Ο Κοσμάς Σφυρίου για τον αδόκητο χαμό του Βαγγέλη Παυλίδη

Ο αδό­κη­τος χαμός του Βαγ­γέ­λη μας, κ’ εμένα, όπως όλη την Ρόδο, με βύ­θι­σε στην θλίψη. Από αύριο, δεν θα έχου­με μαζί μας την φυ­σι­κή πα­ρου­σία ενός από τους ση­μα­ντι­κό­τε­ρους συ­μπα­τριώ­τες μας. Μιας προ­σω­πι­κό­τη­τας εμ­βλη­μα­τι­κής και αντι­συμ­βα­τι­κής.

Όμως, τον αγα­πη­μέ­νο μας Βαγ­γέ­λη θα τον έχει ο τόπος μας γιά πάντα πα­ρό­ντα, με το πλού­σιο, πρω­το­πο­ρια­κό και ποιο­τι­κό έργο που δη­μιούρ­γη­σε :

• τα βι­βλία του, τα απα­ρά­μι­λης τε­χνι­κής σκί­τσα του, την σα­τι­ρι­κή κρι­τι­κή στάση του, απέ­να­ντι σε γε­γο­νό­τα, σε πρό­σω­πα και σε κακές κα­τα­στά­σεις
• Όλα δη­μιουρ­γη­μέ­να από το σπιν­θη­ρο­βό­λο πνεύ­μα του, με ευαι­σθη­σία, με με ανε­πι­τή­δευ­τη αγάπη για τον πο­λι­τι­σμό, για το πε­ρι­βάλ­λον, για την αι­σθη­τι­κή.

Είχα την ιδιαί­τε­ρη τιμή να γνω­ρί­σω από κοντά (τα χρό­νια που πο­λι­τι­κά συ­νερ­γα­στή­κα­με), την πρω­το­πό­ρα αντί­λη­ψη του, για την πο­λι­τι­κή, για τους δη­μο­κρα­τι­κούς θε­σμούς και για την ίδια την ζωή.

Και είμαι βέ­βαιος, ότι η ελ­λη­νι­κή δη­μο­σιο­γρα­φία και σκι­τσο­γρα­φία γί­νε­ται πραγ­μα­τι­κά φτω­χό­τε­ρη. Η ιδιαί­τε­ρη πα­τρί­δα μας και όλοι, όσοι ετι­μώ­ντο με την φιλία φιλία του, θα είναι πολύ φτω­χό­τε­ροι χωρίς τον Βαγ­γέ­λη μας.

Στη Νόμη και στον Σάββα εγκάρ­δια συλ­λυ­πη­τή­ρια. Να είναι πάντα υπε­ρή­φα­νοι για τον Βαγ­γέ­λη τους.