Απόφαση “σταθμός” του Δικαστηρίου της ΕΕ για τη μετατροπή των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου

Το Δικα­στή­ριο της ΕΕ εξέδωσε σήμερα διευ­κρι­νί­σεις σχετικά με τη μετα­τροπή ή μη συμ­βά­σεων ορι­σμέ­νου χρόνου σε αορί­στου, τονί­ζο­ντας ότι κανένας κλάδος εργα­ζο­μέ­νων δεν μπορεί να εξαι­ρεί­ται, με εθνική ρύθμιση, από την προ­στα­σία της κατά­χρη­σης σύναψης δια­δο­χι­κών συμ­βά­σεων ορι­σμέ­νου χρόνου.

Το Δικα­στή­ριο ξεκα­θα­ρί­ζει ότι αν δεν προ­βλέ­πε­ται η αυτό­ματη μετα­τροπή της σύμ­βα­σης σε αορί­στου, τότε πρέπει ο εθνικός νομο­θέ­της να εισα­γά­γει άλλο απο­τε­λε­σμα­τικό μέτρο για την απο­τροπή της κατά­χρη­σης από τους εργο­δό­τες.

Συγκε­κρι­μένα, τo Δικα­στή­ριο της ΕΕ (ΔΕΕ) έκρινε σήμερα ότι ο απο­κλει­σμός των εργα­ζο­μέ­νων σε ιδρύ­ματα “λυρικής τέχνης και συμ­φω­νι­κής μου­σι­κής” από την προ­στα­σία έναντι της κατα­χρή­σεως των συμ­βά­σεων εργα­σίας ορι­σμέ­νου χρόνου είναι “παρά­νο­μος και κατα­χρη­στι­κός”, εξε­τά­ζο­ντας υπόθεση χορεύ­τριας στο μπαλέτο της Ρώμης που έπειτα από δια­δο­χι­κές συμ­βά­σεις εργα­σίας ορι­σμέ­νου χρόνου ζήτησε η σύμβασή της να μετα­τρα­πεί σε αορί­στου.

Καθώς το εφετείο της Ρώμης απέρ­ριψε προη­γου­μέ­νως την αίτησή της με τη δικαιο­λο­γία ότι υπάρχει “εθνική ρύθμιση η οποία απο­κλείει τον κλάδο δρα­στη­ριό­τη­τας των ιδρυ­μά­των λυρικής τέχνης και συμ­φω­νι­κής μου­σι­κής από την εφαρ­μογή των γενικών κανόνων του εργα­τι­κού δικαίου”, το ΔΕΕ κλήθηκε να απο­φαν­θεί. Το ΔΕΕ έκρινε καταρ­χάς ότι η συμφωνία-πλαίσιο για την εργασία ορι­σμέ­νου χρόνου στην ΕΕ αντι­τί­θε­ται σε μια τέτοια εθνική ρύθμιση, όταν το κράτος μέλος δεν προ­βλέ­πει κανένα άλλο απο­τε­λε­σμα­τικό μέτρο για την πάταξη των κατα­χρη­στι­κών πρα­κτι­κών που δια­πι­στώ­νο­νται στον κλάδο αυτόν. Το Δικα­στή­ριο υπεν­θυ­μί­ζει ότι η συμ­φω­νία πλαίσιο προ­βλέ­πει μέτρα ελά­χι­στης προ­στα­σίας, προ­κει­μέ­νου να μην καθί­στα­ται επι­σφα­λέ­στερη η κατά­σταση των εργα­ζο­μέ­νων.

Το ΔΕΕ δια­πί­στωσε μάλιστα από τη δικο­γρα­φία της συγκε­κρι­μέ­νης υπό­θε­σης ότι δεν προ­κύ­πτει ότι η ανα­νέ­ωση συμ­βά­σεων ορι­σμέ­νου χρόνου δικαιο­λο­γού­νταν από προ­σω­ρι­νές ανάγκες του εργο­δότη, αλλά αντι­θέ­τως, ότι η εν λόγω χορεύ­τρια απα­σχο­λού­νταν επί πολλά έτη με παρό­μοια πάντοτε καθή­κο­ντα και, επο­μέ­νως, για τις ανάγκες του συνή­θους προ­γραμ­μα­τι­σμού.

Το ΔΕΕ επι­ση­μαί­νει ότι όταν εθνική ρύθμιση απα­γο­ρεύει τη μετα­τροπή συμ­βά­σεων από ορι­σμέ­νου σε αορί­στου χρόνου σε έναν συγκε­κρι­μένο κλάδο “πρέπει να προ­βλέ­πε­ται για τον κλάδο αυτόν άλλο απο­τε­λε­σμα­τικό μέτρο για την απο­τροπή και, ενδε­χο­μέ­νως, για την πάταξη της κατα­χρή­σεως δια­δο­χι­κών συμ­βά­σεων εργα­σίας ορι­σμέ­νου χρόνου”.

Το Δικα­στή­ριο επι­ση­μαί­νει ότι “οι εθνικοί δικα­στές, σε περί­πτωση που δια­πι­στώ­σουν ότι η εθνική νομο­θε­σία δεν προ­βλέ­πει άλλο απο­τε­λε­σμα­τικό μέτρο για την απο­τροπή και την πάταξη των κατα­χρη­στι­κών πρα­κτι­κών εις βάρος του προ­σω­πι­κού του κλάδου των ιδρυ­μά­των λυρικής τέχνης και συμ­φω­νι­κής μου­σι­κής, υπο­χρε­ού­νται πάντως να ερμη­νεύ­σουν το εθνικό δίκαιο, στο μέτρο του δυνατού, κατά τρόπον ώστε να τιμω­ρεί­ται δεόντως η κατά­χρηση αυτή και να εξα­λεί­φο­νται οι συνέ­πειες της παρα­βά­σεως του δικαίου της Ένωσης, επι­βάλ­λο­ντας, παρα­δείγ­μα­τος χάριν, την προ­βλε­πό­μενη από τους γενι­κούς κανόνες του εργα­τι­κού δικαίου αυτό­ματη μετα­τροπή της συμ­βά­σεως ορι­σμέ­νου χρόνου σε σύμβαση αορί­στου χρόνου αν η σχέση εργα­σίας συνε­χί­ζε­ται πέραν μιας συγκε­κρι­μέ­νης ημε­ρο­μη­νίας”.

Πηγή: Real.gr