Αντώνης Καμπουράκης: Με Δύναμη για τη Ρόδο!

Την υπο­ψη­φιό­τη­τά του για τον Δήμο Ρόδου ανα­κοί­νω­σε ο  Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης στην απο­ψι­νή  ανοι­χτή εκ­δή­λω­ση που έγινε στον Πάρκο Ρο­δι­νιού. Ο Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης, έδωσε το στίγ­μα της υπο­ψη­φιό­τη­τας και της στρα­τη­γι­κής του, πα­ρου­σιά­ζο­ντας ανα­λυ­τι­κά την ιδρυ­τι­κή δια­κή­ρυ­ξη της πα­ρά­τα­ξης «Με Δύ­να­μη για τη Ρόδο».

Τα κυ­ριό­τε­ρα ση­μεία της ομι­λί­ας του Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη:

Ο  Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης, κά­λε­σε σε γε­νι­κή παν­στρα­τιά όλους τους Ρο­δί­τες και τις Ρο­δί­τισ­σες, για να στα­μα­τή­σει ο κα­τή­φο­ρος της απα­ξί­ω­σης, της στα­σι­μό­τη­τας και της αδρά­νειας, που βρί­σκε­ται σή­με­ρα η Ρόδος. «Ή θα προ­χω­ρή­σου­με με δύ­να­μη μπρο­στά, για να ξα­να­κά­νου­με τη Ρόδο με­γά­λη, ή θα συν­θη­κο­λο­γή­σου­με με την αδρά­νεια, τη στα­σι­μό­τη­τα και την απα­ξί­ω­ση… Όταν λοι­πόν, με πλη­σιά­ζουν διά­φο­ροι και μου λένε, “ρε Αντώ­νη, μια χαρά είσαι, τι θες και μπλέ­κεις;”, απα­ντώ, πως ΔΕΝ θα κάτσω με τα χέρια σταυ­ρω­μέ­να, να πα­ρα­κο­λου­θώ την πα­ρακ­μή. Δεν το μπορώ, ως Ρο­δί­της. Με πο­νά­ει. Δεν το μπορώ, ως πα­τέ­ρας. Με πλη­γώ­νει.» είπε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ο  Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης.

Στην ση­με­ρι­νή ομι­λία του, ο υπο­ψή­φιος δή­μαρ­χος Ρόδου, έδωσε το στίγ­μα του προ­ε­κλο­γι­κού αγώνα του, δια­μη­νύ­ο­ντας προς κάθε κα­τεύ­θυν­ση, πως δεν θα ασχο­λη­θεί με τις μι­κρό­τη­τες και την πα­ρα­πο­λι­τι­κή, ούτε και θα απα­ντά στη λάσπη με λάσπη ,ούτε θα δι­χά­σει, ούτε θα ρίξει το επί­πε­δο της εκλο­γι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης. Πα­ράλ­λη­λα κα­τέ­στη­σε σαφές, ότι πρω­ταρ­χι­κή επι­δί­ω­ξη του είναι η συ­νερ­γα­σία, η ενό­τη­τα και η απο­τε­λε­σμα­τι­κή διεκ­δί­κη­ση, για το καλό της Ρόδου και των πο­λι­τών της.

Επί­σης, ο  Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης, ανα­φέρ­θη­κε στα βα­σι­κά προ­βλή­μα­τα της Ρόδου, το­νί­ζο­ντας πως στε­ρεί­ται θε­με­λιω­δών  και βα­σι­κών υπο­δο­μών. Την ίδια ώρα επε­σή­μα­νε, ότι οι πο­λί­τες αυτού του νη­σιού, πλη­ρώ­νουν  αδρά φό­ρους και  τέλη, που σε επί­πε­δο Δήμου, ου­δείς γνω­ρί­ζει που κα­τέ­λη­γαν και κα­τα­λή­γουν  ακόμη και σή­με­ρα τα χρή­μα­τα που ει­σπράτ­το­νται από το υστέ­ρη­μα των Ρο­δι­τών, το­νί­ζο­ντας πως  οι θυ­σί­ες τους δεν πιά­νουν τόπο. Σή­με­ρα ο Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης κατά τη διάρ­κεια της πρώ­της προ­ε­κλο­γι­κής ομι­λί­ας του, δε­σμεύ­τη­κε, για τη στή­ρι­ξη των ασθε­νέ­στε­ρων και απο­μο­νω­μέ­νων κοι­νω­νι­κών στρω­μά­των, χωρίς απο­κλει­σμούς και δια­κρί­σεις.

«Έχου­με τη δύ­να­μη να προ­χω­ρή­σου­με ενω­μέ­νοι. Η πρό­ο­δος του νη­σιού μας, αφορά τους πά­ντες. Πόλη, και πε­ρι­φέ­ρεια. Πο­λί­τες, όλων των κοι­νω­νι­κών ομά­δων. Στό­χος μας είναι, ένα νησί, που κα­νέ­νας πο­λί­της και καμία γωνιά του, δεν θα μέ­νουν πίσω. Αλλά, όλοι θα έχουν όφε­λος από την πρό­ο­δό της Ρόδου μας. Όλοι μαζί, θα πάμε μπρο­στά. Όλοι μαζί, βγαί­νου­με μπρο­στά, λοι­πόν. Με δύ­να­μη για τη Ρόδο! Για να υπη­ρε­τή­σου­με ένα νέο ύφος στην Το­πι­κή Δια­κυ­βέρ­νη­ση.  Να μπο­ρού­με να κοι­τα­ζό­μα­στε στα μάτια. Να υπάρ­χει μια νέα σχέση εμπι­στο­σύ­νης, ανά­με­σα στους Πο­λί­τες και τη Δη­μο­τι­κή αρχή.» υπο­γράμ­μι­σε ο κ. Κα­μπου­ρά­κης.

Ο Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης πα­ρου­σί­α­σε το σήμα – λο­γό­τυ­πο της πα­ρά­τα­ξης του «Με Δύ­να­μη για τη Ρόδο!», κα­λώ­ντας όλους τους Ρο­δί­τες να ξε­κι­νή­σουν ενω­μέ­νοι, τον αγώνα, με πρω­ταρ­χι­κό στόχο να απο­κτή­σει η Ρόδος την προ­ο­πτι­κή, το κύρος, την ποιό­τη­τα, και την πε­ρη­φά­νια, που της αξί­ζουν. Το λο­γό­τυ­πο της πα­ρά­τα­ξης εμπε­ριέ­χει τρία βα­σι­κά χρώ­μα­τα, με ξε­χω­ρι­στό, συμ­βο­λι­σμό το κα­θέ­να:

Το Σμα­ρα­γδί, που είναι το χρώμα της Ρόδου, του Σμα­ρα­γδέ­νιου νη­σιού του Αι­γαί­ου. Του πο­λύ­τι­μου τόπου μας.

Το μπλε, της θά­λασ­σας μας. Που είναι πηγή ζωής.

Και το Πορ­το­κα­λί, του Ήλιου. Της θε­τι­κής ενέρ­γειας. Το χρώμα των έργων, και των απο­τε­λε­σμά­των.

Και τα τρία αυτά χρώ­μα­τα, “δέ­νο­νται” γύρω από το Κά­στρο. Σύμ­βο­λο τιμής στο πα­ρελ­θόν μας. Αλλά, και σύμ­βο­λο των με­γά­λων στρα­τη­γι­κών κι­νή­σε­ων, του Μέλ­λο­ντός μας.

Ξε­κι­νά­με λοι­πόν!

Στην κα­τά­με­στη Αί­θου­σα του Πάρ­κου Ρο­δι­νιού, στην πρώτη επί­ση­μη πα­ρου­σί­α­ση του υπο­ψη­φί­ου δη­μάρ­χου Ρόδου Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη, πα­ρα­βρέ­θη­καν με­τα­ξύ άλλων, προ­σω­πι­κό­τη­τες από όλους τους χώ­ρους, πο­λι­τι­κούς, αθλη­τι­κούς και πο­λι­τι­στι­κούς. Δυ­να­μι­κό «παρών» έδω­σαν και οι απλοί Ρο­δί­τες, που προ­έρ­χο­νται από όλους τους πο­λι­τι­κούς χώ­ρους, και  τις επαγ­γελ­μα­τι­κές ομά­δες της Ρόδου.

Ακο­λου­θεί το πλή­ρες κεί­με­νο της ομι­λί­ας του υπο­ψη­φί­ου Δη­μάρ­χου Ρόδου  Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη

«Αγα­πη­μέ­νες φίλες

κι Αγα­πη­μέ­νοι φίλοι,

Σας ευ­χα­ρι­στώ μέσα από την καρ­διά μου, που είστε σή­με­ρα μαζί μου. Σας ευ­χα­ρι­στώ, που αφή­σα­τε τις υπο­χρε­ώ­σεις σας, για να αντα­πο­κρι­θεί­τε στο κά­λε­σμά μου. Σας ευ­χα­ρι­στώ, που μου δί­νε­τε δύ­να­μη στο ξε­κί­νη­μά μας.

Ει­λι­κρι­νά, αυτή η τόσο μα­ζι­κή και θερμή αντα­πό­κρι­ση, με Συ­γκι­νεί! Βαθιά !!!

Ει­σπράτ­τω την αγάπη, και τη στή­ρι­ξή σας, σε αυτό τον δύ­σκο­λο, αλλά και όμορ­φο αγώνα, που ξε­κι­νά­με μαζί!

Ακού­γο­ντας μόλις την Δέ­σποι­να, την Μαρία και την Ει­ρή­νη, γε­μί­ζω με με­γά­λη συ­γκί­νη­ση, αλλά και με με­γά­λη αγω­νία. Είμαι βέ­βαιος, πως το ίδιο ακρι­βώς νιώ­θε­τε κι εσείς, ακού­γο­ντας τα νιάτα του νη­σιού μας, να διεκ­δι­κούν το δι­καί­ω­μά τους στο όνει­ρο, στη Ρόδο του Αύριο. Του δικού τους Αύριο!

Για τα παι­διά μας αξί­ζει, να κά­νου­με πραγ­μα­τι­κά, το κα­λύ­τε­ρο που μπο­ρού­με. Να τους δώ­σου­με όλες τις δυ­να­τό­τη­τες, να κά­νουν πράξη τα όνει­ρά τους.

Θα σας το πω, όπως ακρι­βώς το νιώθω. Γι’ αυτά τα παι­διά, γι’ αυτό τον τόπο, που μου έδωσε την πε­ρη­φά­νια, να κα­μα­ρώ­νω που είμαι Ρο­δί­της, νιώθω το χρέος, να δώσω όλες μου τις δυ­νά­μεις, όλο μου το είναι, να αφο­σιω­θώ στον κα­θη­με­ρι­νό αγώνα να αλ­λά­ξου­με τα πράγ­μα­τα, και να τε­λειώ­σου­με εδώ, με τη Ρόδο που μας πλη­γώ­νει. Nα ξε­κολ­λή­σου­με από το τέλμα. Να αντι­στρέ­ψου­με τη φθί­νου­σα πο­ρεία. Να προ­ο­δεύ­σου­με ξανά. Και να φτιά­ξου­με μαζί, το μέλ­λον μας.

Για να κλη­ρο­δο­τή­σου­με σε αυτά τα παι­διά, μια Ρόδο κα­θα­ρή, όμορ­φη, λει­τουρ­γι­κή, λα­μπε­ρή, εξω­στρε­φή. Με πα­γκό­σμια λάμψη, κι ακτι­νο­βο­λία.

Όπως αξί­ζει σε ένα τόπο ευ­λο­γη­μέ­νο, από το Θεό. Με αν­θρώ­πους με ανοι­χτά μυαλά, και με ανοι­χτούς ορί­ζο­ντες. Ερ­γα­τι­κούς και Φι­λό­τι­μους, που ξέ­ρουν να δη­μιουρ­γούν και να προ­ο­δεύ­ουν.

Αυτό είναι αγα­πη­μέ­νοι μου φίλοι το δια­κύ­βευ­μα, για τον τόπο μας. Ή θα προ­χω­ρή­σου­με με δύ­να­μη μπρο­στά, για να ξα­να­κά­νου­με τη Ρόδο με­γά­λη, ή θα συν­θη­κο­λο­γή­σου­με με την αδρά­νεια, τη στα­σι­μό­τη­τα και την απα­ξί­ω­ση…

Όταν λοι­πόν, με πλη­σιά­ζουν διά­φο­ροι κα­λο­θε­λη­τές, και μου λένε, “ρε Αντώ­νη, μια χαρά είσαι, τι θες και μπλέ­κεις;”, απα­ντώ, πως ΔΕΝ θα κάτσω με τα χέρια σταυ­ρω­μέ­να, να πα­ρα­κο­λου­θώ την πα­ρακ­μή.

Δεν το μπορώ, ως Ρο­δί­της. Με πο­νά­ει.

Δεν το μπορώ, ως πα­τέ­ρας. Με πλη­γώ­νει.

Δεν το μπορώ, ως επαγ­γελ­μα­τί­ας, ως Ξε­νο­δό­χος, που έζησα τι θα πει Ρόδος Διε­θνούς Λάμ­ψης κι Ακτι­νο­βο­λί­ας, Ρόδος με­γά­λων πα­γκό­σμιων Συ­να­ντή­σε­ων.

Δεν μπορώ, να πε­τά­ξω τώρα “λευκή πε­τσέ­τα”, και να συμ­βι­βα­στώ με τη Ρόδο, των χα­μη­λών προσ­δο­κιών, της με­τριό­τη­τας, και των χα­μέ­νων ευ­και­ριών.

Οτι­δή­πο­τε ΔΕΝ κά­νου­με σή­με­ρα, οτι­δή­πο­τε ΔΕΝ επι­λύ­ου­με σή­με­ρα, προ­στί­θε­ται στα προ­βλή­μα­τα του αύριο. Το να προ­νο­είς, είναι κα­λύ­τε­ρο από το να επι­λύ­εις, ή να για­τρεύ­εις. Αυτό έλει­ψε από τη Ρόδο μας.

Γι’ αυτό κι όταν μου λένε, “άστα όπως είναι, ρε Αντώ­νη, τί­πο­τα δεν αλ­λά­ζει”, απα­ντώ, πως αν δεν άλ­λα­ζε τί­πο­τα, θα ζού­σα­με ακόμη, στα σπή­λαια.

Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα αλ­λά­ζει. Αλ­λά­ζει, όταν θέ­λου­με να την αλ­λά­ξου­με. Το “αδύ­να­το”, είναι το άλ­λο­θι, όσων θέ­λουν να μεί­νουν τα πράγ­μα­τα έτσι όπως είναι, για να συ­ντη­ρή­σουν κα­ρέ­κλες, και προ­νό­μια.

Όπως όλοι ξέ­ρε­τε, ΔΕΝ είμαι Επαγ­γελ­μα­τί­ας της Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης. Εγώ ζω από την αγορά.

Εγώ, ΔΕΝ ψάχνω δέκα (10) λό­γους για να ΜΗΝ γίνει κάτι, αλλά αντί­θε­τα: τον ένα (01) καλό λόγο, για να γίνει κάτι.

Να δη­μιουρ­γη­θεί όφε­λος, για όλους.

Να δη­μιουρ­γη­θούν ει­σο­δή­μα­τα.

Να υπάρ­χει απο­τέ­λε­σμα. Με αξιο­πρέ­πεια. Με αξίες. Με ιδα­νι­κά. Με την κοι­νω­νία Όρθια.

Έχω μάθει να μη στα­μα­τώ την προ­σπά­θεια, αν δεν φτάσω στη λύση.

Εμένα, ΔΕΝ με εν­δια­φέ­ρει να γίνω άλλος ένας τρο­χο­νό­μος συμ­φε­ρό­ντων, κι αδιε­ξό­δων.

Να δώσω προ­ο­πτι­κή στο νησί μας, θέλω. Λύ­σεις στα προ­βλή­μα­τά μας.

Γιατί, αυτό ξέρω να κάνω. Είναι η δου­λειά μου. Και αυτό προ­σπά­θη­σα να κάνω, από όπου και αν πέ­ρα­σα.

Από την Ένωση Ξε­νο­δό­χων Ρόδου, από την Ομο­σπον­δία Ξε­νο­δό­χων Ελ­λά­δος, από το Διοι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο του ΕΟΤ.

Για να το ξε­κα­θα­ρί­σω, λοι­πόν: Εγώ δεν μπαί­νω στην Αυ­το­διοί­κη­ση για τα  ωραία, τα παχιά, και με­γά­λα λόγια. Τα εί­δα­με τι πε­τύ­χα­νε, οι επαγ­γελ­μα­τί­ες της Αυ­το­διοί­κη­σης.

Εγώ μπαί­νω, για να ακού­σω, για να σχε­διά­σω, για να πράξω. Για να αφήσω, ένα έργο πίσω μου. Που θα κάνει κα­λύ­τε­ρη τη ζωή των συ­μπο­λι­τών μου. Και για να είναι, και τα παι­διά μου όταν με­γα­λώ­σουν, πε­ρή­φα­να γι’ αυτό, που έφτια­ξε ο πα­τέ­ρας τους.

Για μένα ο Δή­μαρ­χος, ΔΕΝ είναι για τα κα­φε­νεία, τα πα­νη­γύ­ρια και τα τσί­που­ρα. Είναι για να σχε­διά­σει τις λύ­σεις, και να κάνει έργο, που θα φτά­νει σε όλους τους συ­μπο­λί­τες μας. Σε όλο το νησί μας.

Ούτε μπαί­νω σε αυτό τον αγώνα, για να ασχο­λη­θώ με τις μι­κρό­τη­τες και την πα­ρα­πο­λι­τι­κή. Η κρι­τι­κή μου προς όλους, θα είναι πάντα Πο­λι­τι­κή. Δεν θα με ακού­σε­τε, ούτε να απα­ντάω στη λάσπη με λάσπη, ούτε να δι­χά­ζω, ούτε να ρίχνω το επί­πε­δο, της εκλο­γι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης.

 

Φίλες & Φίλοι,

Όλα αυτά τα χρό­νια ακού­σα­με πολλά, κι απο­δεί­χθη­καν Ακά­λυ­πτες επι­τα­γές. “Πέ­τσι­νες”, που λένε και στην αγορά.

Όλοι όμως πλέον κα­τα­λα­βαί­νουν, πως ζούμε σε μια Ρόδο, που έχει μεί­νει πίσω.

Πάμε με το…κάρο! Μας παίρ­νει ο κα­τή­φο­ρος. Συ­νη­θί­σα­με στο λίγο, στο μέ­τριο, στο πρό­χει­ρο. Στο “δε βα­ριέ­σαι αδερ­φέ”.

Προ­σω­πι­κά, δεν θέλω να αδι­κή­σω κα­νέ­ναν. Ούτε την  απερ­χό­με­νη Δη­μο­τι­κή Αρχή. Καλές προ­θέ­σεις, μπο­ρεί και να είχε κά­πο­τε. Έργο δεν έκανε.

Κι αν υπήρ­χε φι­λό­τι­μο, θα ακού­γα­με έστω πού και πού, και μια (01) συγ­γνώ­μη. Δυ­στυ­χώς όμως καμιά πα­ρα­δο­χή λά­θους.

Με ύφος “φω­τει­νού πα­ντο­γνώ­στη”, κά­νουν πως έχουν το αλά­θη­το του …Πάπα. Μι­λά­νε για εμπει­ρία…, αλλά το μόνο στο οποίο έχουν εμπει­ρία τε­λι­κά, είναι στο να βα­φτί­ζουν την Απο­τυ­χία τους, σε «100% επι­τυ­χία» τους…. Σε 100% επί­τευ­ξη των στό­χων τους. Των ΔΙΚΩΝ τους στό­χων.

ΟΧΙ, των δικών μας, κα­θη­με­ρι­νών ανα­γκών. Με όλο τον Σε­βα­σμό κύριε Δή­μαρ­χε, αυτή είναι η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Και δεν νο­μί­ζω, ότι είμαι άδι­κος.

Ζούμε σε μια Ρόδο πνιγ­μέ­νη στα σκου­πί­δια, και στους σκου­πι­δό­το­πους. Με σκο­τει­νούς δρό­μους. Με κυ­κλο­φο­ρια­κό κομ­φού­ζιο, στο κέ­ντρο της πόλης. Με 40 λεπτά την από­στα­ση «Πόλη-Αε­ρο­δρό­μιο». Με 30 λεπτά την από­στα­ση «Ρο­δί­νι-Μα­ντρά­κι».

Μια Ρόδο, που φθά­σα­με αι­σί­ως στο 2019, οι Ρο­δί­τες να λένε το νερό, νε­ρά­κι. Και που καρ­διο­χτυ­πά­με, για μην μεί­νου­με από ηλε­κτρι­κό ρεύμα.

Κι αυτή τη Ρόδο, δεν τη ζούμε μόνον εμείς. Τη ζούνε και οι επι­σκέ­πτες μας. Τρέ­χου­με, κά­ποιοι άν­θρω­ποι σε όλο τον κόσμο, δια­φη­μί­ζο­ντας και προ­βάλ­λο­ντας τη Ρόδο. Για να έχου­με κάθε χρόνο του­ρι­σμό, για να έχου­με δου­λειές, να έχου­με ει­σο­δή­μα­τα, να κά­νουν τζίρο μα­γα­ζιά, κι επι­χει­ρή­σεις, για να κα­τα­φέρ­νουν να επι­ζή­σουν οι Ρο­δί­τες. Και τε­λι­κά όταν φτά­νουν ζουν κι αυτοί, την ίδια, μί­ζε­ρη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

Φίλες & Φίλοι,

Πρό­ο­δος, σε ένα τόπο ση­μαί­νει, να μπο­ρεί να κι­νεί­ται με τα­χύ­τη­τα, και να προ­σαρ­μό­ζε­ται στις εξε­λί­ξεις. Εμείς όμως, από οδη­γοί κά­πο­τε, κα­τα­λή­ξα­με ου­ρα­γοί.

Επι­τρέψ­τε μου να θυ­μί­σω κάτι ση­μα­ντι­κό, από την ιστο­ρία μας. Στις 07 Μαρ­τί­ου του 1948, ο Δή­μαρ­χος Γα­βρι­ήλ Χα­ρί­τος, κατά την Εν­σω­μά­τω­ση, είπε:

«Οι Δω­δε­κα­νή­σιοι, έχουν πλέον πλήρη επί­γνω­σιν της απο­στο­λής των, και γνω­ρί­ζουν ότι διά της ενώ­σε­ως, θα συμ­βά­λουν απ’ ευ­θεί­ας εις την Ευ­η­με­ρί­αν, την Πρό­ο­δον & την Ακμήν της Ελ­λά­δος». 

Κι όμως! Εμείς, οι δα­κτυ­λο­δει­κτού­με­νοι και αξιο­ζή­λευ­τοι, κα­τα­ντή­σα­με σή­με­ρα φτω­χο­συγ­γε­νείς, και επαί­τες. Ζούμε  σε μια Ρόδο, πολύ κάτω από τις δυ­να­τό­τη­τές της. Αφη­μέ­νη στον “αυ­τό­μα­το”, και στον κα­θη­με­ρι­νό ηρω­ι­σμό, των πο­λι­τών της.

Πολύ σπά­νια ένας τόσο προι­κι­σμέ­νος τόπος, έχει τέ­τοια κακή τύχη, εξαι­τί­ας μιας τόσο κακής Το­πι­κής Δια­κυ­βέρ­νη­σης. Δυ­στυ­χώς όμως, αυτό μας έχει συμ­βεί.

Που; Στη Ρόδο! Που προ­σφέ­ρει τόσα στη χώρα, που δια­χρο­νι­κά απο­τε­λεί το Χα­μό­γε­λο, στο κα­λύ­τε­ρο πρό­σω­πο της Ελ­λά­δας

Τα λέμε πα­ρα­έ­ξω αυτά, και ΔΕΝ μας πι­στεύ­ουν. Γε­λά­νε. Τους φαί­νε­ται αδια­νό­η­το, η Ρόδος να στε­ρεί­ται θε­με­λιω­δών υπο­δο­μών. Να στε­ρεί­ται βα­σι­κών υπη­ρε­σιών. Και το μόνο που να μην στε­ρεί­ται, να είναι οι Φόροι, και τα Τέλη.

Τα οποία ου­δείς μά­λι­στα γνω­ρί­ζει, σε επί­πε­δο Δήμου, πού πάνε, και πώς χρη­σι­μο­ποιού­νται, αφού δεν υπάρ­χει καμιά σο­βα­ρή λο­γο­δο­σία. Κα­νείς Ρο­δί­της δεν βλέ­πει, να πιά­νουν τόπο οι θυ­σί­ες του. Οι με­γά­λες, και  δυ­σα­νά­λο­γες θυ­σί­ες του.

Αλή­θεια, ξέρει κα­νείς που βρί­σκου­με Δη­μό­σια Δη­μο­σιευ­μέ­νους τους Ισο­λο­γι­σμούς του Δήμου μας; Που βρί­σκου­με Δη­μό­σια Δη­μο­σιευ­μέ­νους, τους απο­λο­γι­σμούς του Δη­Φο­Δω; Που πήγαν τόσα εκα­τομ­μύ­ρια, τόσων πολ­λών θυ­σιών, από όλους τους Ρο­δί­τες; Που δα­πα­νή­θη­καν; Τι αγο­ρά­σα­με; Ξέρει κα­νείς;

Ζούμε χρό­νια μα­ρα­σμού, και οπι­σθο­δρό­μη­σης. Ζούμε τα αδιέ­ξο­δα, τα οποία έχει συσ­σω­ρεύ­σει, η απερ­χό­με­νη Δη­μο­τι­κή Αρχή. Ζούμε την αδια­φά­νεια, τον ετσι­θε­λι­σμό, και τη σπα­τά­λη. Ζούμε την ανα­ξιο­πι­στία στα λόγια, και την ανι­κα­νό­τη­τα στα έργα. Στα …έργα που άρ­χι­σαν ξαφ­νι­κά να εξαγ­γέλ­λο­νται, τέσ­σε­ρις (04) μήνες, πριν τις εκλο­γές. Ποιον κο­ροϊ­δεύ­ουν, όσοι πα­ρι­στά­νουν τους τα­χυ­δα­κτυ­λουρ­γούς, βγά­ζο­ντας λα­γούς από το κα­πέ­λο;

Στο νησί μας, από τη μια εί­μα­στε οι πολ­λοί, που με τον κα­θη­με­ρι­νό μόχθο, και με την προ­σπά­θειά μας, πο­τί­ζου­με το δέ­ντρο να αν­θί­σει, να δώσει καρ­πούς.

Και από την άλλη, οι λίγοι, οι “ημέ­τε­ροι”, και οι κολ­λη­τοί, που το πριο­νί­ζουν συ­στη­μα­τι­κά, για να ρί­χνουν ξύλα στη φωτιά της εξου­σί­ας, που τους ζε­σταί­νει.

Πότε με κραυ­γές, και πότε με ψι­θύ­ρους, επι­χει­ρούν να θο­λώ­σουν τα νερά, να πα­ρα­πλα­νή­σουν ξανά και ξανά. Να κρα­τή­σουν, τις ζε­στές κα­ρέ­κλες της εξου­σί­ας. Τους φαί­νε­ται, αδια­νό­η­το να τις απο­χω­ρι­στούν.

Μα­ταιο­πο­νούν! Αυτό έχω να τους πω σή­με­ρα, από εδώ.

Κύ­ριοι της απερ­χό­με­νης Δη­μο­τι­κής Αρχής: Βα­ρε­θή­κα­με!

Τα δε­δο­μέ­να άλ­λα­ξαν. Η σιω­πη­λή πλειο­ψη­φία που σας ανε­χό­ταν, έχει απο­φα­σί­σει να μι­λή­σει, και να απαι­τή­σει! Και θα μι­λή­σει με την ψήφο της, στις 19 Μαΐου!

Οι Ρο­δί­τες που αγα­πά­με τον τόπο μας, που αγα­πά­με τα παι­διά μας, που αγω­νιού­με για το μέλ­λον, επει­δή ΔΕΝ ξε­χνά­με την ιστο­ρία μας, έχου­με πλέον φωνή.

Φτά­νει ως εδώ, με την ανι­κα­νό­τη­τα, και την απο­τυ­χία!

Φτά­νει, με το λαϊ­κι­σμό, και τα πα­λαιο­κομ­μα­τι­κά τερ­τί­πια.

Τα έχου­με δει όλα. Τα ξέ­ρου­με όλα αυτά. Τα αφή­νου­με πίσω μας.

Αρ­κε­τά πια!

Η νέα εποχή για τη Ρόδο ξε­κί­νη­σε!

Βγαί­νου­με μπρο­στά!

Με δύ­να­μη για τη Ρόδο μας!

Με δύ­να­μη για τη Ρόδο που αξί­ζου­με!

Με δύ­να­μη, για να απο­κτή­σει ο τόπος μας ξανά, προ­ο­πτι­κή!

Και αυτή η δύ­να­μη, εί­μα­στε εμείς. Μαζί!

 

Φίλες & Φίλοι,

 

Είναι ώρα, να δώ­σου­με ξανά στη Ρόδο μας, κύρος, αίγλη, και ποιό­τη­τα. Είναι ώρα, το νησί μας να ανα­πτυ­χθεί, όπως του αξί­ζει. Είναι ώρα για τη Ρόδο, να πάρει όσα στε­ρή­θη­κε, αυτά τα χρό­νια.

Ο Μάρ­τιν Λού­θερ Κίνγκ έχει πει: Πάντα, είναι η σωστή ώρα, για να κά­νεις το σωστό.

Για να κά­νου­με το σωστό, εί­μα­στε σή­με­ρα εδώ.

Απευ­θύ­νου­με προ­σκλη­τή­ριο, σε όλες τις δυ­νά­μεις του τόπου μας. Σε κάθε Ρο­δί­τισ­σα, σε κάθε Ρο­δί­τη, που αγω­νιά για το μέλ­λον.

Απευ­θύ­νου­με πρό­σκλη­ση στη νε­ο­λαία μας, για να γίνει ισό­τι­μο, ισχυ­ρό μέρος, αυτής της με­γά­λης προ­σπά­θειας. Να κά­νου­με ένα άλμα «πιο γρή­γο­ρο, από τη φθορά», όπως μας λέει ο ποι­η­τής του Αι­γαί­ου, ο Ελύ­της.

Μπο­ρού­με να το κά­νου­με;

Γί­νε­ται;

Η απά­ντη­σή μας είναι δυ­να­τή, και κα­θα­ρή:

Και μπο­ρού­με! Και, γί­νε­ται!!!

Γιατί, μαζί εί­μα­στε η δύ­να­μη, που μπο­ρεί να δώσει λύ­σεις, και προ­ο­πτι­κή. Να βάλει στό­χους. Να πε­τύ­χει απο­τε­λέ­σμα­τα. Να κάνει πραγ­μα­τι­κό­τη­τα το όραμα μιας Ρόδου, που ξα­να­βρί­σκει τον εαυτό της. Που ανα­κτά, την κο­σμο­πο­λί­τι­κη λάμψη της. Που δη­μιουρ­γεί γεν­ναία, το μέλ­λον της. Με οι­κο­νο­μι­κή ανά­πτυ­ξη, με την Ρο­δί­τι­κη κοι­νω­νία όρθια.

Για πα­ρά­δειγ­μα, εδώ που σπού­δα­σαν ο Ιού­λιος Καί­σα­ρας και ο Κι­κέ­ρω­νας, δεν μπο­ρεί να μην είναι και σή­με­ρα ???, ένα σύγ­χρο­νο εκ­παι­δευ­τι­κό κέ­ντρο, πα­γκό­σμιου βε­λη­νε­κούς??? Στην κο­ρυ­φή προ­τί­μη­σης για τα θε­ρι­νά προ­γράμ­μα­τα, των με­γα­λύ­τε­ρων Πα­νε­πι­στη­μί­ων του κό­σμου???

Αντ’ αυτού, για την Με­σαιω­νι­κή Πόλη της Ρόδου, Πε­νή­ντα (50) εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ οριο­θε­τεί ως μί­νι­μουμ, το Με­τσό­βιο Πο­λυ­τε­χνείο, δέκα (10) πα­νη­γυ­ρί­ζουν κά­ποιοι, πως θα ανα­ζη­τή­σουν…., για να βρουν.

Άλλο πα­ρά­δειγ­μα. Δεν μπο­ρεί η Αγιά Σοφιά της Βα­σι­λεύ­ου­σας, η Αγία Σοφία της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης, να έχει κε­ρα­μί­δια φτιαγ­μέ­να στη Ρόδο, και να μην είναι και σή­με­ρα η Ρόδος μας, ένα νησί πρό­τυ­πο πα­ρα­γω­γής, εμπο­ρί­ου, και εξα­γω­γών. Ούτε ένας τόπος, που δί­δα­ξε την πα­γκό­σμια αι­σθη­τι­κή με τη Νίκη της Σα­μο­θρά­κης, να μην έχει δια­κρι­τή ταυ­τό­τη­τα.

Το πα­ρελ­θόν μας, ΔΕΝ είναι φολ­κλόρ. Ο πο­λι­τι­σμός μας, ΔΕΝ είναι πά­ρερ­γο. Δια­τη­ρώ­ντας ζω­ντα­νή τη μο­να­δι­κή ταυ­τό­τη­τά μας, όπως σμι­λεύ­τη­κε μέσα στους αιώ­νες, οφεί­λου­με να την ανα­δεί­ξου­με, και να την προ­σαρ­μό­σου­με με επι­τυ­χία, στους ση­με­ρι­νούς και­ρούς.

Είναι ώρα επι­τέ­λους, να ξε­κα­θα­ρί­σου­με, να ανα­νε­ώ­σου­με, και να ενι­σχύ­σου­με το Brand της Ρόδου, την ει­κό­να της, την ταυ­τό­τη­τά της. Και με τη δύ­να­μη, και τη γοη­τεία αυτού του τόπου, να πα­ρου­σια­στού­με ξανά στον κόσμο.

Έτσι, θα απο­κτή­σει ξανά προ­ο­πτι­κή, υγιούς ανά­πτυ­ξης το νησί μας. Αλλά έτσι, θα γίνει κα­λύ­τε­ρη, και η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα όλων μας.

Και όλοι μαζί,

πι­στέψ­τε το,

έχου­με τη δύ­να­μη, να τα κα­τα­φέ­ρου­με.

Έχου­με τη δύ­να­μη να ορα­μα­τι­στού­με, για το νησί μας.

Αλλά και να  σχε­διά­σου­με, πώς θα κά­νου­με το όραμα πράξη.

Να ερ­γα­στού­με με απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα, να κο­πιά­σου­με, και να κα­τα­κτή­σου­με, τον στόχο μας.

Με χρο­νο­διά­γραμ­μα δρά­σε­ων. Με δια­σφά­λι­ση πόρων, και χρη­μα­το­δό­τη­σης. Με σύ­μπρα­ξη δη­μο­σί­ου και ιδιω­τι­κού τομέα. Με επι­μο­νή, στο τε­λι­κό απο­τέ­λε­σμα κάθε επέν­δυ­σης. Ώστε και το τε­λευ­ταίο ευρώ μας, ώστε και το τε­λευ­ταίο ευρώ του Ρο­δί­τη, να πιά­νει τόπο. Με απο­λο­γι­σμό. Με λο­γο­δο­σία. Όχι, με υπεκ­φυ­γές, με μη­νύ­σεις και υπο­νο­ού­με­να.

Έχου­με τη δύ­να­μη, να διεκ­δι­κή­σου­με απο­τε­λε­σμα­τι­κά. Κι αλη­θι­νή ικα­νό­τη­τα διεκ­δί­κη­σης, δεν ση­μαί­νει “στη­μέ­να” ρα­ντε­βού σε Υπουρ­γι­κά Γρα­φεία, ή στο Δη­μαρ­χείο για φω­το­γρα­φί­ες αυ­τα­ρέ­σκειας.

Απο­τε­λε­σμα­τι­κή διεκ­δί­κη­ση ση­μαί­νει τεκ­μη­ριω­μέ­νες από­ψεις, από τους κα­λύ­τε­ρους συμ­βού­λους της Ρόδου, και της Ελ­λά­δας. Ση­μαί­νει να έχου­με επιρ­ροή, στα κέ­ντρα λήψης απο­φά­σε­ων, στην Αθήνα. Στην Ευ­ρώ­πη. Να στε­κό­μα­στε, ως ίσος προς ίσο. Να ανοί­γου­με τις κλει­στές πόρ­τες. Να τους μι­λά­με, και να μας ακού­νε. Να βρί­σκου­με το δίκιο μας. Να παίρ­νου­με απο­τε­λέ­σμα­τα.

Έχου­με τη δύ­να­μη να πε­τυ­χαί­νου­με, κάθε μέρα, μι­κρές και με­γά­λες νίκες, στην το­πι­κή δια­κυ­βέρ­νη­ση. Να λύ­σου­με βα­σι­κά προ­βλή­μα­τα κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας του νη­σιού μας, αλλά και να σχε­διά­σου­με το αύριο. Να θέ­σου­με στό­χους, άλ­λους άμε­σους, και άλ­λους με­σο­πρό­θε­σμους, και όλοι μαζί να δου­λέ­ψου­με, συ­στη­μα­τι­κά και ακού­ρα­στα, για να τους πραγ­μα­το­ποι­ή­σου­με. Χωρίς δι­καιο­λο­γί­ες, και χωρίς «κο­κό­ρια» φορ­τω­μέ­να, με τις δικές μας ανι­κα­νό­τη­τες. Για να μην πω φορ­τω­μέ­να, με τις δικές μας «σκο­πι­μό­τη­τες».

Έχου­με τη δύ­να­μη να φρο­ντί­σου­με, για την ποιό­τη­τα ζωής σε αυτόν τον τόπο. Να ζούμε σε μια κα­θα­ρή πόλη. Με πε­ρι­ποι­η­μέ­νο πρά­σι­νο, φρο­ντι­σμέ­νους κοι­νό­χρη­στους χώ­ρους, με σύγ­χρο­νες αθλη­τι­κές, και σχο­λι­κές, εγκα­τα­στά­σεις.

Έχου­με τη δύ­να­μη να πε­τύ­χου­με ισόρ­ρο­πη ανά­πτυ­ξη, σε όλο το νησί. Ώστε να δια­χέ­ο­νται τα οφέλη πα­ντού, και με δί­καιο τρόπο. Εκ­συγ­χρο­νί­ζο­ντας τις υπο­δο­μές μας, και χα­ράσ­σο­ντας συ­νε­κτι­κές πρω­το­βου­λί­ες, που θα λει­τουρ­γούν ως μο­χλός ανά­πτυ­ξης της το­πι­κής οι­κο­νο­μί­ας. Δη­μιουρ­γώ­ντας νέες δου­λειές, αν­θρώ­πι­να ει­σο­δή­μα­τα. Ένα κα­λύ­τε­ρο μέλ­λον για όλους μας.

Έχου­με τη δύ­να­μη, για πε­ρισ­σό­τε­ρη εξω­στρέ­φεια. Να αξιο­ποι­ή­σου­με επι­τέ­λους τους φί­λους της Ρόδου. Τους φί­λους μας σε ολό­κλη­ρο τον κόσμο. Να προ­ω­θή­σου­με την και­νο­το­μία, και τις νέες τε­χνο­λο­γί­ες, που μπο­ρούν να αντι­σταθ­μί­σουν δυ­σκο­λί­ες, που βιώ­νου­με εδώ. Στις εσχα­τιές του Αι­γαί­ου.

Έχου­με τη δύ­να­μη, να δεί­ξου­με αλ­λη­λεγ­γύη, με πρω­τα­γω­νι­στή ένα Δήμο, που θα φρο­ντί­ζει πραγ­μα­τι­κά, όσους έχουν με­γα­λύ­τε­ρη ανά­γκη. Ένα Δήμο – Σπίτι για κάθε Πο­λί­τη. Για τους ηλι­κιω­μέ­νους. Για τις μη­τέ­ρες που με­γα­λώ­νουν παι­διά. Για τους οι­κο­νο­μι­κά ασθε­νέ­στε­ρους. Για τους πιο απο­μο­νω­μέ­νους. Μέσα από στο­χευ­μέ­να προ­γράμ­μα­τα, όπως κά­νουν σή­με­ρα άλλοι Δήμοι της χώρας μας. Στα οποία θα κλη­θούν να συ­νει­σφέ­ρουν ορ­γα­νω­μέ­να, και ιδιώ­τες που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στη Ρόδο. Να τους εν­θαρ­ρύ­νου­με. Και να τους προ­σελ­κύ­σου­με. Όχι να τους απο­γοη­τεύ­ου­με, και να τους διώ­χνου­με. Γιατί τότε, χά­νου­με εμείς.

 

Φίλες & Φίλοι,

 

Έχου­με τη δύ­να­μη να προ­χω­ρή­σου­με ενω­μέ­νοι. Η πρό­ο­δος του νη­σιού μας, αφορά τους πά­ντες. Πόλη, και πε­ρι­φέ­ρεια. Πο­λί­τες, όλων των κοι­νω­νι­κών ομά­δων. Στό­χος μας είναι, ένα νησί, που κα­νέ­νας πο­λί­της και καμία γωνιά του, δεν θα μέ­νουν πίσω. Αλλά, όλοι θα έχουν όφε­λος, από την πρό­ο­δό της Ρόδου μας.

Όλοι μαζί, θα πάμε μπρο­στά.

 

Όλοι μαζί, βγαί­νου­με μπρο­στά, λοι­πόν. Με δύ­να­μη για τη Ρόδο!

 

Για να υπη­ρε­τή­σου­με ένα νέο ύφος, στην Το­πι­κή Δια­κυ­βέρ­νη­ση.

 

Να μπο­ρού­με να κοι­τα­ζό­μα­στε στα μάτια. Να υπάρ­χει μια νέα σχέση εμπι­στο­σύ­νης, ανά­με­σα στους Πο­λί­τες, και τη Δη­μο­τι­κή αρχή.

 

Η εμπι­στο­σύ­νη, είναι ου­σια­στι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση, για να κά­νου­με το με­γά­λο άλμα, προς τα εμπρός. Κι εμπι­στο­σύ­νη ξέ­ρε­τε, ση­μαί­νει να κά­νου­με το λόγο μας, πράξη.

 

Όπως εξί­σου ση­μα­ντι­κή, σας το είπα και πριν λίγο, είναι και η ενό­τη­τα.

Πέρα και πάνω από κόμ­μα­τα. Και χρώ­μα­τα.

Δεν υπάρ­χουν μπλε, πρά­σι­νες, ή κόκ­κι­νες λύ­σεις. Υπάρ­χουν καλές λύ­σεις, κακές λύ­σεις. Και υπάρ­χει και αδρά­νεια. Εγκλη­μα­τι­κή αδρά­νεια. Ενω­μέ­νοι, μπο­ρού­με να εξα­σφα­λί­σου­με τις κα­λύ­τε­ρες λύ­σεις, για τον τόπο μας.

Με ενό­τη­τα κι εμπι­στο­σύ­νη, μπο­ρού­με να κά­νου­με θαύ­μα­τα.

Οι νέες προ­κλή­σεις, απαι­τούν νέες αντι­λή­ψεις, και νέες πρα­κτι­κές.

Νέες συ­μπε­ρι­φο­ρές. Και Νέα «Υλικά».

Η σύγ­χρο­νη Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση, ΔΕΝ μπο­ρεί ούτε να αυ­το­σχε­διά­ζει με προ­χει­ρό­τη­τα, ούτε να λει­τουρ­γεί σαν κομ­μα­τάρ­χης, του πε­ρα­σμέ­νου αιώνα. Το “πέσε πίτα, να σε φάω”, που είχαν συ­νη­θί­σει οι επαγ­γελ­μα­τί­ες της πο­λι­τι­κής, ΔΕΝ υπάρ­χει πλέον.

Η σύγ­χρο­νη Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση, είναι το στρα­τη­γείο για τη χά­ρα­ξη ολο­κλη­ρω­μέ­νων, και συ­νε­κτι­κών στρα­τη­γι­κών λύ­σε­ων, βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης. Αξιο­ποιώ­ντας πλε­ο­νε­κτή­μα­τα, και ευ­και­ρί­ες. Σχε­διά­ζο­ντας με λε­πτο­μέ­ρεια, και πα­ρεμ­βαί­νο­ντας στο­χευ­μέ­να, εκεί που λαμ­βά­νο­νται οι απο­φά­σεις. Μαζί με εκεί­νους που τις σχε­διά­ζουν. Μαζί τους!!! Όχι απέ­να­ντί τους. Με κα­τό­πιν εορ­τής, «τζά­μπα μα­γκιές».

Έτσι θα ανοί­ξου­με νέους ορί­ζο­ντες, έτσι θα δη­μιουρ­γή­σου­με νέες δυ­να­τό­τη­τες, για όλους. Χωρίς απο­κλει­σμούς, και χωρίς εξαι­ρέ­σεις. ΔΕΝ υπάρ­χουν δικά μας, και Ξένα Παι­διά. Υπάρ­χουν άξιοι Ρο­δί­τες, & άξιες Ρο­δί­τισ­σες.

 

Βγαί­νου­με λοι­πόν μπρο­στά, για να ενώ­σου­με χέρια. Για να ενώ­σου­με ιδέες. Για να ενώ­σου­με δυ­νά­μεις.

 

Να υπερ­βού­με, τα όποια μικρά που χω­ρί­ζουν, για χάρη των με­γά­λων που ενώ­νουν. Κα­νέ­νας που αγαπά τη Ρόδο, και νοιά­ζε­ται γι’ αυτήν,  ΔΕΝ πε­ρισ­σεύ­ει σε αυτή τη με­γά­λη, προ­σπά­θεια.

 

Όλοι έχου­με μια κομ­μα­τι­κή προ­τί­μη­ση. Γνω­ρι­ζό­μα­στε άλ­λω­στε. Αλλά η Αυ­το­διοί­κη­ση, οφεί­λει να υπερ­βαί­νει κάθε δια­χω­ρι­σμό. Κομ­μα­τι­κό, κοι­νω­νι­κό, ή γε­ω­γρα­φι­κό.

 

Το είπα, το ξα­να­λέω, και δεν θα κου­ρα­στώ να το επα­να­λαμ­βά­νω:

Όλοι μαζί θα πάμε μπρο­στά.

Κα­νέ­νας μόνος του.

Κα­νέ­νας πίσω!

 

Γι’ αυτό και θέλω να δη­λώ­σω, πως όταν οι εκλο­γές τε­λειώ­σουν και παρά τη με­γά­λη νίκη που θα μας δώ­σουν οι πο­λί­τες, θα ανα­ζη­τή­σω, τις με­γα­λύ­τε­ρες δυ­να­τές συ­γκλί­σεις, και συ­νερ­γα­σί­ες. Προ­κει­μέ­νου ο τόπος μας, να προ­χω­ρή­σει μπρο­στά.

 

Για εμάς,

για τα παι­διά μας,

για τον τόπο μας.

 

Ένα τόπο, που θέ­λου­με να αξί­ζει, να ζει κα­νείς. Να δου­λεύ­ει. Να σπου­δά­ζει. Να ερω­τεύ­ε­ται. Να κάνει οι­κο­γέ­νεια. Να δια­σκε­δά­ζει με φί­λους. Να επεν­δύ­ει. Να ανοί­γει ένα μα­γα­ζί. Να δο­κι­μά­ζει μια νέα καλ­λιέρ­γεια.

 

Γιατί, μόνο ένας τόπος που έχει αξία για τους μό­νι­μους κα­τοί­κους του, μπο­ρεί να έχει αξία, και για τους επι­σκέ­πτες του. Κα­λύ­τε­ρη ζωή στη Ρόδο, ση­μαί­νει και κα­λύ­τε­ρο του­ρι­στι­κό προ­ϊ­όν της Ρόδου. Ση­μαί­νει, και κα­λύ­τε­ρες ευ­και­ρί­ες, για την το­πι­κή οι­κο­νο­μία, κα­λύ­τε­ρη ζωή για όλες τις Ρο­δί­τισ­σες, και για όλους τους Ρο­δί­τες.

 

Αυτός είναι ο Ενά­ρε­τος Κύ­κλος, που θέ­λου­με να πε­τύ­χου­με. Και θα τον πε­τύ­χου­με.

Θέ­λουν,

δεν θέ­λουν,

θα τον πε­τύ­χου­με!

 

 

Ρο­δί­τισ­σες & Ρο­δί­τες,

Φίλες & φίλοι,

 

Το νησί μας, είναι η ζωή μας. Το παρόν και το μέλ­λον μας, αλλά και το μέλ­λον των γε­νιών που έρ­χο­νται, μετά από μας. Κι έτσι, σή­με­ρα ΔΕΝ δη­μιουρ­γού­με απλώς, ένα Συν­δυα­σμό για τις Εκλο­γές…

Δη­μιουρ­γού­με ένα Κί­νη­μα Πο­λι­τών, που βγαί­νει μέσα από την ίδια την κοι­νω­νία. Ένα κί­νη­μα που βγαί­νει μπρο­στά, με Δύ­να­μη και αυ­το­πε­ποί­θη­ση, για να δώσει τις λύ­σεις που τόσα χρό­νια κα­θυ­στε­ρούν, για να διεκ­δι­κή­σει, και για να κα­τα­στή­σει εφι­κτό και κο­ντι­νό, το όραμα, μιας Ρόδου που θα αγαπά, και θα αγα­πιέ­ται. Με πάθος. Από κα­τοί­κους, και επι­σκέ­πτες.

 

Με δύ­να­μη για τη Ρόδο, λοι­πόν!

Μαζί!

Όλοι μαζί!

Στην πρώτη γραμ­μή.

Για τη ζωή μας. Για τα παι­διά μας. Για την ιστο­ρία μας.

Για το Μέλ­λον, που αξί­ζει στη Ρόδο μας.

 

Πολύ σύ­ντο­μα, θα πα­ρου­σιά­σω την πρώτη Ομάδα Υπο­ψή­φιων Συμ­βού­λων, & Συ­νερ­γα­τών.

Κι αμέ­σως μετά, θα θέ­σου­με στο Δη­μό­σιο Διά­λο­γο τις προ­γραμ­μα­τι­κές μας προ­τε­ραιό­τη­τες. Θα μι­λή­σου­με για όλα. Και θα πα­ρου­σιά­σου­με πολύ συ­γκε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις.

Απόψε όμως, μαζί με την “επί­ση­μη πρώτη” μας, που σφρα­γί­ζε­ται από τη δική σας πα­ρου­σία, και συμ­με­το­χή, θέλω να πω, και δυο (02) κου­βέ­ντες, για το λο­γό­τυ­πό μας.

 

Εμπε­ριέ­χει τρία (03) βα­σι­κά χρώ­μα­τα. Με ξε­χω­ρι­στό, Συμ­βο­λι­σμό το κα­θέ­να:

Το Σμα­ρα­γδί, που είναι το χρώμα της Ρόδου, του Σμα­ρα­γδέ­νιου νη­σιού του Αι­γαί­ου. Του πο­λύ­τι­μου τόπου μας.

 

Το μπλε, της θά­λασ­σας μας. Που είναι πηγή ζωής.

 

Και το Πορ­το­κα­λί, του Ήλιου. Της θε­τι­κής ενέρ­γειας. Το χρώμα των έργων, και των απο­τε­λε­σμά­των.

 

Και τα τρία αυτά χρώ­μα­τα, “δέ­νο­νται” γύρω από το Κά­στρο. Σύμ­βο­λο τιμής στο πα­ρελ­θόν μας. Αλλά, και σύμ­βο­λο των με­γά­λων στρα­τη­γι­κών κι­νή­σε­ων, του Μέλ­λο­ντός μας.

 

Ξε­κι­νά­με λοι­πόν!

 

Δεν υπάρ­χει πρό­κλη­ση, που ΔΕΝ μπο­ρού­με να αντι­με­τω­πί­σου­με, όταν εί­μα­στε έτοι­μοι να δου­λέ­ψου­με συλ­λο­γι­κά, για το κοινό καλό.

Αυτό τον αγώνα, εί­μα­στε έτοι­μοι να τον δώ­σου­με. Με όλη μας τη δύ­να­μη.

Και θα τον κερ­δί­σου­με.

Όχι για τα αξιώ­μα­τα. Αλλά για να δώ­σου­με αξία, στο νησί μας. Αξία στις δου­λειές μας. Αξία στο μέλ­λον μας. Την Αξία που ανα­λο­γεί στη Ρόδο μας, και την οποία της στέ­ρη­σαν, τα λάθη κά­ποιων.

 

Κα­λού­με κάθε Ρο­δί­τισ­σα και κάθε Ρο­δί­τη, που μοι­ρά­ζε­ται τις ίδιες αρχές και τις ίδιες προσ­δο­κί­ες, να έρθει μαζί μας.

Να προ­χω­ρή­σου­με μπρο­στά.

Είναι ώρα να δώ­σου­με ξανά στη Ρόδο μας, την προ­ο­πτι­κή, το Κύρος, την Αίγλη, και την Ποιό­τη­τα, που της αξί­ζουν.

Για να ξα­να­βρού­με την Πε­ρη­φά­νια μας, για το νησί μας.

Για να νοιώ­θουν τα παι­διά μας, και εκεί­να Υπε­ρή­φα­να για τον τόπο τους.

Τη Ρόδο της ιστο­ρί­ας, του πο­λι­τι­σμού, της ανά­πτυ­ξης.

Μια Ρόδο που θα λά­μπει, και θα ακτι­νο­βο­λεί ξανά.

Για εμάς. Για τους Ρο­δί­τες, πρώτα απ’ όλα.

 

 

Ξε­κι­νά­με, όλοι μαζί, με Δύ­να­μη.

Όλοι μαζί ενω­μέ­νοι. Αυτή είναι η Δύ­να­μή μας!

 

Με Δύ­να­μη για τη Ρόδο!

 

Σας ευ­χα­ρι­στώ μέσα από την καρ­διά μου.

 

Καλό μας Αγώνα!»