Ανθρωπιά και σεβασμό

Βλέπεις σε ρεπορ­τάζ , να εστιά­ζει η κάμερα σε δυστυ­χείς ανθρώ­πους, μέρες που είναι, όλο και πιο συχνά. Συγκι­νούν περισ­σό­τερο τις μέρες των γιορτών δυστυ­χι­σμένα πρόσωπα και βλέμ­ματα.  Ποιος (επ)ωφε­λεί­ται από αυτά τα ρεπορ­τάζ εκτός από τα ίδια τα Μέσα που τα προ­βάλ­λουν; Σε τι ακριβώς ευερ­γε­τεί­ται ο άνθρω­πος αυτός που εκτί­θε­ται [παρά τη θέλησή του] αφού χάνει και την ελά­χι­στη αξιο­πρέ­πεια που του είχε μείνει; Κι αν χρειά­ζε­ται να βοη­θή­σει κάποιους ανθρώ­πους , πρέπει να το κάνει on camera; Όσα άρθρα κι αν γρα­φτούν, όσο κράξιμο κι αν πέσει στο δια­δί­κτυο, όταν οι εκπο­μπές που προ­βάλ­λουν τέτοια θέματα κάνουν τηλε­θέ­αση ή το site κάνει ρεκόρ στα clicks, δεν φέρουν μόνον τα ΜΜΕ  ευθύνη αλλά και εμείς, οι τηλε­θε­α­τές, το ανα­γνω­στικό κοινό ή οι χρήστες του δια­δι­κτύου που κατα­να­λώ­νουμε αχόρ­ταγα «ειδή­σεις» και «ρεπορ­τάζ» σαν αυτά. Έχουμε κι εμείς ευθύνη για την ανθρω­πο­φα­γία  αυτή. Εκτός από το να γκρι­νιά­ζουμε, μπο­ρούμε με τις επι­λο­γές μας να δεί­ξουμε τι θέλουμε από τα ΜΜΕ: Περισ­σό­τερη ανθρω­πιά και σεβασμό!