Αργός και οδυνηρός ο θάνατος της επιχειρηματικότητας

Είναι πρωί Δευ­τέ­ρας και από το πρωί είμαι στη­μέ­νος στην ουρά για το τα­μείο της Εφο­ρί­ας, να πλη­ρώ­σω 60 σεντ, καθώς αν δεν πλή­ρω­να θα έχανα τη ρύθ­μι­ση που ‘χα κα­νο­νί­σει για όλες τις οφει­λές της τε­λευ­ταί­ας πε­ντα­ε­τί­ας. «Είσαι τυ­χε­ρός που πρό­λα­βες, θα μπο­ρού­σε να σου είχε ήδη γίνει κα­τά­σχε­ση σε όλους τους τρα­πε­ζι­κούς λο­γα­ρια­σμούς για όλο το ποσό της αρ­χι­κής οφει­λής» μου ‘πε ο φίλος λο­γι­στής που στε­κό­ταν ακρι­βώς πίσω μου, με ένα μάτσο χαρ­τιά για πλη­ρω­μές. Μα τι δου­λειά έχει η τύχη στην επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα; «Εχει, πώς δεν έχει», απά­ντη­σε ο λο­γι­στής «έτσι όπως γί­να­με, μόνο κατά τύχη θα επι­βιώ­σου­με».Χι­λιά­δες πρό­σω­πα, ιδιώ­τες και επι­χει­ρη­μα­τί­ες, στη Ρόδο επι­βιώ­νουν σή­με­ρα με κα­τά­σχε­ση στους τρα­πε­ζι­κούς τους λο­γα­ρια­σμούς. Ο συ­νο­λι­κός αριθ­μός των κα­τα­σχέ­σε­ων δεν δί­δε­ται ως μέ­γε­θος από το Υπουρ­γείο Οι­κο­νο­μι­κών, ούτε και υπάρ­χει ως στοι­χείο στα αρ­χεία το­πι­κής Δη­μό­σιας Οι­κο­νο­μι­κής Υπη­ρε­σί­ας. Εχει ωστό­σο επι­βε­βαιω­θεί προς τη «δη­μο­κρα­τι­κή» ότι είναι απί­στευ­τα με­γά­λος ο αριθ­μός των δε­σμευ­μέ­νων λο­γα­ρια­σμών στο νησί και πολ­λα­πλά­σιος σε όλη τη Δω­δε­κά­νη­σο.

Οι πε­ρισ­σό­τε­ρες δε­σμεύ­σεις αφο­ρούν φυ­σι­κά πρό­σω­πα, μι­σθω­τούς, ακόμα και συ­ντα­ξιού­χους. Εχει απο­δει­χθεί στην πράξη και βε­βαιώ­νε­ται από τους αρ­μό­διους ότι η δυ­να­τό­τη­τα για δή­λω­ση «ακα­τά­σχε­του λο­γα­ρια­σμού» γί­νε­ται γνω­στή αφού έχει χαθεί του­λά­χι­στον μία σύ­ντα­ξη. Ομως ο «ακα­τά­σχε­τος λο­γα­ρια­σμός» από μόνος του δεν είναι ικα­νός να δώσει λύση καθώς εάν ένας σε μια οι­κο­γέ­νεια έχει πρό­βλη­μα, τότε εύ­κο­λα συ­μπα­ρα­σύ­ρει και όλα τα υπό­λοι­πα συν­δε­δε­μέ­να μέλη.

Για τον επι­χει­ρη­μα­τι­κό κλάδο, όσο κι αν ακού­γε­ται υπερ­βο­λι­κό, έχει επι­βε­βαιω­θεί ότι σή­με­ρα στη Ρόδο υπάρ­χουν με­ρι­κές εκα­το­ντά­δες επι­χει­ρή­σεις που λει­τουρ­γούν με μπλο­κα­ρι­σμέ­νους τους τρα­πε­ζι­κούς λο­γα­ρια­σμούς. Ακόμα πιο με­γά­λος είναι ο αριθ­μός των επι­τη­δευ­μα­τιών που βρί­σκο­νται στη συ­γκε­κρι­μέ­νη θέση. Το πώς εξα­κο­λου­θούν και επι­βιώ­νουν όλοι αυτοί, οι τρό­ποι με τους οποί­ους πλη­ρώ­νο­νται και πλη­ρώ­νουν, απο­τε­λεί θαύμα που μπο­ρεί να απο­δο­θεί στην εφευ­ρε­τι­κό­τη­τα του Ελ­λη­να. Πόσο θα αντέ­ξουν; Όχι πολύ. Είναι τόσες πολ­λές οι φο­ρο­λο­γι­κές, ασφα­λι­στι­κές και λοι­πές υπο­χρε­ώ­σεις που διαρ­κώς τους επι­βάλ­λο­νται, ώστε απλώς κά­ποια στιγ­μή θα βα­ρέ­σουν κα­νό­νι.

Οι πλη­ρω­μέ­νες δό­σεις

λο­γί­ζο­νται ως κέρδη και

φο­ρο­λο­γού­νται

Σαν πο­λε­μι­στές στην πρώτη γραμ­μή του με­τώ­που, οι επι­χει­ρη­μα­τί­ες και οι ελεύ­θε­ροι επαγ­γελ­μα­τί­ες πα­λεύ­ουν να κρα­τή­σουν τη ση­μαία ψηλά. Στα τε­λευ­ταία 10 χρό­νια, σε μια οι­κο­νο­μία πε­θα­μέ­νη, κα­τά­φε­ραν να επι­ζή­σουν, αλλά και να συσ­σω­ρεύ­σουν αρ­κε­τές υπο­χρε­ώ­σεις.

Για το τε­ρά­στιο βάρος που κά­θι­σε στα τα­μεία των επι­χει­ρή­σε­ων, έχει δοθεί ως λύση η ρύθ­μι­ση όλων των υπο­χρε­ώ­σε­ων σε 12 δό­σεις.

Μέσα σε ένα έτος, οι οφει­λέ­τες θα πρέ­πει να πλη­ρώ­σουν πα­λιές και νέες υπο­χρε­ώ­σεις προς την Εφο­ρία. Αυτό από μόνο του θα μπο­ρού­σε να λο­γι­στεί ως «νοι­κο­κύ­ρε­μα», ωστό­σο υπάρ­χει ένα σο­βα­ρό ζή­τη­μα που μένει αρ­ρύθ­μι­στο. Εστω, ότι ένας εστιά­το­ρας θα πρέ­πει να κα­τα­βά­λει 50.000 ευρώ, προ­κει­μέ­νου να κλεί­σει όλες τις πα­λιές υπο­χρε­ώ­σεις. Εστω, με «αίμα» και χί­λιες πε­ρι­κο­πές να εξα­σφα­λί­σει τα χρή­μα­τα και να τα κα­τα­βά­λει σε ένα χρόνο. Αυτά τα χρή­μα­τα θα φα­νούν στα λο­γι­στι­κά του βι­βλία ως έσοδα, για τα οποία δεν έγι­ναν έξοδα. Ει­σπρά­χθη­καν από τους πε­λά­τες και απο­δό­θη­καν στην εφο­ρία. Δεν αγο­ρά­στη­κε εξο­πλι­σμός, δεν έγινε επέ­κτα­ση της επι­χεί­ρη­σης, δεν πλη­ρώ­θη­καν μι­σθοί. Πλη­ρώ­θη­κε η εφο­ρία η οποία δεν συ­νι­στά δα­πά­νη. Χωρίς απο­δεί­ξεις τα 50.000 ευρώ θα φα­νούν ως κέρδη στο εστια­τό­ριο και θα φο­ρο­λο­γη­θούν στο επό­με­νο οι­κο­νο­μι­κό έτος. Δη­λα­δή ο εστιά­το­ρας στην επό­με­νη χρο­νιά, για τα 50.000 ευρώ που πλή­ρω­σε στην εφο­ρία, θα κλη­θεί να πλη­ρώ­σει 29% ως φόρο, 29% προ­κα­τα­βο­λή φόρου για το επό­με­νο έτος (το «ευ­χα­ρι­στώ» του κρά­τους που διε­σώ­θη από τους πο­λί­τες του) και 20% πρό­σθε­τες ασφα­λι­στι­κές ει­σφο­ρές (διότι οι ει­σφο­ρές στα εστια­τό­ρια υπο­λο­γί­ζο­νται με βάση τα κα­θα­ρά έσοδα και από του χρό­νου θα πάει στα ακα­θά­ρι­στα έσοδα!!). Για τα 50.000 ευρώ της εφο­ρί­ας, τον επό­με­νο χρόνο ο επι­τη­δευ­μα­τί­ας θα πλη­ρώ­σει 40.000 ευρώ πρό­σθε­τες ει­σφο­ρές. Πού θα τα βρει; Ξανά θα κα­τρα­κυ­λή­σει στις οφει­λές. Φαύ­λος κύ­κλος και κυ­ρί­ως αυτό δεν συ­νι­στά επι­χει­ρείν. Είναι πολλά που μπο­ρούν να τε­θούν ως επι­χει­ρή­μα­τα τόσο από τους επι­τη­δευ­μα­τί­ες, όσο και από την πλευ­ρά της Εφο­ρί­ας, πχ. «οι ει­σφο­ρές έπρε­πε να είχαν πλη­ρω­θεί στην ώρα τους». Όμως, επί 10 χρό­νια οι επι­χει­ρη­μα­τί­ες και οι ιδιώ­τες έχουν ση­κώ­σει στους ώμους τους ολό­κλη­ρο το ελ­λη­νι­κό χρέος, τους εξα­θλιω­μέ­νους πε­λά­τες τους, τις πτω­χεύ­σεις των συ­νερ­γα­τών τους και αυτό ξε­πλη­ρώ­νουν τώρα, με όλο τον πα­ρα­λο­γι­σμό του συ­στή­μα­τος. Για όλους πρέ­πει μια σο­βα­ρή ρύθ­μι­ση, μια πραγ­μα­τι­κή λύση κι όχι μια θηλιά αργού θα­νά­του.

Οι 120 δό­σεις

της συμ­φο­ράς

Το έτος 2015 ο Αλέ­ξης Τσί­πρας ψή­φι­σε την εφαρ­μο­γή των 120 δό­σε­ων για ρύθ­μι­ση οφει­λών. Ηταν ίσως η μο­να­δι­κή κί­νη­ση που έκανε αυτή η κυ­βέρ­νη­ση προς την κα­τεύ­θυν­ση υπο­στή­ρι­ξης του επι­χει­ρη­μα­τι­κού κό­σμου. Το πρό­βλη­μα είναι πως η Νο­μο­θε­τι­κή Ρύθ­μι­ση είχε ένα σο­βα­ρό κενό. Οσοι είχαν υπα­χθεί σε αυτήν έπρε­πε σε όλες τις λοι­πές μελ­λο­ντι­κές τους υπο­χρε­ώ­σεις να είναι ΕΝΤΑ­ΞΕΙ. Οσοι δεν πλή­ρω­σαν έστω και μία δόση (ΦΠΑ, ΕΝΦΙΑ, φόρο ει­σο­δή­μα­τος, ένα πρό­στι­μο ή οτι­δή­πο­τε άλλο), έχα­σαν την αρ­χι­κή ρύθ­μι­ση των 120 δό­σε­ων και επι­πλέ­ον τους κα­τα­λο­γί­σθη­καν όλες οι προ­σαυ­ξή­σεις στους φό­ρους, ακόμα και για τους μήνες που είχαν πλη­ρώ­σει.

Από όλους όσους είχαν υπα­χθεί στη ρύθ­μι­ση, μόνο ελά­χι­στοι έχουν κα­τα­φέ­ρει και την τη­ρούν. Ολοι οι υπό­λοι­ποι βρί­σκο­νται σε φάση πνιγ­μού.

Η Κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα είχε υπο­σχε­θεί να ξα­να­φέ­ρει τη ρύθ­μι­ση των 120 δό­σε­ων, βελ­τιω­μέ­νη, ώστε πραγ­μα­τι­κά να υπο­στη­ρί­ξει τους επι­χει­ρη­μα­τί­ες και τους ελεύ­θε­ρους επι­χει­ρη­μα­τί­ες. Η δέ­σμευ­ση δεν υλο­ποι­ή­θη­κε ποτέ, με την επί­κλη­ση ότι δεν άφηνε η Τρόι­κα, οι Θε­σμοί, οι Δα­νει­στές ή όπως αλ­λιώς τους έχουν βα­πτί­σει. Προ­φα­νώς, τώρα με την έξοδο από το μνη­μό­νιο, θα μπο­ρέ­σει αύριο να φέρει τη ρύθ­μι­ση στη Βουλή για ψή­φι­ση, εκτός κι αν τε­λι­κά η Ιθάκη ήταν μια εμπο­ρο­πα­νή­γυ­ρις, με λου­κου­μά­δες, μαλλί της γριάς και τη με­γά­λη μπα­λα­ρί­να να πε­ρι­δι­νί­ζε­ται φορ­τω­μέ­νη με πα­ρα­ζα­λι­σμέ­νους θα­μώ­νες.

Οι κα­τα­σχέ­σεις θα

συ­νε­χι­στούν εκτός αν…

Η εντο­λή για κα­τα­σχέ­σεις τρα­πε­ζι­κών λο­γα­ρια­σμών όλων των οφει­λε­τών προς την εφο­ρία είναι πια πάγια. Στα χρό­νια της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης αυ­ξή­θη­καν τόσο πολύ οι οφει­λές, ώστε για πολ­λές υπάρ­χει η πι­θα­νό­τη­τα της πα­ρα­γρα­φής. Η τε­λευ­ταία επέρ­χε­ται μετά την πα­ρέ­λευ­ση μιας πε­ντα­ε­τί­ας από την ημε­ρο­μη­νία της οφει­λής. Ως μόνη λύση η εφο­ρία έχει την δέ­σμευ­ση του λο­γα­ρια­σμού, διότι με το ανα­γκα­στι­κό αυτό μέτρο, τότε αί­ρε­ται ο κίν­δυ­νος (για τα τα­μεία του κρά­τους) της πα­ρα­γρα­φής.

Το να τρέ­ξουν όλοι οι οφει­λέ­τες να κά­νουν τη ρύθ­μι­ση των 12 δό­σε­ων είναι μια λύση. Πρό­σκαι­ρη μεν, ωστό­σο είναι μια λύση για να κρα­τή­σουν τους λο­γα­ρια­σμούς τους ζω­ντα­νούς. Όμως, είναι τόσες πολ­λές οι υπο­χρε­ώ­σεις των επι­χει­ρή­σε­ων, αλλά και των ιδιω­τών, ώστε είναι πραγ­μα­τι­κά αδύ­να­το να ικα­νο­ποι­η­θούν όλες. Είτε τα­κτο­ποι­η­μέ­νοι, είτε όχι, όλοι οδεύ­ουν σε εχθρι­κό επι­χει­ρη­μα­τι­κό πε­ρι­βάλ­λον. Πρέ­πει να ση­μειω­θεί ότι ευ­τυ­χώς ο ΟΑΕΕ (ΤΕΒΕ) δεν έχει μπει ακόμα στο στίβο των κα­τα­σχέ­σε­ων.

Η έξο­δος από τα μνη­μό­νια δεν έχει πε­ριε­χό­με­νο αν δεν υπάρ­χουν μέτρα για την υπο­στή­ρι­ξη της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας. Δεν θα αντέ­ξουν οι επι­χει­ρή­σεις, ούτε οι ελεύ­θε­ροι επαγ­γελ­μα­τί­ες. Θα γο­να­τί­σουν, θα σβή­σουν και τα χει­ρό­τε­ρα θα έρ­θουν τότε.