«Ενα μπλοκ εγχώριων δυνάμεων δεν θέλει να βγούμε από την επιτροπεία» δηλώνει ο Γ. Δραγασάκης

Την ενί­σχυση των επεν­δύ­σεων και της απα­σχό­λη­σης αλλά και την επε­ξερ­γα­σία της νέας Ανα­πτυ­ξια­κής Στρα­τη­γι­κής ανα­φέ­ρει σε συνέ­ντευξή του στη «Νέα Σελίδα» ο Γιάννης Δρα­γα­σά­κης ως τους δύο βασι­κό­τε­ρους στόχους του στο υπουρ­γείο Οικο­νο­μίας και Ανά­πτυ­ξης.

Με την οικο­νο­μία να μπαίνει σε τροχιά ανά­καμ­ψης, ο στόχος είναι αφενός η επι­τά­χυνση της ανά­καμ­ψης, αφε­τέ­ρου η δια­σφά­λιση μιας κατεύ­θυν­σης που θα οδηγεί σ΄ ένα νέο υπό­δειγμα βιώ­σι­μης και δίκαιης ανά­πτυ­ξης, δηλώνει, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας πως τον πρώτο στόχο θα τον επι­διώ­ξουμε με την ενί­σχυση των επεν­δύ­σεων και της απα­σχό­λη­σης, ενώ ο δεύ­τε­ρος στόχος είναι το αντι­κεί­μενο της υπό επε­ξερ­γα­σία νέας Ανα­πτυ­ξια­κής Στρα­τη­γι­κής. «Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για το Eurogroup του Απρι­λίου και ο στόχος εδώ είναι να επι­τύ­χουμε μια καθαρή έξοδο, χωρίς “αστε­ρί­σκους” και προ­α­παι­τού­μενα», σημειώ­νει. Τονίζει δε ότι το εν λόγω σχέδιο πρέπει επίσης: Να δια­σφα­λί­ζει δυνα­τό­τη­τες ανα­κού­φι­σης, ιδιαί­τερα όσων επλή­γη­σαν περισ­σό­τερο από την κρίση και την παρα­τε­τα­μένη λιτό­τητα. Να πείθει τις αγορές και τους επεν­δυ­τές για τις ανα­πτυ­ξια­κές προ­ο­πτι­κές της χώρας και το αξιό­χρεο του ελλη­νι­κού κράτους. Να δίνει εγγυ­ή­σεις ότι η νέα Ανα­πτυ­ξιακή Στρα­τη­γική ενσω­μα­τώ­νει τα μαθή­ματα από την κρίση, στο­χεύει στις αιτίες της, θωρα­κί­ζει το μέλλον από την επα­νά­ληψη λαθών του παρελ­θό­ντος.

Ο κ. Δρα­γα­σά­κης επι­ση­μαί­νει τη σημασία που έχει να απο­κτή­σει η χώρα ένα δικό της συνε­κτικό σχέδιο. Στο ερώτημα αν η κυβέρ­νηση θα επι­διώ­ξει τη συναί­νεση των άλλων κομ­μά­των, τονίζει ότι «καταρ­χάς πρέπει να δια­μορ­φω­θεί ένα τέτοιο κλίμα στο κοι­νω­νικό επίπεδο» και ότι πρό­κει­ται για δια­δι­κα­σία που απαιτεί ευρείες κοι­νω­νι­κές και πολι­τι­κές συμ­μα­χίες και συναι­νέ­σεις. Σχο­λιά­ζει ότι «αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της υπό­θε­σης. Διότι αυτό απαιτεί μια νέα συλ­λο­γική συνεί­δηση και μια νέα κουλ­τούρα κοι­νω­νι­κού δια­λό­γου και επι­δί­ω­ξης κοι­νω­νι­κών συμ­μα­χιών και συναι­νέ­σεων καταρ­χάς στο κοι­νω­νικό επίπεδο. Χωρίς αυτές τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις, εξηγεί, υπάρχει κίν­δυ­νος τα όποια σχέδια να μείνουν στα χαρτιά. Ωστόσο ανα­φέ­ρει ότι η εμπει­ρία των Περι­φε­ρεια­κών Ανα­πτυ­ξια­κών Συνε­δρίων δείχνει ότι δεν είναι ανέ­φι­κτος αυτός ο στόχος της δημιουρ­γίας μιας νέας κοι­νω­νι­κής δυνα­μι­κής για τον προ­ο­δευ­τικό μετα­σχη­μα­τι­σμό της χώρας.

Ανα­φο­ρικά με το ζήτημα της μετα­μνη­μο­νια­κής επο­πτείας και το ενδε­χό­μενο αυτή να είναι αυξη­μένη σε σχέση με εκείνη της Πορ­το­γα­λίας, ο αντι­πρό­ε­δρος της κυβέρ­νη­σης και υπουρ­γός Οικο­νο­μίας σχο­λιά­ζει πως «από την εμπει­ρία, όλοι έχουμε γίνει επι­φυ­λα­κτι­κοί, αν όχι και καχύ­πο­πτοι. Όμως προ­χω­ρούμε στη βάση ενός συμ­φω­νη­μέ­νου σενα­ρίου». Σημειώ­νει παράλ­ληλα ότι «όχι μόνο εκτός, αλλά και εντός Ελλάδος υπάρ­χουν κέντρα ισχύος με δια­φο­ρε­τι­κές απόψεις το καθένα για το πώς θα κινηθεί η χώρα μας την επόμενη ημέρα μετά τη λήξη του τρέ­χο­ντος προ­γράμ­μα­τος» και πως «στη χώρα μας είναι εμφανές ότι υπάρχει ένα μπλοκ δυνά­μεων οι οποίες δεν θέλουν να βγούμε από την επι­τρο­πεία και την “προ­στα­σία” των ξένων». «Διότι, λένε», συνε­χί­ζει ο κ. Δρα­γα­σά­κης, «είναι πιο «φθηνή», οπότε μέχρι τέλους θα κάνουν θόρυβο, θα εκπέ­μπουν «παρά­σιτα» και θα προ­σπα­θούν να βάζουν τρι­κλο­πο­διές, αδια­φο­ρώ­ντας αν αυτό μπορεί να προ­κα­λεί ζημιά στη χώρα». Ερω­τη­θείς δε σχετικά με «πλη­ρο­φο­ρίες που θέλουν μέρος των θεσμών να ζητά επί­σπευση της μείωσης του αφο­ρο­λό­γη­του», εντάσ­σει το ζήτημα σε αυτόν τον «θόρυβο».

Τονίζει ότι η κυβέρ­νηση προχωρά βάσει του δικού της σχεδίου και της συμ­φω­νίας που έχει πετύχει πάνω σε αυτό. «Η Ελλάδα με τη βοήθεια των εταίρων θα σχη­μα­τί­σει ένα απο­θε­μα­τικό προ­κει­μέ­νου να βγει με ασφά­λεια στις αγορές μετά τη λήξη του προ­γράμ­μα­τος. Χωρίς “αστε­ρί­σκους” ή νέα προ­α­παι­τού­μενα και χωρίς ειδικά καθε­στώτα επο­πτείας πέρα απ΄ ό,τι ισχύει και για τις άλλες χώρες. Αυτό είναι που ονο­μά­ζουμε καθαρή έξοδο. Αυτό επι­διώ­κουμε και είναι στο χέρι μας να το πετύ­χουμε», τονίζει.

Ο αντι­πρό­ε­δρος της κυβέρ­νη­σης και υπουρ­γός Οικο­νο­μίας απο­κα­λύ­πτει ότι έχει ζητήσει τις ειση­γή­σεις του ανα­πλη­ρωτή υπουρ­γού Οικο­νο­μίας Αλέξη Χαρίτση, του υφυ­πουρ­γού Οικο­νο­μίας Στέρ­γιου Πιτσιόρλα, και του Enterprise Greece ώστε να καταρ­τι­στεί ένα σχέδιο για τη βελ­τί­ωση της υπο­δο­χής επεν­δυ­τών, της αδειο­δο­τι­κής δια­δι­κα­σίας και της χρη­μα­το­δό­τη­σης επεν­δυ­τι­κών σχεδίων. Ανα­φέ­ρει ότι θα συνε­χί­σει και θα ενι­σχύει ό,τι έχει γίνει από τον προ­κά­τοχό του, Δημήτρη Παπα­δη­μη­τρίου, στην κατεύ­θυνση της αύξησης των επεν­δύ­σεων. «Η Επι­τροπή Οικο­νο­μι­κής Συνερ­γα­σίας ΗΠΑ- Ελλάδας ήδη συνε­δρί­ασε και τις επό­με­νες μέρες θα έχω τηλε­φω­νική επι­κοι­νω­νία με τον Αμε­ρι­κανό υπουργό Εμπο­ρίου κ. Ρος», ανα­φέ­ρει. Προ­σθέ­τει ότι ανάλογη δομή λει­τουρ­γεί ήδη στις σχέσεις μας με την Κίνα, ενώ και οι σχέσεις με τη Ρωσία έχουν σημα­ντικά περι­θώ­ρια ανα­βάθ­μι­σης, καθώς και ότι επεν­δυ­τικό ενδια­φέ­ρον εκδη­λώ­νε­ται και από πολλές άλλες χώρες, όπως το Ισραήλ και τα αραβικά κράτη.

Για τα κόκκινα δάνεια ανα­φέ­ρει ότι «η δρα­στική και γρήγορη μείωση τους είναι δική μας υπόθεση, δική μας ανάγκη, ανάγκη κοι­νω­νική. Εάν δεν τα μειώ­σουμε μόνοι μας, θα μας το επι­βά­λουν και τότε θα γίνει με τους δικούς τους όρους, με τρόπο ανάλ­γητο και ισο­πε­δω­τικό». Επι­κρο­τεί -αφήνοντας αιχμές για την προη­γού­μενη στάση τους- ορι­σμέ­νες τρά­πε­ζες που συνει­δη­το­ποιούν ότι πρέπει να εγκα­τα­λεί­ψουν τη «στενή γρα­φειο­κρα­τική νοο­τρο­πία» και απευ­θύ­νο­νται στους οφει­λέ­τες, προ­τεί­νο­ντάς τους λύσεις για τα κόκκινα δάνεια.

Ανα­φο­ρικά με την ένταση στις ελλη­νο­τουρ­κι­κές σχέσεις υπο­γραμ­μί­ζει ότι η ύπαρξη ενι­σχυ­μέ­νων θεσμών, που θα μπορούν να σχε­διά­ζουν μακρο­πρό­θε­σμα και να εγγυώ­νται τη θέση της χώρας ως πυλώνα στα­θε­ρό­τη­τας, απο­τε­λεί προ­τε­ραιό­τητα, ανε­ξάρ­τητα από τις δια­θέ­σεις των γει­τό­νων μας.

Για τη θέση της χώρας στα Βαλ­κά­νια, ο κ. Δρα­γα­σά­κης ανα­φέ­ρει ότι τώρα εμφα­νί­ζο­νται δυνα­τό­τη­τες προ­κει­μέ­νου να συγκρο­τή­σουμε ένα σχέδιο Δια­βαλ­κα­νι­κής Συνερ­γα­σίας και Συνα­νά­πτυ­ξης, μακριά από μικρο­ε­θνι­κι­σμούς, μεγα­λοϊ­δε­α­τι­σμούς και μισαλ­λο­δο­ξίες.

ΑΠΕ – ΜΠΕ)