Αντώνης Καμπουράκης: Με Δύναμη για τη Ρόδο!

Την υπο­ψη­φιό­τητά του για τον Δήμο Ρόδου ανα­κοί­νωσε ο  Αντώνης Καμπου­ρά­κης στην αποψινή  ανοιχτή εκδή­λωση που έγινε στον Πάρκο Ροδι­νιού. Ο Αντώνης Καμπου­ρά­κης, έδωσε το στίγμα της υπο­ψη­φιό­τη­τας και της στρα­τη­γι­κής του, παρου­σιά­ζο­ντας ανα­λυ­τικά την ιδρυ­τική δια­κή­ρυξη της παρά­τα­ξης «Με Δύναμη για τη Ρόδο».

Τα κυριό­τερα σημεία της ομιλίας του Αντώνη Καμπου­ράκη:

Ο  Αντώνης Καμπου­ρά­κης, κάλεσε σε γενική παν­στρα­τιά όλους τους Ροδίτες και τις Ροδί­τισ­σες, για να στα­μα­τή­σει ο κατή­φο­ρος της απα­ξί­ω­σης, της στα­σι­μό­τη­τας και της αδρά­νειας, που βρί­σκε­ται σήμερα η Ρόδος. «Ή θα προ­χω­ρή­σουμε με δύναμη μπροστά, για να ξανα­κά­νουμε τη Ρόδο μεγάλη, ή θα συν­θη­κο­λο­γή­σουμε με την αδρά­νεια, τη στα­σι­μό­τητα και την απα­ξί­ωση… Όταν λοιπόν, με πλη­σιά­ζουν διά­φο­ροι και μου λένε, “ρε Αντώνη, μια χαρά είσαι, τι θες και μπλέ­κεις;”, απαντώ, πως ΔΕΝ θα κάτσω με τα χέρια σταυ­ρω­μένα, να παρα­κο­λουθώ την παρακμή. Δεν το μπορώ, ως Ροδίτης. Με πονάει. Δεν το μπορώ, ως πατέρας. Με πλη­γώ­νει.» είπε χαρα­κτη­ρι­στικά ο  Αντώνης Καμπου­ρά­κης.

Στην σημε­ρινή ομιλία του, ο υπο­ψή­φιος δήμαρ­χος Ρόδου, έδωσε το στίγμα του προ­ε­κλο­γι­κού αγώνα του, δια­μη­νύ­ο­ντας προς κάθε κατεύ­θυνση, πως δεν θα ασχο­λη­θεί με τις μικρό­τη­τες και την παρα­πο­λι­τική, ούτε και θα απαντά στη λάσπη με λάσπη ,ούτε θα διχάσει, ούτε θα ρίξει το επίπεδο της εκλο­γι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης. Παράλ­ληλα κατέ­στησε σαφές, ότι πρω­ταρ­χική επι­δί­ωξη του είναι η συνερ­γα­σία, η ενότητα και η απο­τε­λε­σμα­τική διεκ­δί­κηση, για το καλό της Ρόδου και των πολιτών της.

Επίσης, ο  Αντώνης Καμπου­ρά­κης, ανα­φέρ­θηκε στα βασικά προ­βλή­ματα της Ρόδου, τονί­ζο­ντας πως στε­ρεί­ται θεμε­λιω­δών  και βασικών υπο­δο­μών. Την ίδια ώρα επε­σή­μανε, ότι οι πολίτες αυτού του νησιού, πλη­ρώ­νουν  αδρά φόρους και  τέλη, που σε επίπεδο Δήμου, ουδείς γνω­ρί­ζει που κατέ­λη­γαν και κατα­λή­γουν  ακόμη και σήμερα τα χρήματα που εισπράτ­το­νται από το υστέ­ρημα των Ροδιτών, τονί­ζο­ντας πως  οι θυσίες τους δεν πιάνουν τόπο. Σήμερα ο Αντώνης Καμπου­ρά­κης κατά τη διάρ­κεια της πρώτης προ­ε­κλο­γι­κής ομιλίας του, δεσμεύ­τηκε, για τη στήριξη των ασθε­νέ­στε­ρων και απο­μο­νω­μέ­νων κοι­νω­νι­κών στρω­μά­των, χωρίς απο­κλει­σμούς και δια­κρί­σεις.

«Έχουμε τη δύναμη να προ­χω­ρή­σουμε ενω­μέ­νοι. Η πρόοδος του νησιού μας, αφορά τους πάντες. Πόλη, και περι­φέ­ρεια. Πολίτες, όλων των κοι­νω­νι­κών ομάδων. Στόχος μας είναι, ένα νησί, που κανένας πολίτης και καμία γωνιά του, δεν θα μένουν πίσω. Αλλά, όλοι θα έχουν όφελος από την πρόοδό της Ρόδου μας. Όλοι μαζί, θα πάμε μπροστά. Όλοι μαζί, βγαί­νουμε μπροστά, λοιπόν. Με δύναμη για τη Ρόδο! Για να υπη­ρε­τή­σουμε ένα νέο ύφος στην Τοπική Δια­κυ­βέρ­νηση.  Να μπο­ρούμε να κοι­τα­ζό­μα­στε στα μάτια. Να υπάρχει μια νέα σχέση εμπι­στο­σύ­νης, ανάμεσα στους Πολίτες και τη Δημο­τική αρχή.» υπο­γράμ­μισε ο κ. Καμπου­ρά­κης.

Ο Αντώνης Καμπου­ρά­κης παρου­σί­ασε το σήμα – λογό­τυπο της παρά­τα­ξης του «Με Δύναμη για τη Ρόδο!», καλώ­ντας όλους τους Ροδίτες να ξεκι­νή­σουν ενω­μέ­νοι, τον αγώνα, με πρω­ταρ­χικό στόχο να απο­κτή­σει η Ρόδος την προ­ο­πτική, το κύρος, την ποιό­τητα, και την περη­φά­νια, που της αξίζουν. Το λογό­τυπο της παρά­τα­ξης εμπε­ριέ­χει τρία βασικά χρώματα, με ξεχω­ρι­στό, συμ­βο­λι­σμό το καθένα:

Το Σμα­ρα­γδί, που είναι το χρώμα της Ρόδου, του Σμα­ρα­γδέ­νιου νησιού του Αιγαίου. Του πολύ­τι­μου τόπου μας.

Το μπλε, της θάλασ­σας μας. Που είναι πηγή ζωής.

Και το Πορ­το­καλί, του Ήλιου. Της θετικής ενέρ­γειας. Το χρώμα των έργων, και των απο­τε­λε­σμά­των.

Και τα τρία αυτά χρώματα, “δένο­νται” γύρω από το Κάστρο. Σύμβολο τιμής στο παρελ­θόν μας. Αλλά, και σύμβολο των μεγάλων στρα­τη­γι­κών κινή­σεων, του Μέλ­λο­ντός μας.

Ξεκι­νάμε λοιπόν!

Στην κατά­με­στη Αίθουσα του Πάρκου Ροδι­νιού, στην πρώτη επίσημη παρου­σί­αση του υπο­ψη­φίου δημάρ­χου Ρόδου Αντώνη Καμπου­ράκη, παρα­βρέ­θη­καν μεταξύ άλλων, προ­σω­πι­κό­τη­τες από όλους τους χώρους, πολι­τι­κούς, αθλη­τι­κούς και πολι­τι­στι­κούς. Δυνα­μικό «παρών» έδωσαν και οι απλοί Ροδίτες, που προ­έρ­χο­νται από όλους τους πολι­τι­κούς χώρους, και  τις επαγ­γελ­μα­τι­κές ομάδες της Ρόδου.

Ακο­λου­θεί το πλήρες κείμενο της ομιλίας του υπο­ψη­φίου Δημάρ­χου Ρόδου  Αντώνη Καμπου­ράκη

«Αγα­πη­μέ­νες φίλες

κι Αγα­πη­μέ­νοι φίλοι,

Σας ευχα­ρι­στώ μέσα από την καρδιά μου, που είστε σήμερα μαζί μου. Σας ευχα­ρι­στώ, που αφήσατε τις υπο­χρε­ώ­σεις σας, για να αντα­πο­κρι­θείτε στο κάλεσμά μου. Σας ευχα­ρι­στώ, που μου δίνετε δύναμη στο ξεκί­νημά μας.

Ειλι­κρινά, αυτή η τόσο μαζική και θερμή αντα­πό­κριση, με Συγκι­νεί! Βαθιά !!!

Εισπράττω την αγάπη, και τη στήριξή σας, σε αυτό τον δύσκολο, αλλά και όμορφο αγώνα, που ξεκι­νάμε μαζί!

Ακού­γο­ντας μόλις την Δέσποινα, την Μαρία και την Ειρήνη, γεμίζω με μεγάλη συγκί­νηση, αλλά και με μεγάλη αγωνία. Είμαι βέβαιος, πως το ίδιο ακριβώς νιώθετε κι εσείς, ακού­γο­ντας τα νιάτα του νησιού μας, να διεκ­δι­κούν το δικαί­ωμά τους στο όνειρο, στη Ρόδο του Αύριο. Του δικού τους Αύριο!

Για τα παιδιά μας αξίζει, να κάνουμε πραγ­μα­τικά, το καλύ­τερο που μπο­ρούμε. Να τους δώσουμε όλες τις δυνα­τό­τη­τες, να κάνουν πράξη τα όνειρά τους.

Θα σας το πω, όπως ακριβώς το νιώθω. Γι’ αυτά τα παιδιά, γι’ αυτό τον τόπο, που μου έδωσε την περη­φά­νια, να καμα­ρώνω που είμαι Ροδίτης, νιώθω το χρέος, να δώσω όλες μου τις δυνά­μεις, όλο μου το είναι, να αφο­σιωθώ στον καθη­με­ρινό αγώνα να αλλά­ξουμε τα πράγ­ματα, και να τελειώ­σουμε εδώ, με τη Ρόδο που μας πλη­γώ­νει. Nα ξεκολ­λή­σουμε από το τέλμα. Να αντι­στρέ­ψουμε τη φθί­νουσα πορεία. Να προ­ο­δεύ­σουμε ξανά. Και να φτιά­ξουμε μαζί, το μέλλον μας.

Για να κλη­ρο­δο­τή­σουμε σε αυτά τα παιδιά, μια Ρόδο καθαρή, όμορφη, λει­τουρ­γική, λαμπερή, εξω­στρεφή. Με παγκό­σμια λάμψη, κι ακτι­νο­βο­λία.

Όπως αξίζει σε ένα τόπο ευλο­γη­μένο, από το Θεό. Με ανθρώ­πους με ανοιχτά μυαλά, και με ανοι­χτούς ορί­ζο­ντες. Εργα­τι­κούς και Φιλό­τι­μους, που ξέρουν να δημιουρ­γούν και να προ­ο­δεύ­ουν.

Αυτό είναι αγα­πη­μέ­νοι μου φίλοι το δια­κύ­βευμα, για τον τόπο μας. Ή θα προ­χω­ρή­σουμε με δύναμη μπροστά, για να ξανα­κά­νουμε τη Ρόδο μεγάλη, ή θα συν­θη­κο­λο­γή­σουμε με την αδρά­νεια, τη στα­σι­μό­τητα και την απα­ξί­ωση…

Όταν λοιπόν, με πλη­σιά­ζουν διά­φο­ροι καλο­θε­λη­τές, και μου λένε, “ρε Αντώνη, μια χαρά είσαι, τι θες και μπλέ­κεις;”, απαντώ, πως ΔΕΝ θα κάτσω με τα χέρια σταυ­ρω­μένα, να παρα­κο­λουθώ την παρακμή.

Δεν το μπορώ, ως Ροδίτης. Με πονάει.

Δεν το μπορώ, ως πατέρας. Με πλη­γώ­νει.

Δεν το μπορώ, ως επαγ­γελ­μα­τίας, ως Ξενο­δό­χος, που έζησα τι θα πει Ρόδος Διε­θνούς Λάμψης κι Ακτι­νο­βο­λίας, Ρόδος μεγάλων παγκό­σμιων Συνα­ντή­σεων.

Δεν μπορώ, να πετάξω τώρα “λευκή πετσέτα”, και να συμ­βι­βα­στώ με τη Ρόδο, των χαμηλών προσ­δο­κιών, της μετριό­τη­τας, και των χαμένων ευκαι­ριών.

Οτι­δή­ποτε ΔΕΝ κάνουμε σήμερα, οτι­δή­ποτε ΔΕΝ επι­λύ­ουμε σήμερα, προ­στί­θε­ται στα προ­βλή­ματα του αύριο. Το να προ­νο­είς, είναι καλύ­τερο από το να επι­λύ­εις, ή να για­τρεύ­εις. Αυτό έλειψε από τη Ρόδο μας.

Γι’ αυτό κι όταν μου λένε, “άστα όπως είναι, ρε Αντώνη, τίποτα δεν αλλάζει”, απαντώ, πως αν δεν άλλαζε τίποτα, θα ζούσαμε ακόμη, στα σπήλαια.

Η πραγ­μα­τι­κό­τητα αλλάζει. Αλλάζει, όταν θέλουμε να την αλλά­ξουμε. Το “αδύνατο”, είναι το άλλοθι, όσων θέλουν να μείνουν τα πράγ­ματα έτσι όπως είναι, για να συντη­ρή­σουν καρέ­κλες, και προ­νό­μια.

Όπως όλοι ξέρετε, ΔΕΝ είμαι Επαγ­γελ­μα­τίας της Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης. Εγώ ζω από την αγορά.

Εγώ, ΔΕΝ ψάχνω δέκα (10) λόγους για να ΜΗΝ γίνει κάτι, αλλά αντί­θετα: τον ένα (01) καλό λόγο, για να γίνει κάτι.

Να δημιουρ­γη­θεί όφελος, για όλους.

Να δημιουρ­γη­θούν εισο­δή­ματα.

Να υπάρχει απο­τέ­λε­σμα. Με αξιο­πρέ­πεια. Με αξίες. Με ιδανικά. Με την κοι­νω­νία Όρθια.

Έχω μάθει να μη σταματώ την προ­σπά­θεια, αν δεν φτάσω στη λύση.

Εμένα, ΔΕΝ με ενδια­φέ­ρει να γίνω άλλος ένας τρο­χο­νό­μος συμ­φε­ρό­ντων, κι αδιε­ξό­δων.

Να δώσω προ­ο­πτική στο νησί μας, θέλω. Λύσεις στα προ­βλή­ματά μας.

Γιατί, αυτό ξέρω να κάνω. Είναι η δουλειά μου. Και αυτό προ­σπά­θησα να κάνω, από όπου και αν πέρασα.

Από την Ένωση Ξενο­δό­χων Ρόδου, από την Ομο­σπον­δία Ξενο­δό­χων Ελλάδος, από το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο του ΕΟΤ.

Για να το ξεκα­θα­ρίσω, λοιπόν: Εγώ δεν μπαίνω στην Αυτο­διοί­κηση για τα  ωραία, τα παχιά, και μεγάλα λόγια. Τα είδαμε τι πετύ­χανε, οι επαγ­γελ­μα­τίες της Αυτο­διοί­κη­σης.

Εγώ μπαίνω, για να ακούσω, για να σχε­διάσω, για να πράξω. Για να αφήσω, ένα έργο πίσω μου. Που θα κάνει καλύ­τερη τη ζωή των συμπο­λι­τών μου. Και για να είναι, και τα παιδιά μου όταν μεγα­λώ­σουν, περή­φανα γι’ αυτό, που έφτιαξε ο πατέρας τους.

Για μένα ο Δήμαρ­χος, ΔΕΝ είναι για τα καφε­νεία, τα πανη­γύ­ρια και τα τσί­πουρα. Είναι για να σχε­διά­σει τις λύσεις, και να κάνει έργο, που θα φτάνει σε όλους τους συμπο­λί­τες μας. Σε όλο το νησί μας.

Ούτε μπαίνω σε αυτό τον αγώνα, για να ασχο­ληθώ με τις μικρό­τη­τες και την παρα­πο­λι­τική. Η κριτική μου προς όλους, θα είναι πάντα Πολι­τική. Δεν θα με ακού­σετε, ούτε να απαντάω στη λάσπη με λάσπη, ούτε να διχάζω, ούτε να ρίχνω το επίπεδο, της εκλο­γι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης.

 

Φίλες & Φίλοι,

Όλα αυτά τα χρόνια ακού­σαμε πολλά, κι απο­δεί­χθη­καν Ακά­λυ­πτες επι­τα­γές. “Πέτσι­νες”, που λένε και στην αγορά.

Όλοι όμως πλέον κατα­λα­βαί­νουν, πως ζούμε σε μια Ρόδο, που έχει μείνει πίσω.

Πάμε με το…κάρο! Μας παίρνει ο κατή­φο­ρος. Συνη­θί­σαμε στο λίγο, στο μέτριο, στο πρό­χειρο. Στο “δε βαριέ­σαι αδερφέ”.

Προ­σω­πικά, δεν θέλω να αδικήσω κανέναν. Ούτε την  απερ­χό­μενη Δημο­τική Αρχή. Καλές προ­θέ­σεις, μπορεί και να είχε κάποτε. Έργο δεν έκανε.

Κι αν υπήρχε φιλό­τιμο, θα ακού­γαμε έστω πού και πού, και μια (01) συγ­γνώμη. Δυστυ­χώς όμως καμιά παρα­δοχή λάθους.

Με ύφος “φωτει­νού παντο­γνώ­στη”, κάνουν πως έχουν το αλάθητο του …Πάπα. Μιλάνε για εμπει­ρία…, αλλά το μόνο στο οποίο έχουν εμπει­ρία τελικά, είναι στο να βαφτί­ζουν την Απο­τυ­χία τους, σε «100% επι­τυ­χία» τους…. Σε 100% επί­τευξη των στόχων τους. Των ΔΙΚΩΝ τους στόχων.

ΟΧΙ, των δικών μας, καθη­με­ρι­νών αναγκών. Με όλο τον Σεβασμό κύριε Δήμαρχε, αυτή είναι η πραγ­μα­τι­κό­τητα. Και δεν νομίζω, ότι είμαι άδικος.

Ζούμε σε μια Ρόδο πνιγ­μένη στα σκου­πί­δια, και στους σκου­πι­δό­το­πους. Με σκο­τει­νούς δρόμους. Με κυκλο­φο­ριακό κομ­φού­ζιο, στο κέντρο της πόλης. Με 40 λεπτά την από­σταση «Πόλη-Αεροδρόμιο». Με 30 λεπτά την από­σταση «Ροδίνι-Μαντράκι».

Μια Ρόδο, που φθάσαμε αισίως στο 2019, οι Ροδίτες να λένε το νερό, νεράκι. Και που καρ­διο­χτυ­πάμε, για μην μεί­νουμε από ηλε­κτρικό ρεύμα.

Κι αυτή τη Ρόδο, δεν τη ζούμε μόνον εμείς. Τη ζούνε και οι επι­σκέ­πτες μας. Τρέ­χουμε, κάποιοι άνθρω­ποι σε όλο τον κόσμο, δια­φη­μί­ζο­ντας και προ­βάλ­λο­ντας τη Ρόδο. Για να έχουμε κάθε χρόνο του­ρι­σμό, για να έχουμε δου­λειές, να έχουμε εισο­δή­ματα, να κάνουν τζίρο μαγαζιά, κι επι­χει­ρή­σεις, για να κατα­φέρ­νουν να επι­ζή­σουν οι Ροδίτες. Και τελικά όταν φτάνουν ζουν κι αυτοί, την ίδια, μίζερη πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Φίλες & Φίλοι,

Πρόοδος, σε ένα τόπο σημαί­νει, να μπορεί να κινεί­ται με ταχύ­τητα, και να προ­σαρ­μό­ζε­ται στις εξε­λί­ξεις. Εμείς όμως, από οδηγοί κάποτε, κατα­λή­ξαμε ουραγοί.

Επι­τρέψτε μου να θυμίσω κάτι σημα­ντικό, από την ιστορία μας. Στις 07 Μαρτίου του 1948, ο Δήμαρ­χος Γαβριήλ Χαρίτος, κατά την Ενσω­μά­τωση, είπε:

«Οι Δωδε­κα­νή­σιοι, έχουν πλέον πλήρη επί­γνω­σιν της απο­στο­λής των, και γνω­ρί­ζουν ότι διά της ενώσεως, θα συμ­βά­λουν απ’ ευθείας εις την Ευη­με­ρίαν, την Πρόοδον & την Ακμήν της Ελλάδος». 

Κι όμως! Εμείς, οι δακτυ­λο­δει­κτού­με­νοι και αξιο­ζή­λευ­τοι, κατα­ντή­σαμε σήμερα φτω­χο­συγ­γε­νείς, και επαίτες. Ζούμε  σε μια Ρόδο, πολύ κάτω από τις δυνα­τό­τη­τές της. Αφημένη στον “αυτό­ματο”, και στον καθη­με­ρινό ηρωισμό, των πολιτών της.

Πολύ σπάνια ένας τόσο προι­κι­σμέ­νος τόπος, έχει τέτοια κακή τύχη, εξαι­τίας μιας τόσο κακής Τοπικής Δια­κυ­βέρ­νη­σης. Δυστυ­χώς όμως, αυτό μας έχει συμβεί.

Που; Στη Ρόδο! Που προ­σφέ­ρει τόσα στη χώρα, που δια­χρο­νικά απο­τε­λεί το Χαμό­γελο, στο καλύ­τερο πρόσωπο της Ελλάδας

Τα λέμε παραέξω αυτά, και ΔΕΝ μας πιστεύ­ουν. Γελάνε. Τους φαί­νε­ται αδια­νό­ητο, η Ρόδος να στε­ρεί­ται θεμε­λιω­δών υπο­δο­μών. Να στε­ρεί­ται βασικών υπη­ρε­σιών. Και το μόνο που να μην στε­ρεί­ται, να είναι οι Φόροι, και τα Τέλη.

Τα οποία ουδείς μάλιστα γνω­ρί­ζει, σε επίπεδο Δήμου, πού πάνε, και πώς χρη­σι­μο­ποιού­νται, αφού δεν υπάρχει καμιά σοβαρή λογο­δο­σία. Κανείς Ροδίτης δεν βλέπει, να πιάνουν τόπο οι θυσίες του. Οι μεγάλες, και  δυσα­νά­λο­γες θυσίες του.

Αλήθεια, ξέρει κανείς που βρί­σκουμε Δημόσια Δημο­σιευ­μέ­νους τους Ισο­λο­γι­σμούς του Δήμου μας; Που βρί­σκουμε Δημόσια Δημο­σιευ­μέ­νους, τους απο­λο­γι­σμούς του ΔηΦοΔω; Που πήγαν τόσα εκα­τομ­μύ­ρια, τόσων πολλών θυσιών, από όλους τους Ροδίτες; Που δαπα­νή­θη­καν; Τι αγο­ρά­σαμε; Ξέρει κανείς;

Ζούμε χρόνια μαρα­σμού, και οπι­σθο­δρό­μη­σης. Ζούμε τα αδιέ­ξοδα, τα οποία έχει συσ­σω­ρεύ­σει, η απερ­χό­μενη Δημο­τική Αρχή. Ζούμε την αδια­φά­νεια, τον ετσι­θε­λι­σμό, και τη σπατάλη. Ζούμε την ανα­ξιο­πι­στία στα λόγια, και την ανι­κα­νό­τητα στα έργα. Στα …έργα που άρχισαν ξαφνικά να εξαγ­γέλ­λο­νται, τέσ­σε­ρις (04) μήνες, πριν τις εκλογές. Ποιον κοροϊ­δεύ­ουν, όσοι παρι­στά­νουν τους ταχυ­δα­κτυ­λουρ­γούς, βγά­ζο­ντας λαγούς από το καπέλο;

Στο νησί μας, από τη μια είμαστε οι πολλοί, που με τον καθη­με­ρινό μόχθο, και με την προ­σπά­θειά μας, ποτί­ζουμε το δέντρο να ανθίσει, να δώσει καρπούς.

Και από την άλλη, οι λίγοι, οι “ημέ­τε­ροι”, και οι κολ­λη­τοί, που το πριο­νί­ζουν συστη­μα­τικά, για να ρίχνουν ξύλα στη φωτιά της εξου­σίας, που τους ζεσταί­νει.

Πότε με κραυγές, και πότε με ψιθύ­ρους, επι­χει­ρούν να θολώ­σουν τα νερά, να παρα­πλα­νή­σουν ξανά και ξανά. Να κρα­τή­σουν, τις ζεστές καρέ­κλες της εξου­σίας. Τους φαί­νε­ται, αδια­νό­ητο να τις απο­χω­ρι­στούν.

Ματαιο­πο­νούν! Αυτό έχω να τους πω σήμερα, από εδώ.

Κύριοι της απερ­χό­με­νης Δημο­τι­κής Αρχής: Βαρε­θή­καμε!

Τα δεδο­μένα άλλαξαν. Η σιωπηλή πλειο­ψη­φία που σας ανε­χό­ταν, έχει απο­φα­σί­σει να μιλήσει, και να απαι­τή­σει! Και θα μιλήσει με την ψήφο της, στις 19 Μαΐου!

Οι Ροδίτες που αγαπάμε τον τόπο μας, που αγαπάμε τα παιδιά μας, που αγω­νιούμε για το μέλλον, επειδή ΔΕΝ ξεχνάμε την ιστορία μας, έχουμε πλέον φωνή.

Φτάνει ως εδώ, με την ανι­κα­νό­τητα, και την απο­τυ­χία!

Φτάνει, με το λαϊ­κι­σμό, και τα παλαιο­κομ­μα­τικά τερ­τί­πια.

Τα έχουμε δει όλα. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα αφή­νουμε πίσω μας.

Αρκετά πια!

Η νέα εποχή για τη Ρόδο ξεκί­νησε!

Βγαί­νουμε μπροστά!

Με δύναμη για τη Ρόδο μας!

Με δύναμη για τη Ρόδο που αξί­ζουμε!

Με δύναμη, για να απο­κτή­σει ο τόπος μας ξανά, προ­ο­πτική!

Και αυτή η δύναμη, είμαστε εμείς. Μαζί!

 

Φίλες & Φίλοι,

 

Είναι ώρα, να δώσουμε ξανά στη Ρόδο μας, κύρος, αίγλη, και ποιό­τητα. Είναι ώρα, το νησί μας να ανα­πτυ­χθεί, όπως του αξίζει. Είναι ώρα για τη Ρόδο, να πάρει όσα στε­ρή­θηκε, αυτά τα χρόνια.

Ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ έχει πει: Πάντα, είναι η σωστή ώρα, για να κάνεις το σωστό.

Για να κάνουμε το σωστό, είμαστε σήμερα εδώ.

Απευ­θύ­νουμε προ­σκλη­τή­ριο, σε όλες τις δυνά­μεις του τόπου μας. Σε κάθε Ροδί­τισσα, σε κάθε Ροδίτη, που αγωνιά για το μέλλον.

Απευ­θύ­νουμε πρό­σκληση στη νεολαία μας, για να γίνει ισότιμο, ισχυρό μέρος, αυτής της μεγάλης προ­σπά­θειας. Να κάνουμε ένα άλμα «πιο γρήγορο, από τη φθορά», όπως μας λέει ο ποιητής του Αιγαίου, ο Ελύτης.

Μπο­ρούμε να το κάνουμε;

Γίνεται;

Η απά­ντησή μας είναι δυνατή, και καθαρή:

Και μπο­ρούμε! Και, γίνεται!!!

Γιατί, μαζί είμαστε η δύναμη, που μπορεί να δώσει λύσεις, και προ­ο­πτική. Να βάλει στόχους. Να πετύχει απο­τε­λέ­σματα. Να κάνει πραγ­μα­τι­κό­τητα το όραμα μιας Ρόδου, που ξανα­βρί­σκει τον εαυτό της. Που ανακτά, την κοσμο­πο­λί­τικη λάμψη της. Που δημιουρ­γεί γενναία, το μέλλον της. Με οικο­νο­μική ανά­πτυξη, με την Ροδί­τικη κοι­νω­νία όρθια.

Για παρά­δειγμα, εδώ που σπού­δα­σαν ο Ιούλιος Καί­σα­ρας και ο Κικέ­ρω­νας, δεν μπορεί να μην είναι και σήμερα ???, ένα σύγ­χρονο εκπαι­δευ­τικό κέντρο, παγκό­σμιου βελη­νε­κούς??? Στην κορυφή προ­τί­μη­σης για τα θερινά προ­γράμ­ματα, των μεγα­λύ­τε­ρων Πανε­πι­στη­μίων του κόσμου???

Αντ’ αυτού, για την Μεσαιω­νική Πόλη της Ρόδου, Πενήντα (50) εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ οριο­θε­τεί ως μίνι­μουμ, το Μετσό­βιο Πολυ­τε­χνείο, δέκα (10) πανη­γυ­ρί­ζουν κάποιοι, πως θα ανα­ζη­τή­σουν…., για να βρουν.

Άλλο παρά­δειγμα. Δεν μπορεί η Αγιά Σοφιά της Βασι­λεύ­ου­σας, η Αγία Σοφία της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης, να έχει κερα­μί­δια φτιαγ­μένα στη Ρόδο, και να μην είναι και σήμερα η Ρόδος μας, ένα νησί πρότυπο παρα­γω­γής, εμπο­ρίου, και εξα­γω­γών. Ούτε ένας τόπος, που δίδαξε την παγκό­σμια αισθη­τική με τη Νίκη της Σαμο­θρά­κης, να μην έχει δια­κριτή ταυ­τό­τητα.

Το παρελ­θόν μας, ΔΕΝ είναι φολκλόρ. Ο πολι­τι­σμός μας, ΔΕΝ είναι πάρεργο. Δια­τη­ρώ­ντας ζωντανή τη μονα­δική ταυ­τό­τητά μας, όπως σμι­λεύ­τηκε μέσα στους αιώνες, οφεί­λουμε να την ανα­δεί­ξουμε, και να την προ­σαρ­μό­σουμε με επι­τυ­χία, στους σημε­ρι­νούς καιρούς.

Είναι ώρα επι­τέ­λους, να ξεκα­θα­ρί­σουμε, να ανα­νε­ώ­σουμε, και να ενι­σχύ­σουμε το Brand της Ρόδου, την εικόνα της, την ταυ­τό­τητά της. Και με τη δύναμη, και τη γοητεία αυτού του τόπου, να παρου­σια­στούμε ξανά στον κόσμο.

Έτσι, θα απο­κτή­σει ξανά προ­ο­πτική, υγιούς ανά­πτυ­ξης το νησί μας. Αλλά έτσι, θα γίνει καλύ­τερη, και η καθη­με­ρι­νό­τητα όλων μας.

Και όλοι μαζί,

πιστέψτε το,

έχουμε τη δύναμη, να τα κατα­φέ­ρουμε.

Έχουμε τη δύναμη να ορα­μα­τι­στούμε, για το νησί μας.

Αλλά και να  σχε­διά­σουμε, πώς θα κάνουμε το όραμα πράξη.

Να εργα­στούμε με απο­φα­σι­στι­κό­τητα, να κοπιά­σουμε, και να κατα­κτή­σουμε, τον στόχο μας.

Με χρο­νο­διά­γραμμα δράσεων. Με δια­σφά­λιση πόρων, και χρη­μα­το­δό­τη­σης. Με σύμπραξη δημο­σίου και ιδιω­τι­κού τομέα. Με επιμονή, στο τελικό απο­τέ­λε­σμα κάθε επέν­δυ­σης. Ώστε και το τελευ­ταίο ευρώ μας, ώστε και το τελευ­ταίο ευρώ του Ροδίτη, να πιάνει τόπο. Με απο­λο­γι­σμό. Με λογο­δο­σία. Όχι, με υπεκ­φυ­γές, με μηνύ­σεις και υπο­νο­ού­μενα.

Έχουμε τη δύναμη, να διεκ­δι­κή­σουμε απο­τε­λε­σμα­τικά. Κι αληθινή ικα­νό­τητα διεκ­δί­κη­σης, δεν σημαί­νει “στημένα” ραντε­βού σε Υπουρ­γικά Γραφεία, ή στο Δημαρ­χείο για φωτο­γρα­φίες αυτα­ρέ­σκειας.

Απο­τε­λε­σμα­τική διεκ­δί­κηση σημαί­νει τεκ­μη­ριω­μέ­νες απόψεις, από τους καλύ­τε­ρους συμ­βού­λους της Ρόδου, και της Ελλάδας. Σημαί­νει να έχουμε επιρροή, στα κέντρα λήψης απο­φά­σεων, στην Αθήνα. Στην Ευρώπη. Να στε­κό­μα­στε, ως ίσος προς ίσο. Να ανοί­γουμε τις κλει­στές πόρτες. Να τους μιλάμε, και να μας ακούνε. Να βρί­σκουμε το δίκιο μας. Να παίρ­νουμε απο­τε­λέ­σματα.

Έχουμε τη δύναμη να πετυ­χαί­νουμε, κάθε μέρα, μικρές και μεγάλες νίκες, στην τοπική δια­κυ­βέρ­νηση. Να λύσουμε βασικά προ­βλή­ματα καθη­με­ρι­νό­τη­τας του νησιού μας, αλλά και να σχε­διά­σουμε το αύριο. Να θέσουμε στόχους, άλλους άμεσους, και άλλους μεσο­πρό­θε­σμους, και όλοι μαζί να δου­λέ­ψουμε, συστη­μα­τικά και ακού­ρα­στα, για να τους πραγ­μα­το­ποι­ή­σουμε. Χωρίς δικαιο­λο­γίες, και χωρίς «κοκόρια» φορ­τω­μένα, με τις δικές μας ανι­κα­νό­τη­τες. Για να μην πω φορ­τω­μένα, με τις δικές μας «σκο­πι­μό­τη­τες».

Έχουμε τη δύναμη να φρο­ντί­σουμε, για την ποιό­τητα ζωής σε αυτόν τον τόπο. Να ζούμε σε μια καθαρή πόλη. Με περι­ποι­η­μένο πράσινο, φρο­ντι­σμέ­νους κοι­νό­χρη­στους χώρους, με σύγ­χρο­νες αθλη­τι­κές, και σχο­λι­κές, εγκα­τα­στά­σεις.

Έχουμε τη δύναμη να πετύ­χουμε ισόρ­ροπη ανά­πτυξη, σε όλο το νησί. Ώστε να δια­χέ­ο­νται τα οφέλη παντού, και με δίκαιο τρόπο. Εκσυγ­χρο­νί­ζο­ντας τις υπο­δο­μές μας, και χαράσ­σο­ντας συνε­κτι­κές πρω­το­βου­λίες, που θα λει­τουρ­γούν ως μοχλός ανά­πτυ­ξης της τοπικής οικο­νο­μίας. Δημιουρ­γώ­ντας νέες δου­λειές, ανθρώ­πινα εισο­δή­ματα. Ένα καλύ­τερο μέλλον για όλους μας.

Έχουμε τη δύναμη, για περισ­σό­τερη εξω­στρέ­φεια. Να αξιο­ποι­ή­σουμε επι­τέ­λους τους φίλους της Ρόδου. Τους φίλους μας σε ολό­κληρο τον κόσμο. Να προ­ω­θή­σουμε την και­νο­το­μία, και τις νέες τεχνο­λο­γίες, που μπορούν να αντι­σταθ­μί­σουν δυσκο­λίες, που βιώ­νουμε εδώ. Στις εσχα­τιές του Αιγαίου.

Έχουμε τη δύναμη, να δεί­ξουμε αλλη­λεγ­γύη, με πρω­τα­γω­νι­στή ένα Δήμο, που θα φρο­ντί­ζει πραγ­μα­τικά, όσους έχουν μεγα­λύ­τερη ανάγκη. Ένα Δήμο – Σπίτι για κάθε Πολίτη. Για τους ηλι­κιω­μέ­νους. Για τις μητέρες που μεγα­λώ­νουν παιδιά. Για τους οικο­νο­μικά ασθε­νέ­στε­ρους. Για τους πιο απο­μο­νω­μέ­νους. Μέσα από στο­χευ­μένα προ­γράμ­ματα, όπως κάνουν σήμερα άλλοι Δήμοι της χώρας μας. Στα οποία θα κληθούν να συνει­σφέ­ρουν οργα­νω­μένα, και ιδιώτες που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στη Ρόδο. Να τους ενθαρ­ρύ­νουμε. Και να τους προ­σελ­κύ­σουμε. Όχι να τους απο­γοη­τεύ­ουμε, και να τους διώ­χνουμε. Γιατί τότε, χάνουμε εμείς.

 

Φίλες & Φίλοι,

 

Έχουμε τη δύναμη να προ­χω­ρή­σουμε ενω­μέ­νοι. Η πρόοδος του νησιού μας, αφορά τους πάντες. Πόλη, και περι­φέ­ρεια. Πολίτες, όλων των κοι­νω­νι­κών ομάδων. Στόχος μας είναι, ένα νησί, που κανένας πολίτης και καμία γωνιά του, δεν θα μένουν πίσω. Αλλά, όλοι θα έχουν όφελος, από την πρόοδό της Ρόδου μας.

Όλοι μαζί, θα πάμε μπροστά.

 

Όλοι μαζί, βγαί­νουμε μπροστά, λοιπόν. Με δύναμη για τη Ρόδο!

 

Για να υπη­ρε­τή­σουμε ένα νέο ύφος, στην Τοπική Δια­κυ­βέρ­νηση.

 

Να μπο­ρούμε να κοι­τα­ζό­μα­στε στα μάτια. Να υπάρχει μια νέα σχέση εμπι­στο­σύ­νης, ανάμεσα στους Πολίτες, και τη Δημο­τική αρχή.

 

Η εμπι­στο­σύνη, είναι ουσια­στική προ­ϋ­πό­θεση, για να κάνουμε το μεγάλο άλμα, προς τα εμπρός. Κι εμπι­στο­σύνη ξέρετε, σημαί­νει να κάνουμε το λόγο μας, πράξη.

 

Όπως εξίσου σημα­ντική, σας το είπα και πριν λίγο, είναι και η ενότητα.

Πέρα και πάνω από κόμματα. Και χρώματα.

Δεν υπάρ­χουν μπλε, πρά­σι­νες, ή κόκ­κι­νες λύσεις. Υπάρ­χουν καλές λύσεις, κακές λύσεις. Και υπάρχει και αδρά­νεια. Εγκλη­μα­τική αδρά­νεια. Ενω­μέ­νοι, μπο­ρούμε να εξα­σφα­λί­σουμε τις καλύ­τε­ρες λύσεις, για τον τόπο μας.

Με ενότητα κι εμπι­στο­σύνη, μπο­ρούμε να κάνουμε θαύματα.

Οι νέες προ­κλή­σεις, απαι­τούν νέες αντι­λή­ψεις, και νέες πρα­κτι­κές.

Νέες συμπε­ρι­φο­ρές. Και Νέα «Υλικά».

Η σύγ­χρονη Τοπική Αυτο­διοί­κηση, ΔΕΝ μπορεί ούτε να αυτο­σχε­διά­ζει με προ­χει­ρό­τητα, ούτε να λει­τουρ­γεί σαν κομ­μα­τάρ­χης, του περα­σμέ­νου αιώνα. Το “πέσε πίτα, να σε φάω”, που είχαν συνη­θί­σει οι επαγ­γελ­μα­τίες της πολι­τι­κής, ΔΕΝ υπάρχει πλέον.

Η σύγ­χρονη Τοπική Αυτο­διοί­κηση, είναι το στρα­τη­γείο για τη χάραξη ολο­κλη­ρω­μέ­νων, και συνε­κτι­κών στρα­τη­γι­κών λύσεων, βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης. Αξιο­ποιώ­ντας πλε­ο­νε­κτή­ματα, και ευκαι­ρίες. Σχε­διά­ζο­ντας με λεπτο­μέ­ρεια, και παρεμ­βαί­νο­ντας στο­χευ­μένα, εκεί που λαμ­βά­νο­νται οι απο­φά­σεις. Μαζί με εκεί­νους που τις σχε­διά­ζουν. Μαζί τους!!! Όχι απέ­να­ντί τους. Με κατόπιν εορτής, «τζάμπα μαγκιές».

Έτσι θα ανοί­ξουμε νέους ορί­ζο­ντες, έτσι θα δημιουρ­γή­σουμε νέες δυνα­τό­τη­τες, για όλους. Χωρίς απο­κλει­σμούς, και χωρίς εξαι­ρέ­σεις. ΔΕΝ υπάρ­χουν δικά μας, και Ξένα Παιδιά. Υπάρ­χουν άξιοι Ροδίτες, & άξιες Ροδί­τισ­σες.

 

Βγαί­νουμε λοιπόν μπροστά, για να ενώ­σουμε χέρια. Για να ενώ­σουμε ιδέες. Για να ενώ­σουμε δυνά­μεις.

 

Να υπερ­βούμε, τα όποια μικρά που χωρί­ζουν, για χάρη των μεγάλων που ενώνουν. Κανένας που αγαπά τη Ρόδο, και νοιά­ζε­ται γι’ αυτήν,  ΔΕΝ περισ­σεύει σε αυτή τη μεγάλη, προ­σπά­θεια.

 

Όλοι έχουμε μια κομ­μα­τική προ­τί­μηση. Γνω­ρι­ζό­μα­στε άλλωστε. Αλλά η Αυτο­διοί­κηση, οφείλει να υπερ­βαί­νει κάθε δια­χω­ρι­σμό. Κομ­μα­τικό, κοι­νω­νικό, ή γεω­γρα­φικό.

 

Το είπα, το ξαναλέω, και δεν θα κου­ρα­στώ να το επα­να­λαμ­βάνω:

Όλοι μαζί θα πάμε μπροστά.

Κανένας μόνος του.

Κανένας πίσω!

 

Γι’ αυτό και θέλω να δηλώσω, πως όταν οι εκλογές τελειώ­σουν και παρά τη μεγάλη νίκη που θα μας δώσουν οι πολίτες, θα ανα­ζη­τήσω, τις μεγα­λύ­τε­ρες δυνατές συγκλί­σεις, και συνερ­γα­σίες. Προ­κει­μέ­νου ο τόπος μας, να προ­χω­ρή­σει μπροστά.

 

Για εμάς,

για τα παιδιά μας,

για τον τόπο μας.

 

Ένα τόπο, που θέλουμε να αξίζει, να ζει κανείς. Να δου­λεύει. Να σπου­δά­ζει. Να ερω­τεύ­ε­ται. Να κάνει οικο­γέ­νεια. Να δια­σκε­δά­ζει με φίλους. Να επεν­δύει. Να ανοίγει ένα μαγαζί. Να δοκι­μά­ζει μια νέα καλ­λιέρ­γεια.

 

Γιατί, μόνο ένας τόπος που έχει αξία για τους μόνι­μους κατοί­κους του, μπορεί να έχει αξία, και για τους επι­σκέ­πτες του. Καλύ­τερη ζωή στη Ρόδο, σημαί­νει και καλύ­τερο του­ρι­στικό προϊόν της Ρόδου. Σημαί­νει, και καλύ­τε­ρες ευκαι­ρίες, για την τοπική οικο­νο­μία, καλύ­τερη ζωή για όλες τις Ροδί­τισ­σες, και για όλους τους Ροδίτες.

 

Αυτός είναι ο Ενά­ρε­τος Κύκλος, που θέλουμε να πετύ­χουμε. Και θα τον πετύ­χουμε.

Θέλουν,

δεν θέλουν,

θα τον πετύ­χουμε!

 

 

Ροδί­τισ­σες & Ροδίτες,

Φίλες & φίλοι,

 

Το νησί μας, είναι η ζωή μας. Το παρόν και το μέλλον μας, αλλά και το μέλλον των γενιών που έρχο­νται, μετά από μας. Κι έτσι, σήμερα ΔΕΝ δημιουρ­γούμε απλώς, ένα Συν­δυα­σμό για τις Εκλογές…

Δημιουρ­γούμε ένα Κίνημα Πολιτών, που βγαίνει μέσα από την ίδια την κοι­νω­νία. Ένα κίνημα που βγαίνει μπροστά, με Δύναμη και αυτο­πε­ποί­θηση, για να δώσει τις λύσεις που τόσα χρόνια καθυ­στε­ρούν, για να διεκ­δι­κή­σει, και για να κατα­στή­σει εφικτό και κοντινό, το όραμα, μιας Ρόδου που θα αγαπά, και θα αγα­πιέ­ται. Με πάθος. Από κατοί­κους, και επι­σκέ­πτες.

 

Με δύναμη για τη Ρόδο, λοιπόν!

Μαζί!

Όλοι μαζί!

Στην πρώτη γραμμή.

Για τη ζωή μας. Για τα παιδιά μας. Για την ιστορία μας.

Για το Μέλλον, που αξίζει στη Ρόδο μας.

 

Πολύ σύντομα, θα παρου­σιάσω την πρώτη Ομάδα Υπο­ψή­φιων Συμ­βού­λων, & Συνερ­γα­τών.

Κι αμέσως μετά, θα θέσουμε στο Δημόσιο Διάλογο τις προ­γραμ­μα­τι­κές μας προ­τε­ραιό­τη­τες. Θα μιλή­σουμε για όλα. Και θα παρου­σιά­σουμε πολύ συγκε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις.

Απόψε όμως, μαζί με την “επίσημη πρώτη” μας, που σφρα­γί­ζε­ται από τη δική σας παρου­σία, και συμ­με­τοχή, θέλω να πω, και δυο (02) κου­βέ­ντες, για το λογό­τυπό μας.

 

Εμπε­ριέ­χει τρία (03) βασικά χρώματα. Με ξεχω­ρι­στό, Συμ­βο­λι­σμό το καθένα:

Το Σμα­ρα­γδί, που είναι το χρώμα της Ρόδου, του Σμα­ρα­γδέ­νιου νησιού του Αιγαίου. Του πολύ­τι­μου τόπου μας.

 

Το μπλε, της θάλασ­σας μας. Που είναι πηγή ζωής.

 

Και το Πορ­το­καλί, του Ήλιου. Της θετικής ενέρ­γειας. Το χρώμα των έργων, και των απο­τε­λε­σμά­των.

 

Και τα τρία αυτά χρώματα, “δένο­νται” γύρω από το Κάστρο. Σύμβολο τιμής στο παρελ­θόν μας. Αλλά, και σύμβολο των μεγάλων στρα­τη­γι­κών κινή­σεων, του Μέλ­λο­ντός μας.

 

Ξεκι­νάμε λοιπόν!

 

Δεν υπάρχει πρό­κληση, που ΔΕΝ μπο­ρούμε να αντι­με­τω­πί­σουμε, όταν είμαστε έτοιμοι να δου­λέ­ψουμε συλ­λο­γικά, για το κοινό καλό.

Αυτό τον αγώνα, είμαστε έτοιμοι να τον δώσουμε. Με όλη μας τη δύναμη.

Και θα τον κερ­δί­σουμε.

Όχι για τα αξιώ­ματα. Αλλά για να δώσουμε αξία, στο νησί μας. Αξία στις δου­λειές μας. Αξία στο μέλλον μας. Την Αξία που ανα­λο­γεί στη Ρόδο μας, και την οποία της στέ­ρη­σαν, τα λάθη κάποιων.

 

Καλούμε κάθε Ροδί­τισσα και κάθε Ροδίτη, που μοι­ρά­ζε­ται τις ίδιες αρχές και τις ίδιες προσ­δο­κίες, να έρθει μαζί μας.

Να προ­χω­ρή­σουμε μπροστά.

Είναι ώρα να δώσουμε ξανά στη Ρόδο μας, την προ­ο­πτική, το Κύρος, την Αίγλη, και την Ποιό­τητα, που της αξίζουν.

Για να ξανα­βρούμε την Περη­φά­νια μας, για το νησί μας.

Για να νοιώ­θουν τα παιδιά μας, και εκείνα Υπε­ρή­φανα για τον τόπο τους.

Τη Ρόδο της ιστο­ρίας, του πολι­τι­σμού, της ανά­πτυ­ξης.

Μια Ρόδο που θα λάμπει, και θα ακτι­νο­βο­λεί ξανά.

Για εμάς. Για τους Ροδίτες, πρώτα απ’ όλα.

 

 

Ξεκι­νάμε, όλοι μαζί, με Δύναμη.

Όλοι μαζί ενω­μέ­νοι. Αυτή είναι η Δύναμή μας!

 

Με Δύναμη για τη Ρόδο!

 

Σας ευχα­ρι­στώ μέσα από την καρδιά μου.

 

Καλό μας Αγώνα!»