«Οι Καλύμνιοι της Διασποράς αποτελούν ζωντανό παράδειγμα προσφοράς στη Πατρίδα με επίκεντρο τον πολιτισμό και την παιδεία»

Η ομι­λία του βου­λευ­τή Δω­δε­κα­νή­σου Δη­μή­τρη Γάκη στην εναρ­κτή­ρια εκ­δή­λω­ση της «Συ­νά­ντη­σης των Απα­ντα­χού Κα­λυ­μνί­ων 2018», που διε­ξά­γε­ται στην Κά­λυ­μνο το δι­ή­με­ρο 4-5 Αυ­γού­στου:

«Αγα­πη­τοί συ­μπα­τριώ­τες, φίλες και φίλοι!

Οι Έλ­λη­νες υπήρ­ξαν ανέ­κα­θεν ένας λαός τα­ξι­δευ­τής.

Ένας λαός που εξε­ρευ­νού­σε και­νούρ­γιους τό­πους, πρό­κο­βε και πολ­λές φορές με­γα­λουρ­γού­σε σ’ αυ­τούς. Ταυ­τό­χρο­να, δη­μιουρ­γού­σε εστί­ες Ελ­λη­νι­σμού σε κάθε γωνιά της Γης. Από την αρ­χαιό­τη­τα ακόμη ο ελ­λα­δι­κός χώρος βρι­σκό­ταν σε μια γό­νι­μη επαφή με τους Έλ­λη­νες της Δια­σπο­ράς, πολ­λοί από τους οποί­ους έπαι­ξαν ση­μα­ντι­κό ρόλο στα Ελ­λη­νι­κά πράγ­μα­τα με το κύρος, τη σοφία και τις γνώ­σεις τους, την οι­κο­νο­μι­κή ισχύ τους.

Η Κά­λυ­μνος κα­τέ­χει μια εξέ­χου­σα θέση σε αυτή την επο­ποι­ΐα των απο­δή­μων.

Νησί ναυ­τι­κό πά­ντο­τε, με κα­τοί­κους που έβρι­σκαν διέ­ξο­δο προς τη θά­λασ­σα, η Κά­λυ­μνος των ψα­ρά­δων και των σφουγ­γα­ρά­δων, έχει επί­σης μια μακρά πα­ρά­δο­ση με­τα­νά­στευ­σης προς κάθε μέρος τη Γης.

Η σχέση των απο­δή­μων με την Ελ­λά­δα και την ιδιαί­τε­ρη πα­τρί­δα τους ήταν πά­ντο­τε και πα­ρα­μέ­νει στενή και πο­λυ­σχι­δής και πά­ντο­τε ζω­ντα­νή. Και δύο από τις πιο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κές πε­ρι­πτώ­σεις μου δί­νε­ται η ευ­και­ρία να μνη­μο­νεύ­σω σή­με­ρα.

Γνω­στή η ιστο­ρία και των δύο σε όλους τους Κα­λύ­μνιους.

Ο ένας, ο δια­πρε­πής διε­θνώς επι­στή­μο­νας, ο Σκεύ­ος Ζερ­βός, που πα­ράλ­λη­λα με την ακα­δη­μαϊ­κή του προ­σφο­ρά, ασχο­λή­θη­κε με την Πο­λι­τι­κή και έπαι­ξε ση­μαί­νο­ντα ρόλο σε ιστο­ρι­κές για τον Ελ­λη­νι­σμό και τη Δω­δε­κά­νη­σο στιγ­μές. Με πλού­σιο επι­στη­μο­νι­κό έργο, ένας ακά­μα­τος ερευ­νη­τής, αφο­σιω­μέ­νος στην Επι­στή­μη του, διέ­πρε­ψε ως κα­θη­γη­τής στο Πα­νε­πι­στή­μιο Αθη­νών και τι­μή­θη­κε από διε­θνή Ιδρύ­μα­τα, όπως τα Πα­νε­πι­στή­μια του Σι­κά­γο και του Ιλι­νόις. Πα­ράλ­λη­λα, σε όλη του τη ζωή υπη­ρέ­τη­σε με την πο­λι­τι­κή του δράση τις εθνι­κές υπο­θέ­σεις και τα δί­καια της Δω­δε­κα­νή­σου. Είτε ως απλός στρα­τιώ­της είτε ως πο­λι­τι­κός άν­δρας σε κρί­σι­μες στιγ­μές της εθνι­κής μας Ιστο­ρί­ας. Κυ­ρί­ως όμως με την αφο­σί­ω­σή του στην υπό­θε­ση της Ελ­λη­νι­κής Παι­δεί­ας, όπου άφησε ανε­ξί­τη­λη τη σφρα­γί­δα του.

Και ο άλλος, ο Νι­κό­λα­ος Βου­βά­λης, ο άξιος επι­χει­ρη­μα­τί­ας και έμπο­ρος, ο με­γά­λος ευ­ερ­γέ­της που μέχρι το τέλος της ζωής του αγω­νί­στη­κε για τη Δω­δε­κά­νη­σο και την Ελ­λά­δα, ενι­σχύ­ο­ντάς την με κάθε μέσο, αφή­νο­ντας πίσω του ένα πλού­σιο φι­λαν­θρω­πι­κό έργο, ενι­σχύ­ο­ντας την Παι­δεία και την Υγεία, δρώ­ντας σε όλα του τη ζωή αφο­σιω­μέ­νος σε αυτό το σκοπό, και υπη­ρε­τώ­ντας τον ακόμη και μετά το θά­να­τό του με το κλη­ρο­δό­τη­μά του, που συ­νέ­χι­σε το έργο του και δια­τη­ρώ­ντας το ση­μα­ντι­κό ακόμη και σή­με­ρα.

Κο­σμο­πο­λί­τες και οι δύο, δεν ξέ­χα­σαν ωστό­σο ποτέ την πα­τρί­δα, και επέ­στρε­φαν σ’ αυτήν, για να προ­σφέ­ρουν με κάθε τρόπο που είχαν στη διά­θε­σή τους, ενι­σχύ­ο­ντάς την οι­κο­νο­μι­κά, πνευ­μα­τι­κά, ηθικά.

Με­τα­φέ­ρο­ντας το όραμα τους για την ανά­πτυ­ξη της Κα­λύ­μνου, την ευ­η­με­ρία, την προ­κο­πή  των κα­τοί­κων της.

Αφή­νο­ντας μά­λι­στα πίσω, και μετά το θά­να­τό τους, κλη­ρο­δό­τη­μα την δράση τους.

Ανα­φέρ­θη­κα εν­δει­κτι­κά στις δύο εμ­βλη­μα­τι­κές μορ­φές της Κα­λυ­μνια­κής Δια­σπο­ράς, γιατί η πα­ρά­δο­ση αυτή πα­ρα­μέ­νει και σή­με­ρα ένα ζω­ντα­νό κε­φά­λαιο για την πα­τρί­δα μας.

Οι από­δη­μοι Κα­λύ­μνιοι σή­με­ρα, εξα­πλω­μέ­νοι σε κάθε γωνιά του κό­σμου, συ­νε­χι­στές μιας λα­μπρής πα­ρά­δο­σης, εξα­κο­λου­θούν να δη­μιουρ­γούν και να απο­τε­λούν κι­βω­τό του ελ­λη­νι­κού πο­λι­τι­σμού όπου γης. Ζω­ντα­νό πα­ρά­δειγ­μα του ελ­λη­νι­σμού της εξω­στρέ­φειας, του ορά­μα­τος για ένα κα­λύ­τε­ρο αύριο και της προ­κο­πής.

Και κάθε Αντά­μω­μα με τους συ­μπα­τριώ­τες μας του εξω­τε­ρι­κού, πρώ­της. δεύ­τε­ρης ακόμη και τρί­της γε­νιάς, είναι πά­ντο­τε ση­μα­ντι­κή, καθώς ενι­σχύ­ει τους δε­σμούς με­τα­ξύ μας, πο­λι­τι­σμι­κούς, θρη­σκευ­τι­κούς, κοι­νω­νι­κούς, και μας θυ­μί­ζει την κοινή μας κα­τα­γω­γή και την κοινή μας αγάπη για την ίδια πα­τρί­δα».