Ανακοίνωση του ΠΑΜΕ προς τους οδηγούς τουριστικών λεωφορείων

Συνά­δελφε οδηγέ στα του­ρι­στικά λεω­φο­ρεία,

Έδωσες μέχρι σήμερα ένα περή­φανο αγώνα. Έναν αγώνα που έσυρε τα αφε­ντικά στο τραπέζι των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων για Συλ­λο­γική Σύμβαση. Που απέ­δειξε ότι όταν είσαι απο­φα­σι­σμέ­νος και ενω­μέ­νος με τους υπό­λοι­πους συνα­δέλ­φους σου, όλα τα εμπόδια μπορούν να ξεπε­ρα­στούν. Η αλλη­λεγ­γύη του ΠΑΜΕ, των σωμα­τείων και των συν­δι­κα­λι­στών που είναι προ­σα­να­το­λι­σμένα σε αγω­νι­στική – ταξική γραμμή, είναι δεδο­μένη ως το τέλος.

Είναι επίσης πολύ θετικό ότι έπεσε στο κενό η προ­σπά­θεια της εργο­δο­σίας να βγάλει την απεργία παρά­νομη. Ειδικά σε μια περίοδο που το 90% των απερ­γιών που κατα­λή­γουν στα δικα­στή­ρια βγαί­νουν παρά­νο­μες.

Ωστόσο, οι στιγμές αυτές είναι κρί­σι­μες για το πως θα κατα­λή­ξει ο αγώνας σου. Πρέπει να πάρεις σοβαρά υπόψη σου, ότι οι μεγα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τίες της περιο­χής (ξενο­δό­χοι πρά­κτο­ρες, εργο­λά­βοι) και το πολι­τικό προ­σω­πικό τους, θέλουν να πέσουν οι τόνοι. Να λήξει ο αγώνας και να γυρί­σεις στη δουλειά είτε με άδεια χέρια είτε με μια σύμβαση που θα είναι μια από τα ίδια. Από κοντά είναι και η ηγεσία του Εργα­τι­κού Κέντρου, που στα λόγια στη­ρί­ζει, στην πράξη όμως δεν κινη­το­ποί­ησε δυνά­μεις από άλλα σωμα­τεία (πέρα από ορι­σμέ­νες ανα­κοι­νώ­σεις), αρνή­θηκε με πονηριά να ορίσει συγκε­κρι­μένη μέρα συνε­δρί­α­σης της Διοί­κη­σης για να προ­κη­ρύ­ξει απεργία.

Σε αυτή την κατεύ­θυνση είναι και η φιέστα που ετοι­μά­ζουν την ερχό­μενη Δευτέρα, κυβέρ­νηση, Δήμος και μεγα­λο­ερ­γο­δο­σία της περιο­χής. Δεν πρέπει να φεύγει από τη σκέψη σου, ότι είναι η ίδια κυβέρ­νηση που παρότι κάνει διαγ­γέλ­ματα ότι βγήκαμε από τα μνη­μό­νια, δια­τη­ρεί τους πάνω από 1000 εφαρ­μο­στι­κούς νόμους των μνη­μο­νίων χωρίς καμία πρόθεση να τους καταρ­γή­σει. Λέει ότι θα επα­νέλ­θουν οι συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις. Κρύβει όμως ότι το πιθα­νό­τερο είναι ότι ο νέος νόμος που θα φέρει θα έχει «ρήτρα αντι­προ­σω­πευ­τι­κό­τη­τας». Δηλαδή στην πράξη πάλι δε θα είναι υπο­χρε­ω­τι­κές οι συμ­βά­σεις για όλους τους εργο­δό­τες.

Είδες στην πράξη πως αντι­με­τω­πί­ζουν  δια­χρο­νικά οι κυβερ­νή­σεις τους αγώνες των εργα­ζο­μέ­νων . Έστει­λαν τις αστυ­νο­μι­κές δυνά­μεις να σε χτυ­πή­σουν και να σε συλ­λά­βουν. Μην έχεις καμιά αμφι­βο­λία ότι η κυβέρ­νηση όχι μόνο είναι ενήμερη αλλά έχει δώσει και σχε­τι­κές εντολές.

Μην τους επι­τρέ­ψεις λοιπόν να στήσουν «σόου» στην πλάτη σου για να πετύ­χουν τις επι­διώ­ξεις τους.  Μην τους αφήσεις να βάλουν τους δικούς σου εκπρο­σώ­πους σε μια αίθουσα με δεκάδες εκπρο­σώ­πους των αφε­ντι­κών της περιο­χής ώστε να τους πιέζουν όλοι μαζί. Πρέπει να απαι­τή­σεις στην τριμερή συνά­ντηση να πάρουν μέρος μόνο οι δια­πραγ­μα­τευ­τι­κές ομάδες από την κάθε πλευρά και κανένας άλλος! Και φυσικά με την απεργία να είναι σε ισχύ και τους οδηγούς συγκε­ντρω­μέ­νους έξω από το χώρο της συνά­ντη­σης.

Άρα λοιπόν τώρα είναι ανάγκη ο αγώνας να κλι­μα­κω­θεί. Η αλλη­λεγ­γύη από τους άλλους κλάδους πρέπει να εκφρα­στεί έμπρα­κτα να ανε­βά­σει την πίεση στην εργο­δο­σία, να την ανα­γκά­σει να υπο­γρά­ψει. Είναι ανάγκη όλοι μαζί οδηγοί και εργα­ζό­με­νοι άλλων κλάδων να αξιο­ποι­ή­σουν πιο πιε­στι­κές μορφές κινη­το­ποί­η­σης, να εξη­γη­θεί με πιο πει­στικό τρόπο στους οδηγούς που μέχρι σήμερα δεν απερ­γούν, η σημασία να μπουν στον αγώνα αυτές τις μέρες, να ενι­σχυ­θεί με άλλα λόγια απο­φα­σι­στικά η ενότητα στον κλάδο.

Είναι επίσης κρίσιμο, ίσως το πιο κρίσιμο απ΄ όλα, να δεις με πιο προ­σε­κτική ματιά το περιε­χό­μενο των διεκ­δι­κή­σεων. Το πρώτο προ­σχέ­διο της σύμ­βα­σης ήταν μια καλή βάση για συζή­τηση, ενδε­χο­μέ­νως με ένα πιο υψηλό βασικό μισθό. Όμως, στο δεύτερο προ­σχέ­διο έχουν γίνει πολύ σοβαρές υπο­χω­ρή­σεις. Τέτοιες που δεν πρέπει να γίνουν απο­δε­κτές από τους οδηγούς.

 

Τα σημεία που πρέπει να ρίξεις την προσοχή σου είναι τα εξής:

 

1. Το 12ωρο και το ημε­ρο­μί­σθιο που το συνο­δεύει. Σε καμιά σύμβαση εργα­ζο­μέ­νων, ακόμα και σε αυτές που δεν αντα­πο­κρί­νο­νται στις ανάγκες, δεν υπάρχει ως αίτημα το 12ωρο. Είναι άλλο πράγμα ότι κάτω από τις συν­θή­κες της έντασης της δου­λειάς μπορεί να απα­σχο­λεί­σαι υπε­ρω­ριακά.

Αν διαι­ρέ­σεις το μισθό που έπαιρ­νες ως τώρα με τις ώρες που δου­λεύ­εις το μήνα, θα δια­πι­στώ­σεις ότι πλη­ρώ­νε­σαι περίπου 5 ευρώ την ώρα! Τα 67 ευρώ που προ­τεί­νει μερο­κά­ματο το δεύτερο προ­σχέ­διο της σύμ­βα­σης, για το οποίο μάλιστα υπάρ­χουν σκέψεις να πέσει χαμη­λό­τερα, αν το διαι­ρέ­σεις με τις 12 ώρες δου­λειάς θα δεις ότι δεν είναι πάνω από 5,5 ευρώ!

 

Από το δεύτερο προ­σχέ­διο λείπουν επίσης μια σειρά επι­δό­ματα.

 

Πάρε υπόψη ότι η εργο­δο­σία πιέζει να συμ­φω­νη­θεί ότι θα αμεί­βε­ται αλλιώς η οδήγηση και αλλιώς η αναμονή, ώστε να της βγαίνει φτη­νό­τερα να έχει δυο οδηγούς που ο βασικός τους μισθός θα είναι πολύ χαμηλός.

Πάντα, σε όλες τις συμ­βά­σεις πρέπει να δίνεται βαρύ­τητα στο ύψος του βασικού μισθού και δευ­τε­ρευό­ντως στις υπό­λοι­πες απο­δο­χές.

 

Αγνόησε τις φωνές που λένε ότι με το να ενσω­μα­τω­θούν οι υπε­ρω­ρίες στο ημε­ρο­μί­σθιο, διευ­κο­λύ­νε­ται η εργο­δο­σία και άρα είναι πιθα­νό­τερο να υπο­γρά­ψει τη σύμβαση. Εσύ δεν αγω­νί­ζε­σαι για να διευ­κο­λύ­νεις την εργο­δο­σία, αντί­θετα αγω­νί­ζε­σαι για ανθρώ­πινο μερο­κά­ματο και ωράριο, πράγμα που σημαί­νει ότι η εργο­δο­σία θα χάσει κέρδη. Γι αυτό πολε­μάει τον αγώνα σου.

 

2. Καταρ­γού­νται οι τριε­τίες (προ­ϋ­πη­ρε­σία). Αυτό σημαί­νει ότι ανοίγει την κερ­κό­πορτα ένας οδηγός, με το ίδιο μερο­κά­ματο που μπαίνει στην παρα­γωγή, με το ίδιο να βγαίνει μετά από 30 χρόνια, με ότι συνέ­πειες μπορεί να έχει και για το ύψος της συντα­ξιο­δό­τη­σης. Το επι­χεί­ρημα ότι θα απο­λύ­σει ο εργο­δό­της τους παλιούς για να πάρει και­νού­ριους που είναι φτη­νό­τε­ροι, δε μπορεί να γίνει απο­δε­κτό από οργα­νω­μέ­νους εργα­ζό­με­νους. Αυτή είναι η δουλειά του Σωμα­τείου. Να ανα­γκά­σει τον εργο­δότη να εφαρ­μό­σει τη σύμβαση. Και αν δοκι­μά­σει να απο­λύ­σει, τότε να μη δου­λέ­ψει κανένας μέχρι ο εργο­δό­της να ανα­γκα­στεί να τον ξανα­προ­σλά­βει.

 

3. Το δεύτερο προ­σχέ­διο της σύμ­βα­σης προ­βλέ­πει σύμβαση για 3 χρόνια και μάλιστα χωρίς καθόλου αύξηση. Κατ΄ αρχήν οι εργα­ζό­με­νοι πρέπει να διεκ­δι­κούν κάθε χρόνο την υπο­γραφή σύμ­βα­σης. Το ζόρι δεν το έχουν οι εργα­ζό­με­νοι, αλλά η εργο­δο­σία όταν μέσα στη σαιζόν έχει να αντι­με­τω­πί­σει τον αγώνα σου. Επίσης, σε μια περίοδο που ο του­ρι­σμός σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, που ο όγκος της δου­λειάς συνεχώς αυξά­νε­ται, ο δικός σου μισθός θα είναι κλει­δω­μέ­νος για τρία χρόνια; Ποιον συμ­φέ­ρει αυτό; Εσένα ή τον εργο­δότη;

 

Ρίξε μια ματιά στη σύμβαση της Κρήτης, στις παλιό­τε­ρες συμ­βά­σεις της ΟΣΜΕ. Μπορεί να μην τα είχαν όλα λυμένα, ωστόσο ότι είχε κερ­δη­θεί δε μπορείς να πεις ότι ήταν περα­σμένο – ξεχα­σμένο. Ρώτα μάθε, προ­βλη­μα­τί­σου. Ζήτα να σου ξεκα­θα­ρί­σουν τι ακριβώς είναι υπό δια­πραγ­μά­τευση. Ζήτα να γίνει Γενική Συνέ­λευση και εκεί να απο­φα­σι­στεί με οργα­νω­μένο τρόπο το τι θα υπο­γρα­φεί.

 

Δείξε εμπι­στο­σύνη στο ΠΑΜΕ. Αγνόησε φωνές που το παρου­σιά­ζουν σα «δράκο που πετά φωτιές». Βλέπεις και μόνος σου ότι τα στελέχη του είναι παρόντα σε όλη τη διάρ­κεια του αγώνα σου. Χωρίς κανείς να χρεια­στεί να το ζητήσει, συχνά έχοντας να ξεπε­ρά­σουν και εμπόδια από ορι­σμέ­νους που θέλουν να σε κρατούν σε από­σταση.

 

Δείξε κου­ρά­γιο και πίστη στον αγώνα ως το τέλος. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.

 

Γραμ­μα­τεία Ρόδου του ΠΑΜΕ

 

25 Αυγού­στου 2018