Ετσι για να μην ξεχνάμε…

Από το πήρε ο αέρας τη σημαία στα Ίμια και την παρά­δοση του Οτσαλάν στον Σουλ­τάνο, στα μαθή­ματα εθνικής υπε­ρη­φά­νειας από το ΠΑΣΟΚ, στελέχη του οποίου όπου βρεθούν κι όπου σταθούν μιλούν για  «φιάσκο», σχετικά με την επί­σκεψη Ερντο­γάν. Για να μην πάμε πιο πίσω, όταν ο θρί­αμ­βος του ΠΑΣΟΚ το 1981 υπο­σχό­ταν αέρα «αλλαγής» και στο κυπριακό ζήτημα. Τα πρω­το­σέ­λιδα απο­θέ­ω­ναν τον Ανδρέα Παπαν­δρέου κι έστελ­ναν μηνύ­ματα ελπίδας που ναυά­γη­σαν στο Νταβός το 1988. Ηταν η συμ­φω­νία που ο Ανδρέας Παπαν­δρέου την είχε χαρα­κτη­ρί­σει «μη πόλεμο», δηλώ­νο­ντας, ωστόσο, ότι  τότε Τούρκος πρό­ε­δρος Τουρ­γκούτ Οζάλ και ο ίδιος, συμ­φώ­νη­σαν να μπει στο «ράφι» το Κυπριακό και τον Ανδρέα Παπαν­δρέου  να ανα­γκά­ζε­ται έξι μήνες αργό­τερα, να πει το γνωστό πλέον «mea culpa», ανα­γνω­ρί­ζο­ντας ότι είχε κάνει λάθος, σε συζή­τηση στη Βουλή, έπειτα από πρόταση δυσπι­στίας κατά της κυβέρ­νη­σης που είχε υπο­βά­λει η Ν.Δ . Ο μετέ­πειτα δε υιός Παπαν­δρέου , Γιώργος Παπαν­δρέου, ο άνθρω­πος ο οποίος έθεσε τη χώρα υπό διεθνή οικο­νο­μικό έλεγχο, πρω­το­στά­τησε, στην προ­πα­γάνδα υπέρ του τρα­γι­κού για τη χώρα Σχεδίου Ανάν.  Ετσι, επειδή είναι νωπές αυτές οι ιστο­ρι­κές μνήμες. Για να είναι κανείς σε θέση να κοιτά μπροστά, πρέπει μεταξύ άλλων, πρώτα να κοιτά καλά πίσω, ειδικά δε όταν αυτό το πίσω δεν είναι μακρινό, αλλά, ουσια­στικά, «χθες» Όλα τα υπό­λοιπα τσιτάτα που λέγο­νται, λες και είμαστε χρυ­σό­ψαρα, παρα­πέ­μπουν στο γνωστό δηλη­τη­ριώ­δες περί πατριω­τι­σμού του Σάμιουελ Τζόνσον.