DW: Μια μικρή Αφρική στην Ελλάδα

Φυσάει ψυχρός άνεμος και βρέχει στο υπερ­πλή­ρες κέντρο υπο­δο­χής προ­σφύ­γων που βρί­σκε­ται δίπλα στην πρω­τεύ­ουσα της Σάμου, το Βαθύ. Μια κρύα, χει­μω­νιά­τικη μέρα, η Σουζάν Καμο­λόνι από το Καμε­ρούν περ­πα­τάει νευρικά πάνω-κάτω στην προ­σπά­θειά της να ζεστα­θεί.

«Είμαι πολύ άρρωστη και ικετεύω για βοήθεια», λέει έτοιμη να δακρύ­σει. Η Σουζάν έφθασε στη Σάμο μέσω θαλάσ­σης από την Τουρκία τον προη­γού­μενο Οκτώ­βριο και εν συνε­χεία υπέβαλε αίτηση ασύλου. Φαί­νε­ται να μην θέλει να πει λεπτο­μέ­ρειες για τη φύση της ασθέ­νειάς της. Λέει ότι «πήγα σε πολλούς για­τρούς στη Σάμο, αλλά κανείς δεν μπο­ρούσε να με βοη­θή­σει. Τελικά, χρειά­στηκε να κάνω εγχεί­ρηση σε ένα μικρό νοσο­κο­μείο όχι πολύ μακριά από εδώ. Δεν ξέρω αν ήταν πραγ­μα­τικά επι­τυ­χη­μένη. Νιώθω συνέ­χεια άρρωστη, πονάω πολύ σε όλο μου το σώμα, κανείς δεν μπορεί να με βοη­θή­σει, φοβάμαι».

Η Σουζάν είναι μια από τους 4.500 πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες που έχουν εγκλω­βι­στεί στη Σάμο. Όπως οι περισ­σό­τε­ροι νεοει­σερ­χό­με­νοι από την Αφρική, προ­σπα­θεί κι αυτή να επι­βιώ­σει μένο­ντας σε μια πρό­χειρη σκηνή έξω από τον επίσημο καταυ­λι­σμό, όπου φιλο­ξε­νού­νται έξι φορές περισ­σό­τερα άτομα από ό,τι προ­βλε­πό­ταν βάσει χωρη­τι­κό­τη­τας.

Όταν βρέχει, το νερό διεισ­δύει στη σκηνή της με απο­τέ­λε­σμα η ίδια να παγώνει. «Φτάνω στα όριά μου, δεν ξέρω τι να κάνω», ανα­φέ­ρει με παρά­πονο.

Περισ­σό­τε­ρες αφίξεις από την Αφρική

Στο ξεκί­νημα της προ­σφυ­γι­κής κρίσης χιλιά­δες Σύροι είχαν κατα­φύ­γει στη Σάμο και σε γει­το­νικά νησιά του ανα­το­λι­κού Αιγαίου. Στο μεταξύ έχουν αλλάξει τα δεδο­μένα: Σύμφωνα με τα τελευ­ταία στοι­χεία της Ύπατης Αρμο­στείας του ΟΗΕ για τους πρό­σφυ­γες, οι περισ­σό­τε­ροι κατά­γο­νται από το Αφγα­νι­στάν, το Ιράκ, το Κονγκό και το Καμε­ρούν. Άνω του 20% των παιδιών που φθάνουν στη Σάμο είναι ασυ­νό­δευτα ή έχουν χωρι­στεί από την οικο­γέ­νειά τους –κυρίως από το Αφγα­νι­στάν, το Ιράκ και την Αίγυπτο. Όταν τους ρωτούν πώς πήραν την απόφαση να δια­σχί­σουν τη θάλασσα από την Τουρκία, ορι­σμέ­νοι Αφρι­κα­νοί πρό­σφυ­γες ενο­χλού­νται.

«Κοι­τάξτε, δεν είναι εύκολη κατά­σταση για εμάς. Δεν ήρθαμε από το Κονγκό στην Ελλάδα επειδή ήταν εύκολα. Ήρθαμε εδώ επειδή ξεφύ­γαμε από τη χώρα μας για να είμαστε ασφα­λείς», τονίζει ο Μάρκο Καπούν­γκο από το Κονγκό. Όπως λέει, στον καταυ­λι­σμό γνώρισε, εκτός από συμπα­τριώ­τες του, άτομα από τη Γουινέα, τη Ζάμπια και τη Λιβερία, τα οποία έχουν υπο­βά­λει αίτηση για άσυλο. Κάποιοι περνούν δίπλα του την ώρα που μιλάει, τον χαι­ρε­τούν και σχο­λιά­ζουν «Samos no good» (Στη Σάμο δεν είναι καλά).

Ο Μπογκ­ντάν Αντρέι, τοπικός συντο­νι­στής της ΜΚΟ Samos Volunteers, θεωρεί λογικό το γεγονός ότι αυξά­νε­ται διαρκώς ο αριθμός των προ­σφύ­γων και μετα­να­στών από την Αφρική.

«Για ανθρώ­πους από τη Συρία προ­βλέ­πο­νται ταχείες δια­δι­κα­σίες εξέ­τα­σης των αιτή­σεων ασύλου, κάτι που οδηγεί στο να μένουν πίσω άτομα άλλων εθνι­κο­τή­των», εξηγεί.

Επίσης, η προ­σφυ­γική οδός από τη Λιβύη προς την Ιταλία δεν είναι πλέον ιδιαί­τερα δια­θέ­σιμη, κι έτσι Αφρι­κα­νοί πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες ανα­ζη­τούν νέες δυνα­τό­τη­τες. «Έτσι περνούν από την Τουρκία απέ­να­ντι στα ελλη­νικά νησιά», επι­ση­μαί­νει ο Μπογκ­ντάν Αντρέι

Μακρό­χρονη αναμονή για τους αιτού­ντες άσυλο

Η οργά­νωση Samos Volunteers προ­σφέ­ρει έξω από τον χώρο του καταυ­λι­σμού μαθή­ματα γλωσσών και διά­φο­ρες δρα­στη­ριό­τη­τες ανα­ψυ­χής, όπως μαθή­ματα κιθάρας και χορό.

«Προ­σπα­θούμε να συμπε­ρι­λά­βουμε όσο πιο πολλούς μπο­ρούμε και πραγ­μα­τικά δεν είχαμε ποτέ πρό­βλημα ή διε­νέ­ξεις ανάμεσα σε άτομα δια­φο­ρε­τι­κών εθνι­κο­τή­των στους χώρους μας. Βεβαίως οι περισ­σό­τε­ροι άνθρω­ποι συνα­να­στρέ­φο­νται με συμπα­τριώ­τες τους, όμως ανα­πτύσ­σο­νται και φιλίες μεταξύ δια­φο­ρε­τι­κών εθνι­κο­τή­των», ανα­φέ­ρει ο Μπόγκ­νταν Αντρέι.

Ο Έντουιν από την Γκάνα βρί­σκε­ται καθη­λω­μέ­νος στο κέντρο προ­σφύ­γων πάνω από ένα χρόνο. Δια­μαρ­τύ­ρε­ται για το φαγητό, τις συν­θή­κες δια­βί­ω­σης μέσα στη σκηνή και –ακόμη περισσότερο- για τις εξαι­ρε­τικά χρο­νο­βό­ρες δια­δι­κα­σίες εξέ­τα­σης των αιτή­σεων ασύλου.

«Ακόμη δεν έχω τη δυνα­τό­τητα να περάσω από συνέ­ντευξη με τις υπη­ρε­σίες ασύλου εδώ στη Σάμο», τονίζει. Η ατε­λεί­ωτη αναμονή εξορ­γί­ζει τον Έντουιν λόγω της στα­σι­μό­τη­τας στη ζωή του. «Αυτό που πραγ­μα­τικά χρειά­ζο­μαι δεν είναι αυτό το φαγητό. Αυτό που χρειά­ζο­μαι είναι μια ευκαι­ρία να πάω στην Αθήνα, να δουλέψω και να θρέψω τον εαυτό μου, να έχω μια αξιο­πρεπή ζωή».

Στέ­λε­χος της τοπικής υπη­ρε­σίας ασύλου, δια­τη­ρώ­ντας την ανω­νυ­μία του, επι­βε­βαί­ωσε ότι οι δια­δι­κα­σίες μπορεί να έχουν μεγάλη διάρ­κεια. Όπως λέει, εάν κάποιος κάνει αίτηση τώρα, πιθανόν δεν θα ειδο­ποι­η­θεί για συνέ­ντευξη πριν τον Σεπτέμ­βριο του 2019.

^{Πηγή: dw.com}