Kαλλιόπη Bουτζαλή: «Αυτή τη στιγμή νιώθω πως διανύουμε έναν “καλλιτεχνικό σκοταδισμό” στο νησί»!

Κυρία Βου­τζαλή θα ήθελα να ξεκι­νή­σουμε από την σχέση σας με την Τέχνη. Πότε και πώς ξεκί­νη­σαν όλα;

H σχέση μου με την Τέχνη ξεκί­νησε από πολύ μικρή ηλικία γύρω στα 4 με 5. Είχα αρκετά ερε­θί­σματα από παιδί και το χρωστώ στους γονείς μου αυτό. Με θυμάμαι να κοιτώ για ώρες βιβλία τέχνης μεγάλων ζωγρά­φων όπως ο Michelangelo, ο Da Vinci, Caravaggio, ο El Greco ο Manet και ο Goya. Σκε­φτό­μουν πώς θα ήταν να έβλεπα αυτούς τους Πίνακες από κοντά, να μυρίσω το λάδι και το βερνίκι, vα δω τις ανά­γλυ­φες πινε­λιές που συν­θέ­τουν έναν πίνακα, έτσι σχε­δί­αζα και ζωγρά­φιζα ατε­λεί­ω­τες ώρες. Αυτή η δίψα για τέχνη έγινε ακόμη πιο έντονη καθώς διδά­χτηκα Ιστορία Τέχνης στο σχολείο για έξι χρόνια. Από την άλλη πλευρά υπήρχε η φωτο­γρα­φία. Πάντα μέσα στη ζωή μου σε μια σχέση σχεδόν καρμική. Ο πατέρας μου είχε μια μεγάλη συλλογή φωτο­γρα­φι­κών μηχανών και ήταν εκείνος που κρα­τούσε την κάθε στιγμή με μια φωτο­γρα­φία. Ποτέ δεν σκέ­φτηκα πως θα μπο­ρούσα να ασχο­ληθώ με το φωτο­γρα­φικό μέσο μέχρι τη στιγμή που συμπλή­ρωσα το μηχα­νο­γρα­φικό για τις σπουδές μου. Η δύναμη και η δυνα­μική της φωτο­γρα­φίας να αιχ­μα­λω­τί­σει τη στιγμή με συνε­πήρε. Η δια­φο­ρε­τική ομορφιά το φάρμακο ενάντια στη λήθη. Η φωτο­γρα­φική κατα­γραφή και ματιά των Bresson, Atget, Eugene Smith, Ara Guller, Diane Arbus, Nelly’s και άλλων με συνε­πήρε. Η φωτο­γρα­φία μου άνοιξε νέους δρόμους έκφρα­σης νέους ορί­ζο­ντες οπού μπο­ρούσα πλέον να εφαρ­μόσω ό,τι αγα­πούσα από παιδί στην Τέχνη.

Ποια είναι η σχέση σας με την Ρόδο; Υπάρχει περι­θώ­ριο να ανα­πτυ­χθεί στο νησί μεγα­λύ­τερη καλ­λι­τε­χνική δρα­στη­ριό­τητα κατά την άποψή σας;

Έχω γεν­νη­θεί στη Ρόδο και η κατα­γωγή της μητέρας μου είναι από εδώ. Η Ρόδος είναι ένας τόπος μαγικός, η ομορφιά της συν­δυά­ζει για εμένα τα πάντα. Χρώματα, ηλιο­βα­σι­λέ­ματα, φύση, θάλασσα, ιστορία και παρά­δοση. Πώς ένας τέτοιος τόπος λοιπόν θα μπο­ρούσε να μην απο­τε­λεί τερά­στια πηγή έμπνευ­σης; Παρόλα αυτά στο κομμάτι Τέχνη δυστυ­χώς, όσον αφορά τα εικα­στικά δια­πί­στωσα μετά το τέλος των σπουδών μου το 2012 όπου και έμεινα μόνιμα στο νησί, πως το σκηνικό είναι αρκετά δύσκολο. Αν και στη Ρόδο ζουν και δημιουρ­γούν καλ­λι­τέ­χνες και άνθρω­ποι με αξιό­λογο έργο και πορεία, ωστόσο δεν χρήζουν της προ­σο­χής που τους αρμόζει. Καθ’όλη τη διάρ­κεια του χρόνου υπάρ­χουν ελά­χι­στοι χώροι και εκδη­λώ­σεις που φιλο­ξε­νούν το έργο καλ­λι­τε­χνών, και όλο αυτό γίνεται χαοτικά, ποσο­τικά και όχι ποιο­τικά… Είναι σαν να μην πιστεύ­ουμε πως η Ρόδος μπορεί να προ­σφέ­ρει Τέχνη οπότε στρέ­φουμε την προσοχή σε οτι­δή­ποτε έρχεται εκτός Ρόδου και εκεί δίνουμε μεγάλες δια­στά­σεις. Αυτή τη στιγμή νοιώθω πως δια­νύ­ουμε έναν «Καλ­λι­τε­χνικό Σκο­τα­δι­σμό» στο νησί ακόμη και αν φαί­νο­μαι υπερ­βο­λική. Δεν υπάρχει τρόπος να φιλ­τρά­ρουμε και να ξεχω­ρί­σουμε την απλή έκφραση ή χόμπι από την κατά­θεση ψυχής, που χρειά­ζε­ται μια εσω­τε­ρική διερ­γα­σία και ανα­ζή­τηση προ­σω­πική και εν τέλει είναι αυτό που δίνει καλ­λι­τε­χνική ταυ­τό­τητα και υπό­σταση. Θα πρέπει να υπάρξει κάποιος τρόπος ώστε όλο αυτό να συντο­νι­στεί… Ίσως ένας άνθρω­πος με τις σωστές γνώσεις στη σωστή θέση; Ένα βήμα που θα ήταν απα­ραί­τητο να γίνει είναι να ανοί­ξουν επι­τέ­λους οι πόρτες των μου­σείων και της πινα­κο­θή­κης μας σε Ρόδιους καλ­λι­τέ­χνες και με πραγ­μα­τικό κρι­τή­ριο την αξία των έργων τους και χωρίς το επίπονο χρονικό διά­στημα ανα­μο­νής των 3 χρόνων και άνω αλλά και χωρίς να στοι­βά­ζο­νται σε ομα­δι­κές εκθέ­σεις όπου τα έργα ασφυ­κτιούν απλώς για να λεμε πως κατα­φέ­ραμε κάτι. Τη στιγμή που κατα­κλύ­ζουν τις αίθου­σες αυτές καλ­λι­τέ­χνες με βάση και έργο εκτός Ρόδου. (Σαφώς και δεν ανα­φέ­ρο­μαι στα μεγα­θή­ρια της ελλη­νι­κής Τέχνης). Παρα­τηρώ επίσης πως ένα καλο­καίρι με παράλ­λη­λες εκδη­λώ­σεις , τη μια πάνω στην άλλη, δια­δέ­χε­ται με ελά­χι­στες εξαι­ρέ­σεις ένας καλ­λι­τε­χνικά άγονος χει­μώ­νας. Περι­θώ­ριο για να δημιουρ­γη­θεί καλ­λι­τε­χνική δρα­στη­ριό­τητα σαφώς και υπάρχει το έχουν κατα­φέ­ρει ήδη πολλές άλλες πόλεις πριν από εμάς τα Χανιά, η Πάτρα, η Κέρκυρα, ο Βόλος, γιατί όχι και η Ρόδος;

Πρό­σφατα πραγ­μα­το­ποι­ή­σατε μια πρω­τό­τυπη εικα­στική έκθεση στο Κατά­λυμα της Γαλλίας. Θα ήθελα να μας μιλή­σετε για την έκθεση, την δημιουρ­γία και το θέμα. Πώς ξεκί­νησε η ιδέα και τι υλο­ποιεί;

Η ιδέα της έκθεσης “Tales Unfold” δημιουρ­γή­θηκε ύστερα από μια σειρά συζη­τή­σεων που είχαμε το 2013 με τα μέλη της ομάδας Jiacadi και ολο­κλη­ρώ­θηκε μόλις το 2018 Θέλαμε να βρούμε έναν τρόπο ώστε να εκφρα­στεί ο κάθε ένας από εμάς μέσα από την δική του Τέχνη. Τη Φωτο­γρα­φία, το Μακι­γιάζ και τα Θεα­τρικά Κοστού­μια. Απο­φα­σί­σαμε πως θα δημιουρ­γή­σουμε μια σειρά φωτο­γρα­φι­κών πορ­τραί­των για να φέρουμε στο προ­σκή­νιο τη χαμένη παι­δι­κό­τητα που όλοι ανα­ζη­τούμε, τώρα που τα πάντα γύρω μας αλλά­ζουν με τόσο γρή­γο­ρους ρυθμούς και η ευαι­σθη­σία και ο ρομα­ντι­σμός χάνο­νται. Η φθορά του χρόνου λοιπόν έρχεται τόσο γρήγορα που αν έπρεπε να τη συγκρί­νουμε με κάτι και να πάρει μορφή, αυτό πραγ­μα­τικά ήταν το χαρτί. Τα χάρτινα κοστού­μια είναι εκεί για να μας δείξουν και να τονί­σουν τη στιγμή που φεύγει και το κάθε παιδικό πρόσωπο έγινε η έμπνευση πίσω από κάθε κοστούμι και κάθε παρα­μύθι.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;

Αυτή την περίοδο εκτός από την έκθεση που μόλις ολο­κλη­ρώ­θηκε στο Γαλλικό Κατά­λυμα και την συμ­με­τοχή μου στην 1η Μπιε­νάλε Λάρ­να­κας, υπάρ­χουν έτοιμες θεμα­τι­κές για δυο ακόμη ατο­μι­κές που έχουν ολο­κλη­ρω­θεί και συμ­με­το­χές σε εκθέ­σεις εκτός Ρόδου. Επίσης ετοι­μά­ζε­ται να εκδοθεί το πρώτο μου φωτο­γρα­φικό λεύκωμα με τη δουλειά της προη­γού­με­νης έκθεσης “Things Unsettled”. Ωστόσο θα αφιε­ρώσω αρκετό χρόνο για τον εαυτό μου να ανα­συ­ντα­χθώ να ταξι­δέψω αρκετά και να επι­στρέψω σε αυτό που με κάνει πραγ­μα­τικά να νιώθω εγώ, την δημιουρ­γική δια­δι­κα­σία και το σκο­τεινό θάλαμο.