Στρουθοκαμηλίζοντας

Νομίζω πως στρου­θο­κα­μη­λί­ζουμε όλοι εμείς εδώ στην Ελλάδα. Συζη­τούμε εάν θα χαθεί ή όχι το όνομα «Μακε­δο­νία». Μα δεν είναι ήδη χαμένο; Μια χαμένη υπόθεση από το 1993. Και μπορεί ακόμη και σήμερα το 83% των Ελλήνων -σύμφωνα με δημοσκόπηση-να λένε πως δεν πρέπει να περι­λαμ­βά­νε­ται ο όρος «Μακε­δο­νία», αλλά η πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι ότι η γει­το­νική χώρα απο­κα­λεί­ται «Μακε­δο­νία» «Δημο­κρα­τία της Μακε­δο­νίας», από περισ­σό­τε­ρες από 130 χώρες. Σχεδόν ολό­κλη­ρος ο πλα­νή­της απο­κα­λεί την χώρα αυτή «Μακε­δο­νία». Και το ερώτημα είναι τώρα από την ευκαι­ρία που ανοί­γε­ται τώρα εξ ανάγκης των Αμε­ρι­κα­νών και λοιπών συμ­μά­χων  να εντά­ξουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ, την γει­το­νική, μπο­ρούμε να μειώ­σουμε τις επι­πτώ­σεις αυτής της ήττας στο θέμα του ονό­μα­τος. Γιατί περί ήττας πρό­κει­ται το γεγονός ότι το κρα­τί­διο αυτό, κατά­φερε 24-25  χρόνια τώρα να ανα­γνω­ρι­σθεί από περισ­σό­τε­ρες από 130 χώρες ως «Μακε­δο­νία». Αν και πολύ φοβάμαι, ότι και μετά την νέα ονο­μα­σία, είτε με κυρι­λι­κούς χαρακτήρες- όπως είναι η νέα πολι­τι­κά­ντικη θέση του συγκυ­βερ­νήτη, είτε με άλλη προφορά –ΝόβαΜακεντόσκι- πάλι «Μακε­δο­νία» θα λέγεται. Είκοσι πέντε χρόνια είναι πολλά και μια κατά­σταση παγιω­μένη σε τόσες πολλές χώρες, δεν αλλάζει εύκολα. Το θέμα πλέον τώρα είναι εάν μπο­ρούμε να πιε­στούν οι γεί­το­νες, να βάλουν νερό στο κρασί τους σε θέματα αλυ­τρω­τι­σμού, τον οποίο έχουν σημαία, (θα προ­στα­τεύ­ουν τους Μακε­δό­νες σε όποια χώρα κι αν ζουν, μιλούν για μακε­δο­νικό έθνος, μακε­δο­νική γλώσσα…)  Η πολι­τική (και οι εκπρό­σω­ποί της)  έχει τώρα την ευκαι­ρία να επα­νορ­θώ­σει ένα λάθος που οδηγεί σε τοίχο. Ας πιέσουν τους γεί­το­νες να μαζέ­ψουν τα γραφικά αλυ­τρω­τικά τους, να ξεπε­ζέ­ψουν από τον Βου­κε­φάλα.