Kαστελλόριζο: «Οι ιστορίες του κυλούν στις φλέβες μου»

Aπό την Marilyn Tsolakis

H Marilyn Tsolakis είναι καθη­γή­τρια Αγγλι­κών και συντο­νί­στρια της ομάδας Friends of Kastellorizo, που διορ­γα­νώ­νει πλήθος δράσεων, όπως ανταλ­λαγή φοι­τη­τών, το διεθνές φεστι­βάλ ντο­κι­μα­ντέρ κ.ά.

Πρω­το­ά­κουσα για το Καστελ­λό­ριζο όταν ήμουν μικρό κορίτσι, καθώς και οι δύο γονείς μου γεν­νή­θη­καν εκεί και μετα­νά­στευ­σαν στην Αυστρα­λία τη δεκα­ε­τία του 1930. Οι ιστο­ρίες για το νησί, τους ανθρώ­πους και την ένδοξη ιστορία του κυλάνε στις φλέβες μου με τέτοιο τρόπο, που με έκαναν να συνδεθώ αμέσως μαζί του την πρώτη κιόλας φορά που το αντί­κρισα, το 1986. Κάθισα στην απο­βά­θρα κι έκλαψα – είχα φτάσει επι­τέ­λους στο πνευ­μα­τικό μου «σπίτι», στον τόπο όπου έζησαν οι γονείς μου τα παιδικά τους χρόνια, κι ένιωσα έντονα τη σύνδεση με τους προ­γό­νους μου. Αυτή η «κάθαρση» με βοήθησε να αντι­λη­φθώ ποια είμαι σήμερα.

H Γαλάζια Σπηλιά. (Φωτο­γρα­φία: ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΜΕΡΑΚΟΣ)

Επι­στρέφω συχνά και μου αρέσει να παρα­κο­λουθώ τις αλλαγές που γίνο­νται στο νησί. Λατρεύω τα πολύ­χρωμα σπίτια, τα πλοία και τα κότερα που μπαι­νο­βγαί­νουν στο λιμάνι, τους περι­πά­τους στο βουνό, να κολυμπώ στη Γαλάζια Σπηλιά, στο λιμάνι μπροστά στο ξενο­δο­χείο Μεγίστη ή στο νησάκι του Αγίου Γεωρ­γίου, να ανα­κα­λύ­πτω την πολυ­ε­πί­πεδη ιστορία του από την αρχαιό­τητα έως το Βυζά­ντιο, την οθω­μα­νική, τη γαλλική και την ιταλική κατοχή του. Σήμερα το Καστελ­λό­ριζο έχει περή­φανα ανα­κτή­σει –και συνε­χί­ζει καθη­με­ρινά να επι­βε­βαιώ­νει– την ελλη­νική του ταυ­τό­τητα. Θα δείτε του­ρί­στες να πίνουν ούζο στις παρα­τε­ταγ­μέ­νες στη σειρά ταβέρ­νες του λιμα­νιού, καθώς δύει ο ήλιος, και θα μαγευ­τείτε με τον ρομα­ντι­σμό του νησιού, στο οποίο συνα­ντιού­νται άνθρω­ποι απ’ όλο τον κόσμο.

Όποια εποχή κι αν βρε­θείτε στο Καστελ­λό­ριζο, υπάρχει πάντα κάτι ιδιαί­τερο να ανα­κα­λύ­ψετε. Τον Μάιο γιορ­τά­ζουν οι πολιού­χοι του, Κων­στα­ντί­νος και Ελένη. Τον Ιούλιο επι­στρέ­φουν πολλοί Ελλη­νο­αυ­στρα­λοί, με κατα­γωγή από το Καστελ­λό­ριζο, και ανοί­γουν τα σπίτια που κλη­ρο­νό­μη­σαν ή ανα­πα­λαί­ω­σαν στη μνήμη των προ­γό­νων τους.

Η 19η Ιουλίου, παρα­μονή της γιορτής του Προφήτη Ηλία, είναι μια μέρα μονα­δική. Ακο­λου­θώ­ντας το έθιμο, θα βρε­θείτε ξαφνικά στη θάλασσα ή μπου­γε­λω­μέ­νοι στη στεριά. Τελεί­ται στη μνήμη του ιερέα που πήδηξε στο νερό από τη χαρά του όταν είδε τον κόσμο να επι­στρέ­φει στο νησί, το οποίο είχε εκκε­νω­θεί πριν από την Επα­νά­σταση του 1830. Συνω­στί­ζε­ται πολύς κόσμος για τη γιορτή αυτή, που όμοιά της δεν υπάρχει στον κόσμο όλο.

Η μέρα χαράς ολο­κλη­ρώ­νε­ται με ένα γλέντι που οργα­νώ­νει ο δήμος με σου­βλά­κια, ποτά και ζωντανή μουσική. Τα τελευ­ταία χρόνια, στα τέλη Αυγού­στου διορ­γα­νώ­νε­ται το διεθνές φεστι­βάλ ντο­κι­μα­ντέρ «Πέρα από τα σύνορα». Είναι πολλοί αυτοί που απο­λαμ­βά­νουν να κάθο­νται κάτω από τα άστρα, με τον ζεστό αέρα του νησιού να τους αγκα­λιά­ζει, και να παρα­κο­λου­θούν ποιο­τι­κές προ­βο­λές.

Και ειδικά σε όσους δεν έχετε επι­σκε­φτεί ποτέ το Καστελ­λό­ριζο, επι­τρέψτε μου να σας θυμίσω τους στίχους του Καβάφη: «Πολλά τα καλο­και­ρινά πρωινά να είναι που με τι ευχα­ρί­στηση, με τι χαρά θα μπαί­νεις σε λιμένας πρω­τοϊ­δω­μέ­νους».