Τρία σενάρια για την ημερομηνία διεξαγωγής εκλογών

Ο πρω­θυ­πουρ­γός, με μια δήλωση που έχει κατα­γρα­φεί ήδη από τον περα­σμένο Σεπτέμ­βριο στη ΔΕΘ, έχει αφήσει ανοικτό το ενδε­χό­μενο πρόωρης προ­σφυ­γής στις κάλπες. Συγκε­κρι­μένα, ερω­τη­θείς τότε για τον χρόνο των εκλογών, είχε δηλώσει πως «βασικός στόχος είναι οι βου­λευ­τι­κές εκλογές να γίνουν στην ώρα τους, δηλαδή τον Οκτώ­βριο του 2019», προ­σθέ­το­ντας ωστόσο πως «αυτό θα κριθεί από το πώς θα πάνε τα πράγ­ματα το επόμενο διά­στημα». Με επί­κε­ντρο ακριβώς αυτή τη φράση –το πώς πάνε τα πράγ­ματα– ανα­πτύσ­σο­νται τελευ­ταία εντός της κυβερ­νη­τι­κής πλειο­ψη­φίας δια­φο­ρε­τι­κές απόψεις, που η κάθε μία έχει τα υπέρ και τα κατά της, με τα βασικά σενάρια αυτή την ώρα να είναι τρία.

Τετρα­πλές εκλογές τον Μάιο. Είναι το επι­κρα­τέ­στερο σενάριο. Εχει κεντρικό άξονα τη συμ­φω­νία των Πρεσπών, η οποία τέλος Ιανουα­ρίου θα έχει ολο­κλη­ρω­θεί στην ΠΓΔΜ και θα περάσει στο γήπεδο της Ελλάδας. Οπως έχει ήδη ανα­κοι­νώ­σει, ο κ. Καμ­μέ­νος θα κατα­ψη­φί­σει τη συμ­φω­νία, θα απο­σύ­ρει τους υπουρ­γούς του –μένει να δια­πι­στω­θεί αν θα τον ακο­λου­θή­σουν όλοι– και ως εκ τούτου η κυβερ­νη­τική φθορά θα μπει στον επι­τα­χυ­ντή. Οι θια­σώ­τες της άποψης αυτής λένε πως ακόμα και αν το Μαξίμου βρει –που αυτή την ώρα μοιάζει βέβαιο– την πλειο­ψη­φία ώστε να κρα­τη­θεί στην κυβέρ­νηση ύστερα από μια πρόταση μομφής, η κυβέρ­νηση θα έχει χάσει τη «νομι­μο­ποί­ησή της» και ως εκ τούτου θα πρέπει ο κ. Τσίπρας σε εύλογο χρονικό διά­στημα να οδη­γή­σει τη χώρα σε κάλπες. Το αρνη­τικό σε αυτή την περί­πτωση για το Μαξίμου είναι πως η συμ­φω­νία των Πρεσπών θα είναι νωπή, με ό,τι αυτό συνε­πά­γε­ται για τη συμπε­ρι­φορά του εκλο­γι­κού σώματος στη Βόρεια Ελλάδα. Το σενάριο πάντως των πολ­λα­πλών εκλογών τον Μάιο, αντί του Οκτω­βρίου, επι­τεί­νε­ται και από το ότι ενδε­χό­μενη μεγάλη διαφορά στις ευρω­ε­κλο­γές από τη Ν.Δ. θα λει­τουρ­γή­σει απο­συν­θε­τικά για την κυβέρ­νηση, όπως συνέβη σε δύο πρό­σφα­τες περι­πτώ­σεις στο παρελ­θόν. Επί Καρα­μανλή το 2009 και επί Σαμαρά το 2014, όπου αμφό­τε­ροι έχασαν τις ευρω­ε­κλο­γές και ακο­λού­θως δεν ανέ­καμ­ψαν χάνο­ντας και την εξουσία. Τέλος, πολλοί από τον ΣΥΡΙΖΑ θεωρούν πως οι κοινές εκλογές τον Μάιο βοηθούν να «δια­σπα­στεί» ο μηχα­νι­σμός της Ν.Δ., που, κατά κοινή ομο­λο­γία, είναι ισχυ­ρό­τε­ρος του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό θα συμβεί καθώς πλήθος «γαλά­ζιων» στε­λε­χών θα είναι υπο­ψή­φιοι σε αυτο­διοι­κη­τικά ψηφο­δέλ­τια, όπου δεν υπάρχει έντονο κομ­μα­τικό στίγμα, με απο­τέ­λε­σμα η μάχη των εθνικών εκλογών να περάσει σε δεύτερη μοίρα.

Εκλογές τον Οκτώ­βριο του 2019. Είναι λιγό­τερο πιθανό σενάριο. Τελευ­ταία κερ­δί­ζει έδαφος εντός της κυβέρ­νη­σης. Το βασικό επι­χεί­ρημα είναι πως τα θετικά μέτρα που ήδη έχουν αρχίσει να έρχο­νται θα έχουν «εμπε­δω­θεί» σε επίπεδο κοι­νω­νίας και οι πολίτες θα έχουν δια­πι­στώ­σει «στην τσέπη τους» το τέλος των μνη­μο­νίων. Παράλ­ληλα, η δεδο­μένη απο­σύν­δεση από τον Πάνο Καμμένο στις αρχές του χρόνου θα οδη­γή­σει ανα­πό­φευ­κτα σε ανα­σχη­μα­τι­σμό με «κεντρο­α­ρι­στερό πρόσημο», ο οποίος, αφενός θα δώσει πιο καθαρό «ιδε­ο­λο­γικό» στίγμα στην κυβέρ­νηση και, αφε­τέ­ρου, όπως λένε οι ίδιες πηγές, θα πιέσει περαι­τέρω το ΚΙΝΑΛ, που αυτή τη στιγμή έχει κάνει αντι­πο­λι­τευ­τική σημαία του τη συμπό­ρευση με τη «λαϊ­κι­στική Ακρο­δε­ξιά των ΑΝΕΛ».

Εκλογές στις αρχές του χρόνου – πιθα­νό­τατα τον Μάρτιο. Το τρίτο σενάριο, που είναι υπαρκτό, αλλά ασθε­νέ­στερο αυτή τη στιγμή, είναι οι κάλπες να στηθούν πριν από τον Μάιο, αφού «περάσει» η συμ­φω­νία των Πρεσπών στη Βουλή. Το επι­χεί­ρημα είναι πως η συγκε­κρι­μένη κίνηση εμπε­ριέ­χει το στοι­χείο του αιφ­νι­δια­σμού, στο οποίο αρέ­σκε­ται ο κ. Τσίπρας. Εχει όμως και πολλά τρωτά σημεία, με κυριό­τερο, όπως στην πρώτη περί­πτωση, πως η συμ­φω­νία των Πρεσπών θα είναι ακόμα πιο νωπή και η δυσα­ρέ­σκεια μπορεί να απο­τυ­πω­θεί στην κάλπη, διαι­τέ­ρως στο κοινό της Βορείου Ελλ­λα­δος. Παράλ­ληλα, οι υπο­στη­ρι­κτές της άποψης να στηθούν κάλπες πριν από τον Μάιο ανα­φέ­ρουν πως η δια­δι­κα­σία της ανα­θε­ώ­ρη­σης (ανα­μέ­νε­ται να ολο­κλη­ρω­θεί στα τέλη Φεβρουα­ρίου) είναι βέβαιο πως θα «ανα­κα­τέ­ψει» την κοι­νο­βου­λευ­τική τρά­πουλα και θα δημιουρ­γή­σει ένα ευρύ μέτωπο. Εξάλλου, η απόφαση Τσίπρα να απορ­ρί­ψει την πρόταση Μητσο­τάκη, για εξάμηνη προ­θε­σμία στην επι­τροπή ανα­θε­ώ­ρη­σης –όπως είχε συμβεί σε όλες τις ανά­λο­γες περι­πτώ­σεις κατά το παρελ­θόν– απο­τυ­πώ­νει την πρόθεση του πρω­θυ­πουρ­γού τον ερχό­μενο Μάρτιο να μην έχει δεσμεύ­σεις και εκκρε­μό­τη­τες με ό,τι αυτό συνε­πά­γε­ται για πιθανό εκλο­γικό αιφ­νι­δια­σμό.

Ολα τα παρα­πάνω έχουν μία βασική παρά­με­τρο: το τι θα δεί­χνουν οι δημο­σκο­πή­σεις, που, παρά την απα­ξί­ωση με την οποία τις αντι­με­τω­πί­ζουν δημο­σίως από το Μαξίμου, τις λαμ­βά­νουν υπ’ όψιν στον εκλο­γικό σχε­δια­σμό.