«Παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν, Υἱός καί ἐδόθη ἡμῖν”

Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά.

Ἑορ­τά­ζουμε καί πάλι τά Χρι­στούγ­γενα, τήν «Ἑορτήν τῶν Ἑορτῶν», κατά τήν ρήση τοῦ Ἁγίου Πατρός Ἰωάννου τοῦ Χρυ­σο­στό­μου, καί ἑορ­τά­ζο­ντες χρι­στια­νο­πρε­πῶς ἐκφρά­ζουμε γιά μιά ἀκόμη φορά τήν ἀρχέ­γονη ἐκκλη­σια­στική ἐμπει­ρία καί ἐξαγ­γέλ­λουμε τὸ μυστή­ριο τῆς Θείας Ἐναν­θρω­πή­σεως. Ὁμο­λο­γο­ῦμε τήν ἐκπλή­ρωση τῆς προ­φη­τείας τοῦ μεγα­λο­φω­νό­τα­του Προφήτη Ἡσαΐα, πού ἔλεγε: «Παιδίον γεν­νή­θηκε γιά μᾶς, Υἱός μᾶς ἐδόθη… καί εἶναι τό ὄνομά Του μεγάλης βουλῆς Ἄγγελος, Θεός ἰσχυρός, ἐξου­σια­στής, ἀρχηγός εἰρήνης, πατήρ τοῦ μέλ­λο­ντος αἰῶνος» (κεφ. θ, 6). Ἐνω­τι­ζό­μα­στε τούς λόγους τοῦ Ἀγγέλου πρός τούς ἀγραυ­λο­ῦντες Ποι­μέ­νες τῆς Βηθλεέμ: «Σᾶς φέρω εὐχά­ρι­στα νέα πού θά προ­ξε­νή­σουν μεγάλη χαρά σέ ὅλο τόν λαό· γεν­νή­θηκε σήμερα στήν πόλη τοῦ Δαυΐδ γιά σᾶς Σωτήρας, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Χριστός Κύριος. Καί τοῦτο θά χρη­σι­μεύ­σει σ᾿ ἐσᾶς ὡς σημεῖο· Θά βρεῖτε βρέφος τυλιγ­μένο στά σπάρ­γανα, μέσα σέ φάτνη» (Λουκ. β΄,10-12). Ἐπα­να­λαμ­βά­νουμε τόν ὕμνον τῶν Ἀγγε­λι­κῶν Δυνά­μεων: «Δόξα ἐν ὑψί­στοις Θεῷ, καί ἐπί γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώ­ποις εὐδοκία» (Λουκ. β΄, 14). Ψάλ­λουμε μυριό­στομα τόν ὑμνο­γρα­φικό παιᾶνα: «Δι᾿ ἡμᾶς γάρ ἐγεν­νήθη, παιδίον νέον, ὁ πρό αἰώνων Θεός».

«Παιδίον ἐγεν­νήθη ἡμῖν, Υἱός καί ἐδόθη ἡμῖν» . Τό «Παιδίον» τοῦτο τοῦ Προφήτη Ἡσαΐα εἶναι ὁ Σωτήρ, ὁ Χριστός Κύριος τῶν Ἀγγέλων τῆς νύκτας τῆς θείας Ἐναν­θρω­πή­σεως. Εἶναι ὁ Λόγος τοῦ Πατρός, πού παίρνει τήν σάρκα ἀπό τήν Παρθένο Μαρία καί γίνεται ἄνθρω­πος γιά μᾶς. Εἶναι ὁ Λόγος ὁ ὁποῖος «ἐνην­θρώ­πι­σεν ἵνα ἡμεῖς θεο­ποι­η­θῶμεν». Εἶναι ὁ Δημιουρ­γός μας, ὁ ἄναρχος Θεός, πού εἰσχω­ρεῖ στήν ζωή μας, ἐκεῖνος πού λαμ­βά­νει τήν ἀνθρώ­πινη φύση μας, χωρίς τήν ἁμαρτία, γιά νά γίνει «πρω­τό­το­κος ἐν πολλοῖς ἀδελ­φοῖς» καί νά μᾶς ἐπα­να­φέ­ρει στόν νέο Παρά­δεισο, τήν Ἐκκλη­σία Του. Εἶναι ὁ Κύριος τῆς δόξης ὁ ὁποῖος σαρ­κώ­νε­ται ταπει­νού­με­νος γιά νά κατα­λύ­σει τήν ἐξουσία καί τά ἔργα τοῦ δια­βό­λου, γιά νά ξερι­ζώ­σει κάθε ἀνομία καί ἀδικία καί νά χρι­στο­ποι­ή­σει τήν ζωή μας, κάνο­ντας μας μετό­χους τῆς βασι­λείας Του, δηλαδή τῆς νέας κοσμι­κῆς πραγ­μα­τι­κό­τη­τας πού ἐγκαι­νιά­ζει μέ τήν σάρκωσή Του.

Ἐάν προ­σέ­ξουμε τήν εὐαγ­γε­λική ἱστορία θά δια­πι­στώ­σουμε ὅτι τό «Παιδίον» τῆς Βηθλεέμ, δηλαδή ὁ Χριστός τῆς Ἐκκλη­σίας, δέν προ­σελ­κύει μόνο τούς ἀγαθούς βοσκούς ἤ τούς σοφούς Μάγους τῆς Ἀνα­το­λῆς, ἀλλά καί τόν βασιλιά Ἡρώδη, πού ζητεῖ νά τό φονεύ­σει γιά νά μήν σφε­τε­ρι­σθεῖ τήν ἐξουσία του. Ὁ Ἡρώδης εἶναι ὁ πρῶτος δεδη­λω­μέ­νος ἐχθρός τοῦ Χριστοῦ. Ἔκτοτε παρε­λαύ­νει ὁλό­κληρη στρατιά. Ἀνα­φε­ρό­με­νοι σ᾿ αὐτούς τούς ταυ­τί­ζουμε συνήθως μέ τούς Γραμ­μα­τεῖς καί Φαρι­σαί­ους, τούς διῶκτες Ρωμαί­ους αὐτο­κρά­το­ρες, τούς αἱρε­τι­κούς ὅλων τῶν ἐποχῶν. Ἀλλά δέν εἶναι μόνον αὐτοί. Εἶναι καί ὅλοι ὅσοι ἐξου­θε­νώ­νουν, ἐκμε­ταλ­λεύ­ο­νται καί σκο­τώ­νουν τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, τόν ἄνθρωπο. Οἱ ἄνθρω­ποι τῆς βίας, τῶν πολέμων, τῆς σκο­πι­μό­τη­τας, τῶν ἁμαρ­τω­λῶν οἰκο­νο­μι­κῶν συμ­φε­ρό­ντων, τῆς κατα­πα­τή­σεως τῆς ἀνθρώ­πι­νης ἀξιο­πρέ­πειας, τῆς χρη­σι­μο­ποι­ή­σεως κάθε μέσου ἔναντι παντός τιμή­μα­τος γιά προ­σω­πικό ὄφελος. Καί ἀκόμα περισ­σό­τε­ροι. Ἐχθροί καί διῶκτες τοῦ Παιδίου τῆς Βηθλεέμ μπορεῖ νά γινό­μα­στε ἀσυ­νεί­δητα καί ἐμεῖς, ὅταν ἀφή­νουμε νά ἀλλοιώ­νε­ται ὁ Χριστός μέσα μας, ὅταν τόν κλεί­νουμε μέσα στούς ναούς καί δέν τοῦ ἐπι­τρέ­πουμε νά εἰσχω­ρή­σει στήν ζωή μας καί στήν κοι­νω­νία μας. Ὅταν παρα­θε­ω­ρο­ῦμε τήν κλήση μας καί ζοῦμε σάν νά μήν ἔχει ἀκόμη γεν­νη­θεῖ.

Ἀγα­πη­τοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ,

«Παιδίον ἐγεν­νήθη ἡμῖν» ἐν Βηθλεέμ τῆς Ἰου­δαίας. Αὐτό τό Παιδίον ὁ Ἄγγελος διε­κή­ρυξε Σωτῆρα. Ὡς Σωτῆρα νά τόν προ­σκυ­νή­σουμε. Αὐτό σημαί­νει ὅτι πρέπει νά τόν δεχθο­ῦμε ὅπως ἐκεῖνος ἀπε­κα­λύ­φθη σέ μᾶς. Ὅπως τόν διε­κή­ρυ­ξαν οἱ Ἀπό­στο­λοι. Ὅπως τόν βίωσε καί τόν βιώνει ἡ Ἐκκλη­σία. Ἀλλά ἐκεῖνος εἶπε ὅτι γιά νά γίνει αὐτό πρέπει νά ξανα­γί­νουμε παιδιά στήν καρδιά. Ἴσως αὐτό νά φαντά­ζει παρά­δοξο στήν ἐγω­ϊ­στική καί ὑλι­στική νοο­τρο­πία καί βιοτή μας. Εἶναι ὅμως ἡ ἀλήθεια τῆς ζωῆς. Ἀξίζει νά τήν ἀνα­ζη­τή­σουμε. Γιά νά προ­σκυ­νή­σουμε καί νά προ­σκυ­νο­ῦμε πάντοτε γνήσια τόν ἐναν­θρω­πή­σα­ντα Θεόν. Τό Παιδίον πού μᾶς δόθηκε γιά νά μᾶς δώσει τό καλύ­τερο αὔριο πού ἀνα­ζη­το­ῦμε.

Εὐχό­μα­στε ἀληθινά, εἰρη­νικά καί εὐλο­γη­μένα Χρι­στού­γεννα.

Χρι­στού­γεννα τοῦ δισχι­λιο­στοῦ καί δεκάτου ἑβδόμου σωτη­ρίου ἔτους

Διά­πυ­ρος πρός Χριστόν τεχθέ­ντα εὐχέτης πάντων ἡμῶν.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

†Ο ΡΟΔΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΣ