Στις δικαστικές αίθουσες η “κόντρα” της ΔΕΥΑΡ με μεγαλοοφειλέτες ξενοδόχους

Στις δι­κα­στι­κές αί­θου­σες ανα­μέ­νε­ται να με­τα­φερ­θεί η “κό­ντρα” της ΔΕΥΑ Ρόδου με με­γα­λο­ο­φει­λέ­τες ξε­νο­δό­χους.

Η ΔΕΥΑ Ρόδου το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα έχει κατ’ επα­νά­λη­ψη ενη­με­ρώ­σει με δελ­τία τύπου αλλά και με συ­νε­ντεύ­ξεις ότι κινεί τις δια­δι­κα­σί­ες λή­ψε­ως ανα­γκα­στι­κών μέ­τρων για την εί­σπρα­ξη των οφει­λό­με­νων κυ­ρί­ως από ξε­νο­δό­χους χωρίς να συ­νυ­πο­λο­γί­ζει ότι υπάρ­χει ανοι­κτό μέ­τω­πο με τον κλάδο σε ό,τι αφορά τις χρε­ώ­σεις για την κα­τα­νά­λω­ση νερού και ότι τυχόν μέτρα από πλευ­ράς της, θα βρουν σθε­να­ρή αντί­στα­ση στις δι­κα­στι­κές αί­θου­σες.

Η ΔΕΥΑ Ρόδου έχει κα­τη­γο­ρη­θεί κατ’ επα­νά­λη­ψη ότι επι­βάλ­λει εξω­πραγ­μα­τι­κές χρε­ώ­σεις τεκ­μαρ­τής κα­τα­νά­λω­σης νερού και απαι­τεί, σε πε­ρί­ο­δο κρί­σε­ως, την άμεση εξό­φλη­σή τους, υπό την απει­λή της δια­κο­πής της υδρο­δό­τη­σης ξε­νο­δο­χεια­κών μο­νά­δων.

Ήδη τρεις εται­ρεί­ες είδαν ως μόνη διέ­ξο­δο τον δρόμο της δι­καιο­σύ­νης αφού με τα εξώ­δι­κα που απέ­στει­λαν φαί­νε­ται πως δεν ει­σα­κού­στη­καν.

Η πρώτη υπό­θε­ση χά­θη­κε σε πρώτο βαθμό ενώ δεν έχει ασκη­θεί έφεση.

Όπως είχαν υπο­στη­ρί­ξει οι εται­ρεί­ες δυ­νά­μει της υπ’ αριθ­μό 180/24-08-2012 από­φα­σης του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου της Δη­μο­τι­κής Επι­χεί­ρη­σης Ύδρευ­σης και Απο­χέ­τευ­σης Ρόδου (Δ.Ε.Υ.Α.Ρ.), που επι­κυ­ρώ­θη­κε από το δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο Ρόδου, εγκρί­θη­κε η νέα τι­μο­λο­για­κή πο­λι­τι­κή της Δ.Ε.Υ.Α.Ρ. Σύμ­φω­να με αυτή, πέραν των ήδη ει­σπρατ­το­μέ­νων χρε­ώ­σε­ων κα­τα­νά­λω­σης ύδα­τος και πα­γί­ου τέ­λους, απο­φα­σί­στη­κε επι­προ­σθέ­τως ότι ει­δι­κώς για τα ξε­νο­δο­χεια­κά κα­τα­λύ­μα­τα, που εξυ­πη­ρε­τού­νται (με­ρι­κώς ή ολι­κώς) από νο­μί­μως αδειο­δο­τη­μέ­νες γε­ω­τρή­σεις, εφε­ξής όλα τα κον­δύ­λια του εκ­δι­δό­με­νου λο­γα­ρια­σμού για τους μήνες Μάιο έως Οκτώ­βριο (τέλος έργων, τέλος χρή­σης υπο­νό­μων και απο­χέ­τευ­σης κτλ), θα υπο­λο­γί­ζο­νται επί τεκ­μαρ­τής δα­πά­νης κα­τα­νά­λω­σης νερού, η οποία βα­σί­ζε­ται σε μία αυ­θαι­ρέ­τως επι­λε­γεί­σα από την Δ.Ε.Υ.Α.Ρ. εξί­σω­ση.

Η από­φα­ση, όμως, αυτή, κατά το μέρος που αφορά την επι­βο­λή τέ­λους χρή­σης υπο­νό­μων και απο­χέ­τευ­σης σε βάρος ξε­νο­δο­χεί­ων και μά­λι­στα υπο­λο­γι­ζο­μέ­νου επί τεκ­μαρ­τής δα­πά­νης κα­τα­νά­λω­σης ύδα­τος, εκτός από αναι­τιο­λό­γη­τη τυγ­χά­νει και ευ­θέ­ως πα­ρά­νο­μη, καθώς η Δ.Ε.Υ.Α.Ρ. δεν δια­τη­ρεί δί­κτυο υπο­νό­μων σε όλο το νησί ούτε πα­ρέ­χει οια­δή­πο­τε υπη­ρε­σία απο­χέ­τευ­σης.

Κατά τις σα­φείς δια­τά­ξεις του άρ­θρου 16 Ν. 1069/1980, που διέ­πει τη λει­τουρ­γία των Επι­χει­ρή­σε­ων Ύδρευ­σης και Απο­χέ­τευ­σης όλης της χώρας και κα­θιε­ρώ­νει ρητά τον αντα­πο­δο­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα των πα­ρε­χο­μέ­νων (από αυτές) υπη­ρε­σιών, το τέλος υπο­νό­μων επι­βάλ­λε­ται μόνον “δι’ όσον χρόνο διαρ­κεί ή μέλ­λει να διαρ­κέ­σει” η σύν­δε­ση ακι­νή­του με το δί­κτυο απο­χέ­τευ­σης.

Έτσι, όμως, η επι­βο­λή και η εί­σπρα­ξη του ανω­τέ­ρω τέ­λους σε βάρος των κα­τα­να­λω­τών – αντι­συμ­βαλ­λο­μέ­νων της, τυγ­χά­νει, σύμ­φω­να με τις ρητές επι­τα­γές των δια­τά­ξε­ων των άρ­θρων 1, 8, 10, 11, 12, 15, 16 και 25 του Νόμου 1069/1980, ευ­θέ­ως πα­ρά­νο­μη, αφού ου­δε­μία σχε­τι­κή υπη­ρε­σία πα­ρέ­χει σ’ αυ­τούς η κοι­νω­φε­λούς χα­ρα­κτή­ρα Δ.Ε.Υ.Α.Ρ..

Πα­ρά­νο­μη και κα­τα­χρη­στι­κή τυγ­χά­νει, όπως υπο­στη­ρί­ζουν οι ξε­νο­δό­χοι και η επι­βο­λή σε βάρος των κα­τα­να­λω­τών της Δ.Ε.Υ.Α.Ρ. του προ­βλε­πο­μέ­νου στο άρθρο 11 παρ. 1 του Ν. 1069/1980 προ­σθέ­του τέ­λους νέων έργων, καθώς από τη σύ­στα­σή της (:23-01-1978) έως σή­με­ρα έχει πα­ρέλ­θει χρο­νι­κό διά­στη­μα με­γα­λύ­τε­ρο των τριά­ντα (30) ετών, που ο Έλ­λη­νας Νο­μο­θέ­της επι­τρέ­πει ως απώ­τα­το όριο την εί­σπρα­ξή του.

Παρά ταύτα, η Δ.Ε.ΥΑ.Ρ. εξα­κο­λου­θεί έως σή­με­ρα να αξιώ­νει την εί­σπρα­ξη του ανω­τέ­ρω προ­σθέ­του τέ­λους και μά­λι­στα υπο­λο­γι­ζο­μέ­νου όχι επί της πραγ­μα­τι­κής αλλά επί τεκ­μαρ­τής κα­τα­νά­λω­σης ύδα­τος.

Συ­νε­πώς, η επι­βο­λή του εν λόγω τέ­λους δεν αντί­κει­ται μόνον στον αντα­πο­δο­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα των πα­ρε­χο­μέ­νων υπη­ρε­σιών της Δ.Ε.ΥΑ.Ρ., που επι­βάλ­λουν τα άρθρα Ν. 1069/1980, αλλά πα­ράλ­λη­λα πα­ρα­βιά­ζει και τους κα­νό­νες του ελεύ­θε­ρου αντα­γω­νι­σμού και ανά­πτυ­ξης της οι­κο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας, που προ­στα­τεύ­ο­νται ευ­θέ­ως από το Σύ­νταγ­μα.

Σε πρό­τε­ρο δε χρόνο ο πρό­ε­δρος του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου της Δ.Ε.ΥΑ.Ρ. υπέ­γρα­ψε και απέ­στει­λε σε εται­ρεί­ες επι­στο­λή με τίτλο “ει­δο­ποί­η­ση δια­κο­πής”, με την οποία τους «ενη­με­ρώ­νει ότι η επι­χεί­ρη­σή μας θα προ­χω­ρή­σει άμεσα στη δια­κο­πή υδρο­δό­τη­σης του ακι­νή­του σας λόγω των ανε­ξό­φλη­των λο­γα­ρια­σμών ύδρευ­σης», κα­λώ­ντας τες να προ­σέλ­θουν «εντός τριών ημε­ρών από τη λήψη της πα­ρού­σης στα γρα­φεία της ΔΕΥΑΡ για τα­κτο­ποί­η­ση των όποιων εκ­κρε­μο­τή­των σας για την ομαλή πα­ρο­χή των υπη­ρε­σιών μας προς την επι­χεί­ρη­σή σας».

Οι εται­ρεί­ες δια­τεί­νο­νται ότι επα­νει­λημ­μέ­νως έχουν απευ­θυν­θεί στις υπη­ρε­σί­ες της Δ.Ε.Υ.Α.Ρ. για τη διευ­θέ­τη­ση και εξό­φλη­ση των τι­μο­λο­γί­ων της κατά το σκέ­λος που αφο­ρούν σύν­νο­μες χρε­ώ­σεις, αί­τη­μα που ήλθε ξανά στο προ­σκή­νιο, αρ­νού­με­νοι ωστό­σο να εξο­φλή­σουν το τέλος υπο­νό­μων και απο­χέ­τευ­σης καθώς και το ει­δι­κό τέλος νέων έργων.

Από την πλευ­ρά της η Δ.Ε.Υ.Α.Ρ. υπο­στη­ρί­ζει ότι το τέλος απο­χέ­τευ­σης και υπο­νό­μων για τα μη συν­δε­δε­μέ­να ακί­νη­τα, στις πε­ριο­χές δη­λα­δή που δεν υπάρ­χει δί­κτυο απο­χέ­τευ­σης, η επι­βο­λή του προ­βλέ­πε­ται τόσο από το νόμο 1069/1980, που διέ­πει τις Δ.Ε.Υ.Α., όσο και από τους Κα­νο­νι­σμούς Δι­κτύ­ων της ΔΕΥΑΡ, οι οποί­οι επί­σης, έχουν τύχει έγκρι­σης τόσο από το Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο όσο και από την Απο­κε­ντρω­μέ­νη Διοί­κη­ση Αι­γαί­ου. Ει­δι­κά για το τέλος αυτό, αξί­ζει να ση­μειω­θεί ότι επι­βάλ­λε­ται από όλες τις ΔΕΥΑ στην Ελ­λά­δα και ο λόγος είναι, απλός: Όπου δεν υπάρ­χει βιο­λο­γι­κός κα­θα­ρι­σμός και υπάρ­χουν βό­θροι, τα λύ­μα­τα που λαμ­βά­νο­νται από αυ­τούς με­τα­φέ­ρο­νται στον βιο­λο­γι­κό κα­θα­ρι­σμό στο Βόδι, όπου και γί­νε­ται η τε­λι­κή επε­ξερ­γα­σία τους. Το τέλος απο­χέ­τευ­σης είναι το τέλος που επι­βάλ­λε­ται για την επε­ξερ­γα­σία αυτή και ανέρ­χε­ται σε πο­σο­στό 20% επί του ποσού του κα­τα­να­λι­σκό­με­νου ύδα­τος. Το πο­σο­στό για τα συν­δε­δε­μέ­να ακί­νη­τα ανέρ­χε­ται σε 50%.

Ως προς το Ει­δι­κό τέλος έργων, προ­βλέ­πε­ται επί­σης από το Ν. 1069/1980 η επι­βο­λή του δε είναι καθ’ όλα νό­μι­μη διότι ο νόμος προ­βλέ­πει ότι αυτό επι­βάλ­λε­ται για μία δε­κα­ε­τία από την σύ­στα­ση μίας ΔΕΥΑ. Η Δη­μο­τι­κή Επι­χεί­ρη­ση Ύδρευ­σης Απο­χέ­τευ­σης Δήμου Ρόδου συ­στά­θη­κε το έτος 2011 (ΦΕΚ 786/9-5-2011 τ.Β’) και απο­τε­λεί νέα Δ.Ε.Υ.Α., δεν απορ­ρό­φη­σε η πρώην ΔΕΥΑΡ του Δήμου Ρο­δί­ων τις υπό­λοι­πες πέντε που υφί­στα­ντο στο νησί της Ρόδου, αλλά συ­στά­θη­κε νέα, η οποία έχει το δι­καί­ω­μα για μία δε­κα­ε­τία από τη σύ­στα­σή της να ει­σπράτ­τει το εν λόγω τέλος.

Ως προς την επι­βο­λή της τεκ­μαρ­τής κα­τα­νά­λω­σης προ­έ­κυ­ψε από την ανά­γκη προσ­διο­ρι­σμού της πραγ­μα­τι­κής κα­τα­νά­λω­σης, η οποία ισχύ­ει μόνο για τους κα­τα­να­λω­τές, ως επί το πλεί­στον ξε­νο­δο­χεια­κές επι­χει­ρή­σεις, οι οποί­ες δια­θέ­τουν ιδιω­τι­κά συ­στή­μα­τα υδρο­δό­τη­σης, χρη­σι­μο­ποιούν όμως με οποιον­δή­πο­τε τρόπο το απο­χε­τευ­τι­κό δί­κτυο και τον βιο­λο­γι­κό κα­θα­ρι­σμό της ΔΕΥΑΡ, για τους μήνες που αυτές είναι σε λει­τουρ­γία το τέλος έργων και το τέλος απο­χέ­τευ­σης χρε­ώ­νε­ται επί της πραγ­μα­τι­κής κα­τα­νά­λω­σης και σύμ­φω­να με τις δια­τά­ξεις του Π.Δ/τος 43/2002 “Κα­τά­τα­ξη των ξε­νο­δο­χεια­κών κα­τα­λυ­μά­των σε κα­τη­γο­ρί­ες με σύ­στη­μα αστέ­ρων και τε­χνι­κές προ­δια­γρα­φές αυτών”. Με αυτόν τον τρόπο απο­φεύ­γε­ται η από­κλι­ση με­τα­ξύ κα­τα­με­τρού­με­νης κα­τα­νά­λω­σης και πραγ­μα­τι­κής κα­τα­νά­λω­σης η οποία οδη­γεί σε αδι­καιο­λό­γη­το πλου­τι­σμό κά­ποιων ξε­νο­δο­χεια­κών επι­χει­ρή­σε­ων επί ζημία της ΔΕΥΑΡ, αλλά και σε φαι­νό­με­να αθέ­μι­του αντα­γω­νι­σμού προς τις άλλες ξε­νο­δο­χεια­κές μο­νά­δες που πλη­ρώ­νουν με βάση τη πραγ­μα­τι­κή και σύμ­φω­να με το Προ­ε­δρι­κό Διά­ταγ­μα κα­τα­νά­λω­ση.