Ένα μήνυμα για αγωνιστές

Μς αφορμή τη νέα σχολική χρονιά που ξεκινά και ειδικά για τα μικρά «ειδικά» παιδιά, κάποια εκ των οποίων θα δια­κρι­θούν για τη τερά­στια αντοχή και γεν­ναιό­τητα με την οποία θα αντι­με­τω­πί­σουν το πρό­βλημά τους, ας πάρουμε ως παρά­δειγμα τον εξαι­ρε­τικό πρω­τα­θλητή μας Σπύρο Γιαν­νιώτη,  αση­μέ­νιο Ολυ­μπιο­νίκη του Ρίο και πώς πάλεψε το πρό­βλημα της δυσλε­ξίας ως παιδί. Η ανάρ­τησή του στα Social Media  συγκλό­νισε με την βιω­μα­τική του εμπει­ρία σχετικά με την δυσλε­ξία, τους φόβους που του δημιουρ­γούσε, το… βουνό που έπρεπε να ανέβει και τόνισε πως:

«Αν δεν ήμουν δυσλε­κτι­κός, δεν θα είχα φτάσει σήμερα εδώ που είμαι», στέλ­νο­ντας μήνυμα πως τίποτα δεν τελειώ­νει στη ζωή εξαι­τίας μιας μαθη­σια­κής δυσκο­λίας: « Πάντα τέτοια εποχή νιώθω ένα κόμπο στο στομάχι, ίσως να θυμάμαι το βουνό που είχα μπροστά μου γιατί έτσι έβλεπα το σχολείο, τον φόβο να μην μπορώ να αντα­πε­ξέλθω στα δια­βά­σματά μου, στην ορθο­γρα­φία, στην γραφή μου, στο αν τα αλλά παιδιά θα με πουν αγράμ­ματο, ίσως ο μεγα­λύ­τε­ρος φόβος μου. Αυτή την σκηνή δεν θα την ξεχάσω ποτέ, να κυλάει το δάκρυ στο Βιβλίο και να προ­σπαθώ να διαβάσω, και τα μάτια μου θολά. Να θέλω να είμαι καλός μαθητής και να μην μπορώ. Πέρασαν τα χρόνια και έμαθα στο γυμνά­σιο ότι έχω δυσλε­ξία, αλλά τα βιώματα μου με είχαν χαράξει, δεν αλλά­ζουν αυτά. Με τα χρόνια έμαθα να προ­σπαθώ να γίνομαι καλύ­τε­ρος και να πηγαίνω κόντρα στην ανα­σφά­λεια μου και στο φόβο μου, είναι ένας αγώνας που δίνω καθη­με­ρινά. Όλα αυτά τα γράφω με αφορμή το ξεκί­νημα της σχο­λι­κής χρονιάς, δεν θα ήθελα να νιώσει κανένα παιδί αυτά που ένιωσα εγώ. Από έναν δυσλε­κτικό που ακόμα και τώρα που σας γράφει αγχώ­νε­ται αν θα κάνει λάθη, αλλά τα γράφει γιατί είναι ένας καθη­με­ρι­νός αγώνας με έναν νικητή. Καλή σχολική χρονιά.»