Όπως οι «οκτώ»

Tο 1992 η χώρα ζούσε τα συλ­λα­λη­τή­ρια για το Μακε­δο­νικό: ιεράρ­χες, μακε­δο­νο­μά­χοι πολι­τι­κοί, τοπικοί παρά­γο­ντες και άσχετοι ομο­γε­νείς δημιούρ­γη­σαν το κλίμα παρο­ξυ­σμού που οδήγησε στην απόρ­ριψη του πακέτου Πινέιρο. Τότε οκτώ προ­σω­πι­κό­τη­τες είχαν προ­τά­ξει ένα Μέτωπο Λογικής και Εθνικής Ευθύνης. Στις ημέρες μας χρειά­ζε­ται κάτι αντί­στοιχο… υπεύ­θυνη και ορθο­λο­γική στάση των Γεωρ­γίου Ράλλη, Ξενο­φώ­ντα Ζολώτα, Άγγελου Αγγε­λό­που­λου, Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ, Θέμη Κου­ρου­σό­που­λου, Κων­στα­ντί­νου Δεσπο­τό­που­λου, Γιώργου Κοντο­γιώργη και Λεωνίδα Κύρκου, ο οποίος είχε πάρει τη σχετική πρω­το­βου­λία.

Σε κοινή τους δήλωση, που κατα­γρά­φηκε ως «δήλωση για ένα Μέτωπο Λογικής και Εθνικής Ευθύνης», οι «8» ανέ­φε­ραν:

«Σε μια λεπτή στιγμή της εξέ­λι­ξης του θέματος των Σκοπίων θα θέλαμε με αίσθημα εθνικής ευθύνης να πούμε τη γνώμη μας. Εκτι­μούμε τις προ­σπά­θειες της πολι­τι­κής ηγεσίας. Και αυτές πρέπει να ολο­κλη­ρω­θούν, χωρίς το εθνικό θέμα να εμπλα­κεί στις σκο­πι­μό­τη­τες των κομ­μα­τι­κών αντι­θέ­σεων και των ρητο­ρι­κών πλειο­δο­σιών. Η λύση στο πρό­βλημα των Σκοπίων πρέπει να κατο­χυ­ρώ­νει τα εύλογα εθνικά μας συμ­φέ­ρο­ντα, να απο­τρέ­πει την απο­μό­νωση της Ελλάδας και να ανα­νε­ώ­νει τους εγκάρ­διους δεσμούς με τη διεθνή κοι­νό­τητα. Να ανα­βαθ­μί­ζει τη θέση της χώρας μας ως παρά­γο­ντα ειρήνης και στα­θε­ρό­τη­τας στα Βαλ­κά­νια και να της επι­τρέ­πει να δια­δρα­μα­τί­σει ως η μόνη χώρα-μέλος της ΕΟΚ πρω­τα­γω­νι­στικό ρόλο στην ανα­διορ­γά­νωση και εκδη­μο­κρα­τι­σμό της περιο­χής στα πλαίσια της ενω­μέ­νης Ευρώπης».

Σε λίγες αράδες τα είπαν όλα ενι­σχύ­ο­ντας τον ορθο­λο­γι­σμό και την υπευ­θυ­νό­τητα για τον χει­ρι­σμό των εθνικών θεμάτων. Οκτώ προ­σω­πι­κό­τη­τες με δια­φο­ρε­τι­κές ιδε­ο­λο­γι­κές και πολι­τι­κές ανα­φο­ρές, έχοντας ζήσει την ιστο­ρική πορεία της Ελλάδας από τη δεκα­ε­τία του ‘40 και την προ­σέγ­γισή της στην Ευρώπη και τον σύγ­χρονο κόσμο, προ­έ­τα­ξαν το εθνικό συμ­φέ­ρον απέ­να­ντι στην υπερ­πα­τριω­τική ρητο­ρεία, τον απο­μο­νω­τι­σμό και την από­πειρα ορι­σμέ­νων να κάνουν πολι­τική καριέρα.

( με πλη­ρο­φο­ρίες από άρθρο του Μιχάλη Μιχαήλ στο protagon.gr)