Απενοχοποιώντας

Αν κάποιος θέλει να έχει μια εικόνα, τι σημαί­νει χούντα, μήπως – λέμε τώρα – πάψει τις ηλίθιες συγκρί­σεις με τις πολι­τι­κές στη χώρα μας τα τελευ­ταία 8 χρόνια, ρίχνο­ντας μια ματιά στην ιστορία του  Σπύρου Μου­στα­κλή για παρά­δειγμα, τι συνέ­βαινε στην Μπου­μπου­λί­νας, τι ήταν η Γυάρος και μερικά άλλα μέρη, όπου κρα­τή­θη­καν και βασα­νί­στη­καν συμπο­λί­τες μας. Οι ιστο­ρι­κές ανα­λο­γίες βοηθούν ενίοτε να κατα­νο­ή­σουμε το παρόν, αλλά μην χάσουμε και το μυαλό μας από την από­γνωση, απε­νο­χο­ποιώ­ντας πράματα και θάματα μιας χούντας με προ­σο­μοιώ­σεις… Γιατί όχι! Δεν έχουμε χούντα σήμερα, ούτε εδώ και 50 χρόνια (όπως δεν έχουμε και κατοχή) ευτυχώς. Δημο­κρα­τία έχουμε, παρ’ όλα τα προ­βλή­ματά της. Τελεία και παύλα! Και καλό θα ήταν, όσοι κάνουν τέτοιες ανα­φο­ρές χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τα απίθανα «κοι­μό­μα­σταν με ανοιχτά παρά­θυρα» «είχαμε δρόμους» ή το  απίθανο σύνθημα  «η Χούντα δεν τελεί­ωσε το ‘73» (και ανι­στό­ρητο συν τοις άλλοις), να κάνουν μια βουτιά στην ιστορία και να μάθουν τι ακριβώς συνέβη εκείνο τον Απρίλη του ΄67 και τα επόμενα χρόνια που ακο­λού­θη­σαν σ’αυτή την μαύρη σελίδα της νεό­τε­ρης ιστο­ρίας μας. Η ιστο­ρική άγνοια απο­τε­λεί λίπασμα για να γίνει ελκυ­στι­κός ο φασι­σμός. Αν κάτι πρέπει να μας απα­σχο­λεί ιδιαί­τερα τις μέρες της κρίσης, είναι η εντα­τι­κο­ποί­ηση των προ­σπα­θειών να εμφα­νι­στεί η χούντα ως μια περί­ο­δος ευη­με­ρίας για τη χώρα, όπου όλοι περ­νού­σαν καλά και ήταν ασφα­λείς “σε αντί­θεση με όσα συμ­βαί­νουν σήμερα”, με σκοπό να απο­κρυ­φτεί ή υπο­βαθ­μι­στεί το αληθινό της πρόσωπο ή, ακόμα χει­ρό­τερα, η βία της χούντας να παρου­σια­στεί ως κάτι, το οποίο δεν έχει διαφορά από την εποχή, την οποία ζούμε, καθώς και η προ­ώ­θηση των ιδεών της χούντας από mainstream πλέον έντυπα, πρα­κτική η οποία δεν συναντά ιδιαί­τε­ρες αντι­στά­σεις στην κοι­νω­νία μας.