“Πρώτο κουδούνι” για το 2018 – 2019 με μήνυμα κατά του bullying

Από αυτούς, 12.392 είναι εκπαι­δευ­τι­κοί Πρω­το­βάθ­μιας Εκπαί­δευ­σης (δάσκα­λοι, νηπια­γω­γοί και εκπαι­δευ­τι­κοί ειδι­κο­τή­των) και 3.988 Δευ­τε­ρο­βάθ­μιας. Επι­πλέον, 3.100 ανα­πλη­ρω­τές Ειδικού Εκπαι­δευ­τι­κού Προ­σω­πι­κού (ΕΕΠ) και Ειδικού Βοη­θη­τι­κού Προ­σω­πι­κού (ΕΒΠ) προ­σε­λή­φθη­σαν στην Ειδική Εκπαί­δευση.

Ακόμη, από τη νέα σχολική χρονιά, σε ορι­σμέ­νες τάξεις, οι μαθητές θα έχουν νέα βιβλία σε συγκε­κρι­μένα μαθή­ματα. Ειδι­κό­τερα, νέο βιβλίο θα έχουν τα Μαθη­μα­τικά της Ε’ Δημο­τι­κού, τα Γερ­μα­νικά της Α’ Λυκείου, τα Γαλλικά της Β’ Λυκείου, καθώς επίσης και το μάθημα «Σύγ­χρο­νος Κόσμος: Πολίτης και Δημο­κρα­τία» της Β’ Λυκείου.

Το μήνυμα του υπουρ­γού για τη νέα χρονιά: Εγρή­γορση ενα­ντίον του σχο­λι­κού εκφο­βι­σμού

Στο μήνυμά του ο υπουρ­γός Παι­δείας, Έρευνας και Θρη­σκευ­μά­των, Κώστα Γαβρό­γλου, με αφορμή την έναρξη της σχο­λι­κής χρονιάς 2018-2019, ανα­φέ­ρει:

“Με την έναρξη της νέας σχο­λι­κής χρονιάς εύχομαι καλή δύναμη σε όλη την εκπαι­δευ­τική κοι­νό­τητα, στις μαθή­τριες και τους μαθητές. Το Υπουρ­γείο κατέ­βαλε και θα συνε­χί­σει να κατα­βάλ­λει κάθε δυνατή προ­σπά­θεια ώστε η φετινή χρονιά να πάει ακόμα καλύ­τερα από τις προη­γού­με­νες. Είμαι βέβαιος ότι και σεις, μαθητές, εκπαι­δευ­τι­κοί και γονείς, θα κάνετε το ίδιο.

Φέτος θέλω να σταθώ ιδιαί­τερα στο θέμα της βίας και του σχο­λι­κού εκφο­βι­σμού, του γνωστού σε όλους μας bullying, που δυστυ­χώς επα­νήλθε πρό­σφατα με ιδιαί­τερα τραυ­μα­τικό τρόπο στην επι­και­ρό­τητα. Καλώ τους εκπαι­δευ­τι­κούς, τους μαθητές και τις μαθή­τριες, αλλά και τους γονείς σε συστρά­τευση και εγρή­γορση απέ­να­ντι σ’ αυτό το εξαι­ρε­τικά δύσκολο στην αντι­με­τώ­πισή του φαι­νό­μενο, αφού το σχολείο είναι ένας από τους χώρους εκδή­λω­σής του.

Η αντι­με­τώ­πιση του σχο­λι­κού εκφο­βι­σμού από την εκπαι­δευ­τική κοι­νό­τητα δεν μπορεί παρά να κινεί­ται στην κατεύ­θυνση της δια­μόρ­φω­σης μιας παι­δα­γω­γι­κής στρα­τη­γι­κής για την πρόληψη και την εξά­λειψη της επι­θε­τι­κό­τη­τας και της βίας. Γνω­ρί­ζουμε πως καθο­ρι­στι­κός παρά­γο­ντας που οδηγεί στην έκφραση βίαιων, απα­ξιω­τι­κών και ρατσι­στι­κών συμπε­ρι­φο­ρών είναι η έλλειψη αυτο­ε­κτί­μη­σης. Σε αυτό το πλαίσιο, οι σύλ­λο­γοι των εκπαι­δευ­τι­κών είναι σημα­ντικό να εστιά­σουν τις προ­σπά­θειές τους στη δια­μόρ­φωση ενός περι­βάλ­λο­ντος αλλη­λο­σε­βα­σμού, επι­κοι­νω­νίας, δια­λό­γου, υπευ­θυ­νό­τη­τας, μέσα από την ενη­μέ­ρωση, την καθο­δή­γηση αλλά κυρίως την ενδυ­νά­μωση των μαθητών και των μαθη­τριών τους: άνθρω­ποι που έχουν ανα­κα­λύ­ψει, απο­δε­χτεί και εκτι­μή­σει τον εαυτό τους, είναι πιο έτοιμοι να απο­δε­χτούν και να εκτι­μή­σουν τον διπλανό τους. Αξιο­ποιώ­ντας και τις δυνα­τό­τη­τες που προ­σφέ­ρει το «Πλαίσιο οργά­νω­σης Σχο­λι­κής Ζωής», που πρό­σφατα θεσμο­θε­τή­θηκε από το Υπουρ­γείο μας, ας προ­σπα­θή­σουν να ενθαρ­ρύ­νουν την ανά­πτυξη της συλ­λο­γι­κό­τη­τας και την καλ­λιέρ­γεια του αισθή­μα­τος του ανήκειν στη σχολική κοι­νό­τητα για όλα τα παιδιά.

Οι γονείς και οι σύλ­λο­γοι γονέων, από την πλευρά τους, ας σταθούν δίπλα στους εκπαι­δευ­τι­κούς, ας συνερ­γα­στούν στενά με το σχολείο υπο­στη­ρί­ζο­ντας την προ­σπά­θεια για πρόληψη, έγκαιρο εντο­πι­σμό και άμεση παρέμ­βαση σε περί­πτωση εκδή­λω­σης περι­στα­τι­κών εκφο­βι­σμού στο σχολικό περι­βάλ­λον.

Τις προ­σπά­θειες αυτές πιστεύ­ουμε ότι θα ενι­σχύ­σουν και θα διευ­κο­λύ­νουν οι νέες δομές συμ­βου­λευ­τι­κής και υπο­στή­ρι­ξης των σχο­λι­κών μονάδων, για την έγκαιρη στε­λέ­χωση των οποίων με εξει­δι­κευ­μένο προ­σω­πικό εργα­ζό­μα­στε συστη­μα­τικά.

Το πρό­βλημα της σχο­λι­κής βίας που έχει πάρει ιδιαί­τερα ανη­συ­χη­τι­κές δια­στά­σεις και σε άλλες χώρες, δεν θα λυθεί ούτε με ευχο­λό­για, ούτε και με γρα­φειο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σίες. Είμαστε όλοι και όλες – και λόγω της επι­κρά­τη­σης νέων τεχνο­λο­γιών και νέων μορφών επικοινωνίας- εκτε­θει­μέ­νοι σε βία πολλών μορφών. Χρειά­ζε­ται όλοι και όλες να ξανα­δούμε την καθη­με­ρι­νό­τητα μας, το όριο των ανοχών μας, ακόμη και αυτό το αξιακό μας σύστημα. Κι αυτό γιατί συστα­τικό στοι­χείο του εκφο­βι­σμού είναι ένας ιδιό­μορ­φος ρατσι­σμός. Είναι η μη ανοχή στη δια­φο­ρε­τι­κό­τητα.

Και τώρα θα ήθελα να απευ­θυνθώ ιδιαί­τερα στους μαθητές και τις μαθή­τριες:

Η αντι­με­τώ­πιση του εκφο­βι­σμού δεν σημαί­νει πως πρέπει να βγά­λουμε από την καθη­με­ρι­νό­τητά μας τα αστεία ή τα πει­ράγ­ματα, την «πλάκα». Αστείο όμως δεν είναι η μαγκιά. Δεν είναι η συμ­μο­ρία. Δεν είναι η βία και η κοροϊ­δία. Αν μας δια­σκε­δά­ζει να επι­βά­λουμε τη δύναμή μας πάνω σε άλλους, σημαί­νει ότι απλά δεν εκτι­μάμε αρκετά τον εαυτό μας. Είναι απα­ρά­δε­κτο για μια δημο­κρα­τική κοι­νω­νία, να πιστεύ­ουμε ότι «κανο­νικό» είναι μόνον αυτό που εμείς είμαστε ή εμείς πιστεύ­ουμε, αδια­φο­ρώ­ντας για το «κανο­νικό» του άλλου. Γιατί η κοι­νω­νία μας είναι ακριβώς το σύνολο των δια­φο­ρε­τι­κο­τή­των: στην εμφά­νιση, στη σωμα­τική διά­πλαση, στο χρώμα του δέρ­μα­τος, στους σεξουα­λι­κούς προ­σα­να­το­λι­σμούς, στις θρη­σκευ­τι­κές πεποι­θή­σεις, στις πολι­τι­στι­κές αξίες και σε πολλά άλλα.

Μπορεί αρκετοί από εσάς να θεω­ρείτε ότι όλα αυτά είναι ηθι­κο­λο­γίες των μεγάλων που δεν κατα­λα­βαί­νουν τα παιδιά, που δεν κατα­λα­βαί­νουν τους νέους. Ακόμη, όμως, και αν είναι έτσι, ας συμ­φω­νή­σουμε σε δύο πράγ­ματα:

Το πρώτο είναι η καθεμιά και ο καθένας να σκεφτεί με τον εαυτό του τα παρα­πάνω. Και ας προ­σπα­θή­σει να βρει επι­χει­ρή­ματα που τα αντι­κρού­ουν ή επι­χει­ρή­ματα που τα ενι­σχύ­ουν. Και να συζη­τή­σετε μεταξύ σας τα επι­χει­ρή­ματα αυτά.

Το δεύτερο, είναι να βρούμε τρόπους να συζη­τάμε σε κάθε σχολείο: οι εκπαι­δευ­τι­κοί, οι γονείς, οι μαθή­τριες και οι μαθητές. Να συζη­τάμε, όμως. Όχι απλά να εντο­πί­ζουμε το πρό­βλημα, και να πηγαί­νουμε σπίτι. Να συζη­τάμε, και οι μεγάλοι να ακούνε τους νεό­τε­ρους και οι νεό­τε­ροι τους μεγά­λους. Να ακούνε. Να μία σημα­ντική πτυχή του σχο­λείου. Να μάθουμε να ακούμε όλοι όλους. Να ακούμε δεν σημαί­νει ανα­γκα­στικά να συμ­φω­νή­σουμε και να δεχτούμε ό,τι λέει ο άλλος. Να ακούμε σημαί­νει να κατα­λά­βουμε τι ακριβώς λέει ο άλλος, και, κυρίως, γιατί το λέει. Να προ­σπα­θή­σουμε, δηλαδή, να μπούμε στη θέση του άλλου ώστε να κατα­λά­βουμε και εμείς αν όσα πιστεύ­ουμε και κάνουμε, είναι σωστά. Κι αν στο τέλος της σχο­λι­κής χρονιάς, έχουμε κατα­κτή­σει το να μπο­ρούμε να συζη­τάμε και για τα δύσκολα, και τα δυσά­ρε­στα, θα έχουμε κάνει ένα μεγάλο βήμα προς ένα σχολείο που μας περι­λαμ­βά­νει αντί να μας απο­κλείει, ένα σχολείο με λιγό­τερη βία, τελικά μία κοι­νω­νία με λιγό­τερη βία.

Και πάλι εύχομαι σε όλους και όλες μία δημιουρ­γική σχολική χρονιά”.

Πηγή news247.gr