Αλ. Μητρόπουλος: «Βρισκόμαστε πλέον προ μιας εκτεταμένης οικονομικής και κοινωνικής προλεταριο-ποίησης»

Κύριε Μητρό­πουλε, το νέο έτος βρίσκει τους Έλληνες με περισ­σό­τε­ρους φόρους και νέες περι­κο­πές σε συντά­ξεις, μισθούς, επι­δό­ματα κ.λπ. Τι περι­μέ­νετε να γίνει αυτή τη χρονιά;

Η κυβέρ­νηση συμ­φώ­νησε με τους δανει­στές να παρου­σιά­ζει ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα του­λά­χι­στον 3,5% επί του ΑΕΠ κάθε χρόνο μέχρι το 2022. Επίσης υπέ­γραψε απόφαση στο Eurogroup σύμφωνα με την οποία η χώρα θα παρου­σιά­ζει πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα πάνω από 2% ετησίως μέχρι το 2060!!

Για να μπορεί όμως να δίνει ένα συμ­βο­λικό βοήθημα σε αυτούς που φτω­χο­ποιεί και μετα­τάσ­σει στη δια­στρω­μά­τωση της από­λυ­της ένδειας, φρο­ντί­ζει ώστε το πλε­ό­να­σμα να είναι περισ­σό­τερο (δηλαδή υπερ-πλεόνασμα) γιατί μόνο έτσι οι δανει­στές επι­τρέ­πουν να μοι­ρά­ζει κάποια ψίχουλα από το επι­πλέον.

Η τακτική αυτή, σε μια ήδη εξα­ντλη­μένη κοι­νω­νία, επε­κτεί­νει την απόλυτη ή σχετική φτώχεια και στα άλλα στρώ­ματα τής μεσαίας τάξης που είχαν αντέξει στην κρίση.

Συνεπώς, αν δεν αλλάξει η δέσμευση για υψηλά πλε­ο­νά­σματα και αν η κυβέρ­νηση δεν ανα­θε­ω­ρή­σει την τακτική της να κατα­στρέ­φει τον μικρο-ιδιοκτητικό τρόπο παρα­γω­γής των πολυά­ριθ­μων μικρο­με­σαίων στρω­μά­των, βρι­σκό­μα­στε προ μιας εκτε­τα­μέ­νης πλέον οικο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής προλεταριο-ποίησης.

Η κυβέρ­νηση επι­μέ­νει ότι η γ’ αξιο­λό­γηση θα πάει καλά, ότι θα βγούμε στις αγορές και ότι φέτος βγαί­νουμε από το Μνη­μό­νιο. Είναι όλα τόσο …όμορφα και αισιό­δοξα; Τι θα γίνει στην πράξη;

Έχουμε ως δεδο­μένο και παν­θο­μο­λο­γού­μενο από όλους τους δανει­στές ότι η παρούσα κυβέρ­νηση είναι η πιο πρόθυμη, υπάκουη και συνερ­γά­σιμη μνη­μο­νιακή κυβέρ­νηση που υλο­ποιεί ακόμα και όσα οι προη­γού­με­νες δεν μπό­ρε­σαν ή δεν ήθελαν να εφαρ­μό­σουν. Επο­μέ­νως οι βου­λευ­τές της -«ταλι­μπάν του προ­γράμ­μα­τος», όπως τους είχε απο­κα­λέ­σει ο πρω­θυ­πουρ­γός, θα τα ψηφί­ζουν όλα.

Αλλά Μνη­μό­νιο δεν είναι η Δανειακή Σύμβαση, αλλά τα μέτρα που απαι­τούν οι δανει­στές και συμ­φω­νεί η κυβέρ­νηση και τα οποία εμπε­ριέ­χο­νται στους λεγό­με­νους εφαρ­μο­στι­κούς νόμους.

Με άλλα λόγια, ακόμη και αν λήξει η σημε­ρινή μορφή δανει­σμού, οι νόμοι του Μνη­μο­νίου θα αυξη­θούν αφενός μεν διότι οι Ευρω­παίοι ομιλούν για επι­τά­χυνση του ρυθμού των λεγο­μέ­νων …μεταρ­ρυθ­μί­σεων και κατά την επόμενη πεντα­ε­τία αλλά και μέχρι το 2060, αφε­τέ­ρου διότι τα λεγό­μενα οικο­νο­μικά funds (δηλαδή οι αγορές κεφα­λαίου) θα ελέγ­χουν καθη­με­ρι­νώς τις παρα­χω­ρή­σεις τής Ελλάδας προς αυτά μέσω των «μεταρ­ρυθ­μί­σεων».

Δηλαδή θα απαι­τούν καθη­με­ρι­νώς περαι­τέρω πτώση των μισθών και των ημε­ρο­μι­σθίων, διαρκή μείωση των συντά­ξεων, ισο­σκε­λι­σμέ­νους προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς του ΕΦΚΑ (που θα εισπράτ­τει διαρκώς και λιγό­τερα λόγω της γενι­κευ­μέ­νης ευε­λι­ξίας στην αγορά εργα­σίας), ταχεία εκποί­ηση των στοι­χείων του δια­χρο­νι­κού άυλου και υλικού πλούτου της πατρί­δας και ασφαλώς ρευ­στο­ποί­ηση της οικο­γε­νεια­κής κατοι­κίας και της επαγ­γελ­μα­τι­κής στέγης των δανειο­λη­πτών προ­κει­μέ­νου οι πολ­λα­πλά ανα­κε­φα­λαιο­ποι­η­μέ­νες τρά­πε­ζες (οι μετοχές των οποίων αγο­ρά­στη­καν σε εξευ­τε­λι­στι­κές τιμές από τα ξένα κεφά­λαια) να βελ­τιώ­σουν το χαρ­το­φυ­λά­κιό τους.

Επο­μέ­νως τώρα αρχί­ζουν να εφαρ­μό­ζο­νται τα σκλη­ρό­τερα μέτρα τού διαρ­κούς Μνη­μο­νίου υπό διπλή επο­πτεία, της τρόικας και των αγορών!

Η ελλη­νική δημο­σιο­λο­γία πρέπει να πει την αλήθεια και όχι να αναμασά τα περί δήθεν απαλ­λα­γής μας από τα Μνη­μό­νια και την επο­πτεία.

Η κατά­σταση με τους πλει­στη­ρια­σμούς ξύπνησε έναν εφιάλτη στους Έλληνες που κιν­δυ­νεύ­ουν να χάσουν τα σπίτια τους. Ωστόσο ο πρω­θυ­πουρ­γός άλλα είχε υπο­σχε­θεί… Τι έχετε να σχο­λιά­σετε;

Όπως προ­α­νέ­φερα, τώρα μπαί­νουμε στο βαθύ σκοτάδι του Μνη­μο­νίου. Αυτό έπρεπε να είναι φανερό σε όλους τους δημο­σιο­λό­γους, αφού ακόμη και το μικρό παιδί γνω­ρί­ζει ότι στις άλλες χώρες (ΗΠΑ, Ισπανία, Πορ­το­γα­λία, Ιρλαν­δία κ.α.) η κρίση άρχισε ως κρίση ακι­νή­των ενώ στην Ελλάδα η κρίση …τελειώ­νει δήθεν με μαζι­κούς πλει­στη­ρια­σμούς τους και μάλιστα υπό την απειλή τού άμεσου και μεγάλου «κου­ρέ­μα­τος» των κατα­θέ­σεων, με το οποίο (για όσους θυμού­νται) άρχισε το Μνη­μό­νιο στην Κύπρο.

Επο­μέ­νως έχουμε αψευδές πρό­σφατο, ευρω­παϊκό και παγκό­σμιο, ιστο­ρικό για το πότε μία κοι­νω­νία -που θεωρεί τα ακίνητα υπαρ­κτική βάση τής οικο­γε­νεια­κής, οικο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής ζωής- μπαίνει στη χει­ρό­τερη φάση της κρίσης! Εμείς μπαί­νουμε 8 χρόνια μετά!! Είναι τόσο απλό όσο και αληθινό! Κι αυτό οφεί­λε­ται στο ότι οι Έλληνες δανειο­λή­πτες ήσαν οι συνε­πέ­στε­ροι στον κόσμο, δηλαδή προ­τι­μού­σαν να μην έχουν φαί να φάνε παρά να μην πλη­ρώ­σουν το δάνειο στέ­γα­σης της οικο­γέ­νειάς τους και να δια­κιν­δυ­νεύ­σουν το «κερα­μίδι πάνω από το κεφάλι τους».

Τα νούμερα δηλώ­νουν ότι η ανεργία μειώ­θηκε αλλά οι ευέ­λι­κτες μορφές εργα­σίας και οι χαμηλοί μισθοί δεν ικα­νο­ποιούν. Πώς θα αντε­πε­ξέλ­θουν οι εργα­ζό­με­νοι απέ­να­ντι στη λαίλαπα της φορο­κα­ται­γί­δας με πολύ λιγό­τερα χρήματα;

Τα νούμερα που δηλώ­νουν ότι η ανεργία μειώ­θηκε, δεν συνυ­πο­λο­γί­ζουν ότι πάνω από 500.000 Έλληνες προ­σο­ντού­χοι νέοι μετα­νά­στευ­σαν για να βρουν μια αξιο­πρεπή εργασία, δηλαδή δεν συνυ­πο­λο­γί­ζουν ένα ποσοστό ύψους 14% του ενεργού πλη­θυ­σμού.

Ταυ­τό­χρονα δεν συνυ­πο­λο­γί­ζο­νται περίπου 600.000 άνθρω­ποι που εργά­ζο­νται με ευέ­λι­κτες μορφές εργα­σίας: mini και midi jobs, labor franchising, τηλε-εργασία, συμ­βά­σεις μηδε­νι­κών ωρών ή «έκτα­κτης ανάγκης» («zero hour contracts»), συμ­βά­σεις λίγων ωρών («low hour contracts»), συμ­βά­σεις με το τηλέ­φωνο («on-call contracts»), λευκές συμ­βά­σεις «white contracts» κ.λπ.). Όσοι εργά­ζο­νται για 1-2 ώρες την εβδο­μάδα, επίσης δεν κατα­γρά­φο­νται ως άνεργοι.

Επο­μέ­νως η ανεργία είναι τερά­στια και πρέπει να συνυ­πο­λο­γί­ζουμε την ποσό­τητα, τον όγκο και τις αμοιβές τής εργα­σίας καθώς και τους ανα­γκα­στι­κούς μετα­νά­στες για να δούμε αν μειώ­θηκε. Γιατί αν η χώρα γίνει ένα γενι­κευ­μένο ΕλΝτοράντο φθηνής και ανα­σφά­λι­στης εργα­σίας, ένα μεγάλο ποσοστό των κατοί­κων της, το πιο άξιο και ικανό, θα βρί­σκε­ται στο εξω­τε­ρικό και αυτοί που παρα­μέ­νουν στην πατρίδα θα εργά­ζο­νται μόνο για το καθη­με­ρινό τους φαγητό, δηλαδή σε συν­θή­κες εργα­σια­κής ειλω­τείας («ρωμαϊκή γαλέρα») αδυ­να­τώ­ντας να αντα­πο­κρι­θούν στους όλο και υψη­λό­τε­ρους φόρους, εισφο­ρές, τέλη και πρό­στιμα. Αυτά τα αδιαμ­φι­σβή­τητα δεδο­μένα αγνοούν όσοι με θρα­σύ­τητα ισχυ­ρί­ζο­νται ότι η ανεργία μειώ­θηκε.

Βλέπετε διέξοδο σ’αυτή την κατά­σταση;

Μόνο αν δημιουρ­γη­θεί ένα ευρύ Κίνημα για την αξιο­πρέ­πεια της πατρί­δας και της κοι­νω­νίας και την ανά­πτυξη της οικο­νο­μίας με τα παρα­γω­γικά μέσα, ενταγ­μένα όχι στους σχε­δια­σμούς τού ξένου κεφα­λαίου και άλλων αντα­γω­νι­στι­κών οικο­νο­μιών, αλλά σε ένα ελλη­νικό σχέδιο δια­τη­ρή­σι­μης ανά­πτυ­ξης, με:

-αποκατάσταση των εργα­σια­κών σχέσεων,

-ανακεφαλαιοποίηση των Ασφα­λι­στι­κών Ταμείων,

-ευνοϊκή ρύθμιση των επαγ­γελ­μα­τι­κών δανείων για τα ακίνητα που οι δανειο­λή­πτες αδυ­να­τούν να αντα­πο­κρι­θούν στις δόσεις τους εξαι­τίας της κρίσης,

-αποκατάσταση του Κοι­νω­νι­κού Κράτους και

περαι­τέρω πανε­θνική άρνηση για εφαρ­μογή και συνέ­χιση των νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρων «μεταρ­ρυθ­μί­σεων» που καμιά χώρα (ακόμη και με την πιο συντη­ρη­τική κυβέρ­νηση) δεν δια­νο­ή­θηκε να κάνει, όπως η Ελλάδα στον αστε­ρι­σμό των Μνη­μο­νίων και κυρίως του τρίτου γενι­κευ­μέ­νου και ανα­κε­φα­λαιω­τι­κού Μνη­μο­νίου και των συνεχών συμπλη­ρω­μά­των του.