου ότι πρέπει να μείνει κρυφό, μυστικό γιατί είναι «κακό». Ετσι πέρασαν τα χρόνια, μεγά­λωσα με κάτι που ήταν «κακό» αλλά δεν κατά­λαβα ποτέ γιατί είναι κακό για μένα και όχι κακό για τον ίδιο. Ούτε κατά­λαβα γιατί έπρεπε να το κρατήσω κρυφό ακόμα και από τον πατέρα μου. Εγώ ήθελα να με υπε­ρα­σπι­στεί κάποιος, να ξεμπρο­στιάσω αυτόν τον άνθρωπο και να πάθει ο,τι του αξίζει. Με τον τρόπο της νόμιζε ότι με προ­στά­τευε, τόσα ήξερε τόσα έκανε άσχετα αν εγώ περί­μενα κάτι άλλο. Η Ρόδος είναι μια μικρή κλειστή κοι­νω­νία, είτε ζεις στο χωριό είτε στην πόλη. Και σκε­φτό­μα­στε πρώτα την «ρετσι­νιά» και μετά την ουσία. Όμως σήμερα, που είμαι 39 χρονών και μητέρα πια, θέλω να πω ότι είναι λάθος αυτή η νοο­τρο­πία. Κατα­στρέ­φο­νται παιδιά για να μην μάθει ο περί­γυ­ρος την αλήθεια και τα στιγ­μα­τί­σει, κι αυτοί οι άρρω­στοι άνθρω­ποι είναι ελεύ­θε­ροι. Και το λέω, γιατί αυτά δεν συμ­βαί­νουν μόνο στην τηλε­ό­ραση, μπορεί να συμ­βαί­νει και στο διπλανό σπίτι, ή μπορεί και στο δικό μας σπίτι. Πρέπει και οι γονείς να μάθουν να αντι­δρούν σωστά σε τέτοια περι­στα­τικά, να μην τα κου­κου­λώ­νουν αλλά να γίνο­νται βράχοι και στή­ριγμα στα παιδιά τους. Πρέπει να εκπαι­δευ­τούν και οι δάσκα­λοι να ανα­γνω­ρί­ζουν τα σημάδια στα παιδιά που κακο­ποιού­νται. Κι επειδή αυτή τη στιγμή μπορεί να μας δια­βά­ζουν κορί­τσια ή και αγόρια που έχουν υποστεί κακο­ποί­ηση, όποιας μορφής κακο­ποί­ηση, θέλω να τους πω να μην ντρέ­πο­νται και να μην φοβού­νται να το καταγ­γεί­λουν. Εγώ έζησα τη μισή μου ζωή μέσα στον φόβο και στην ντροπή, αντί αυτά τα συναι­σθή­ματα να τα φορ­τω­θεί εκείνος που προ­κά­λεσε το κακό. Για αυτό απο­φά­σισα να σας μιλήσω. Εστω κι ανώνυμα. Πρέπει να εκπαι­δεύ­σουμε τα παιδιά μας να ζητάνε βοήθεια και εμείς οι γονείς βέβαια να είμαστε σε θέση να τα βοη­θή­σουμε.

Είναι χει­μαρ­ρώ­δης ο λόγος σου.

Δεν αντέχω άλλο να διαβάζω και να ακούω για παιδιά που κακο­ποιού­νται. Εχω αρρω­στή­σει με την ιστορία της Ελένης, έκανα πολλές μέρες να κοιμηθώ. Σκέ­φτο­μαι ότι τα παιδιά μου σε λίγα χρόνια θα φύγουν για σπουδές και θέλω να ξέρουν πού θα απευ­θυν­θούν αν συμβεί οτι­δή­ποτε κι εγώ και ο μπαμπάς τους δεν είμαστε εκεί. Σκέ­φτο­μαι, πόσες άλλες περι­πτώ­σεις θα παρα­μέ­νουν κρυμ­μέ­νες και πόσα άλλα παιδιά θα περι­μέ­νουν κάποιον να βάλει τέλος στο μαρ­τύ­ριό τους… Αυτή είναι η ευθύνη μας ως κοι­νω­νία, να προ­στα­τεύ­ουμε τους αδύ­να­μους όχι να τους κρύ­βουμε.

Σήμερα πώς είναι η ζωή σου;

Σήμερα είμαι μητέρα, ζω εκτός Ρόδου λόγω επαγ­γελ­μα­τι­κών υπο­χρε­ώ­σεων αλλά ερχό­μα­στε για δια­κο­πές τα καλο­καί­ρια, τις γιορτές. Να βλέπουν τα παιδιά τα ξαδέλ­φια τους και τους παπ­πού­δες. Είμαι καλά, αν αυτό εννοείς, επειδή ανα­ζή­τησα βοήθεια όταν τελεί­ωσα το σχολείο και είχα δικά μου χρήματα για να απευ­θυνθώ σε έναν ειδικό. Σε ψυχο­λόγο πήγα. Αυτό με βοήθησε να προ­χω­ρήσω τη ζωή μου παρα­κάτω και να έχω μια υγιή οικο­γέ­νεια. Εμπι­στο­σύνη όμως δεν έχω σε κανέναν και δεν αφήνω τα παιδιά μου χωρίς επο­πτεία και χωρίς παρα­κο­λού­θηση. Ο σύζυγός μου το κατα­νοεί, γιατί ξέρει… Αλλά σημασία έχει να είναι προ­στα­τευ­μένα όλα τα παιδιά. Κι όσοι ξέρουν ή αντι­λαμ­βά­νο­νται ότι μπορεί κάτι να συμ­βαί­νει, να ανοί­γουν το στόμα τους. Να μην θυσιά­ζουν αθώες ψυχές για το τι θα πει ο κόσμος, αυτό θέλω να γίνει αντι­λη­πτό μέσα από αυτή τη συνέ­ντευξη και σας ευχα­ρι­στώ που μου δώσατε την ευκαι­ρία. Αν η Ελένη Τοπα­λούδη και η κάθε Ελένη, ήξερε πού να απευ­θυν­θεί, σε ποια αρχή, σε ποιον φορέα και αν ήξερε ότι θα την αγκά­λια­ζαν με αγάπη, μπορεί να είχε μιλήσει για αυτά που της συνέ­βαι­ναν. Μπορεί το κορίτσι να είχε σωθεί. Όπως και η 19χρονη μετά που κατήγ­γειλε το βιασμό της. Ενη­μέ­ρωση χρειά­ζε­ται και αγάπη. Η κοι­νω­νία μας έχει δια­βρω­θεί, και δεν ανα­φέ­ρο­μαι μόνο στη Ρόδο, αλλά αυτό δεν σημαί­νει ότι δεν υπάρ­χουν άνθρω­ποι, ότι δεν υπάρ­χουν δομές, ότι δεν υπάρ­χουν λύσεις. Υπάρ­χουν. Αλλά πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας να επι­κοι­νω­νούν, να βάζουν όρια, να είναι υπο­ψια­σμένα και να τα απαλ­λά­ξουμε από ενοχές που εμείς, η κοι­νω­νία μας, αδίκως τους φορ­τώ­σαμε.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.