ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Ιστορίες ξενιτιάς: Έλληνες νεομετανάστες μιλούν για την φυγή τους

news room 14 λεπτά ανάγνωση
μετανάστευση

Ένα μικρό ερω­τη­μα­το­λό­γιο και μία ανα­ζή­τηση αρκούσε για να ξετυ­λι­χθούν τέσ­σε­ρις δια­φο­ρε­τι­κές ιστο­ρίες Ελλήνων μετα­να­στών που απο­φά­σι­σαν ότι ο ήλιος και το χρώμα της Ελλάδας μπορεί να είναι πολύ­τιμα, αλλά δεν θα μπο­ρού­σαν να τους κρα­τή­σει.  

Γράφει ο Μιχάλης Μαρδάς  

Το ΕΤ Magazine του EleftherosTypos.gr ασχο­λεί­ται για ακόμη μία φορά με τα παιδιά της Ελλάδας που ένοιω­σαν την προ­δο­σία από την ίδια τους την πατρίδα και θέλησαν να ψάξουν σε άλλους τόπους (σ.σ. κοντι­νούς αλλά και μακρι­νούς) την τύχη τους.

Είναι μόνο τέσ­σε­ρις από τις πάρα πολλές ιστο­ρίες με ελλη­νικό χρώμα που γρά­φο­νται στα ξένα και η κοινή τους συνι­στα­μένη είναι πως η επι­στροφή είναι πολύ πιο δύσκολη από την απόφαση της φυγής.  Ο Από­στο­λος από το Αμπού Ντάμπι, ο Πάνος από τη Νέα Υόρκη, η Χρι­στίνα από τον Καναδά και η Έλενα από τη Μεγάλη Βρε­τα­νία, αντα­πο­κρί­θη­καν στο κάλεσμά μας, μας… ξενά­γη­σαν στη νέα τους ζωή, λέγο­ντας παράλ­ληλα και μεγάλες αλή­θειες για τις αιτίες οι οποίες τους οδή­γη­σαν στη φυγή και τους λόγους που δεν σκέ­φτο­νται την επι­στροφή τους.

 Από­στο­λος Κυρια­ζής: Η κρίση ήταν η αφορμή για να φύγουμε

Ο Ελληνας αρχι­τέ­κτο­νας Από­στο­λος Κυρια­ζής ανήκει στην κατη­γο­ρία των Ελλήνων επι­στη­μό­νων που έφυγαν από την Ελλάδα και μεγα­λουρ­γούν στο εξω­τε­ρικό.

Γεν­νη­μέ­νος τον Μάιο του 1976 στη Θεσ­σα­λο­νίκη και μεγα­λω­μέ­νος  στο Βόλο, ήταν ανάμεσα στις δύο πόλεις για σπουδές αλλά και για καριέρα. Εργα­ζό­ταν στη Θεσ­σα­λο­νίκη στον ιδιω­τικό και τον ακα­δη­μαϊκό τομέα, δια­τη­ρώ­ντας και ιδιό­κτητο αρχι­τε­κτο­νικό γραφείο στο Βόλο. Πριν από δύο χρόνια απο­φά­σισε να κάνει το επόμενο μεγάλο βήμα της ζωής του και να μετα­κο­μί­σει στο Αμπού Ντάμπι των Ηνω­μέ­νων Αρα­βι­κών Εμι­ρά­των. Εκεί εργά­ζε­ται ως Επί­κου­ρος Καθη­γη­τής Αρχι­τε­κτο­νι­κής και Αστικού Σχε­δια­σμού στο Abu Dhabi University και ως ιδιώτης. Μαζί με τη γυναίκα και τις δύο κόρες του νοσταλ­γούν κάποιες από τις ομορ­φιές της πατρί­δας αλλά όπως μας λέει ο δρόμος της επι­στρο­φής  δεν υπάρχει.  

  1. Γιατί φύγατε από την Ελλάδα;
    Ως αρχι­τέ­κτο­νας με ειδί­κευση στην πολε­ο­δο­μία και τον αστικό σχε­δια­σμό ήταν εξαι­ρε­τικά δύσκολο να κρατήσω ισορ­ρο­πίες ανάμεσα στο ιδιω­τικό επάγ­γελμα και τον ακα­δη­μαϊκό χώρο. Επαγ­γελ­μα­τικά, η οικο­δο­μική δρα­στη­ριό­τητα είχε ήδη καταρ­ρεύ­σει, ενώ στην πολε­ο­δο­μία οι ελά­χι­στα προ­κυ­ρησ­σό­με­νες μελέτες γίνο­νταν έρμαιο των ισχυρών γρα­φείων (με μεγάλες εκπτώ­σεις τόσο στις προ­σφο­ρές τους όσο και στην ποιό­τητα). Μικρο­με­λέ­τες και συμ­με­το­χές σε αρχι­τε­κτο­νι­κούς δια­γω­νι­σμούς δεν ήταν αρκετά για να μπορώ να συντη­ρήσω την οικο­γέ­νειά μου.Παράλ­ληλα, και η σύζυγός μου είχε μειώ­σεις μισθού, ενώ η φορο­λο­γία και παρά­λο­γες ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές ουσια­στικά εκμη­δέ­νι­ζαν κάθε μηνιαίο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό.  Η σκέψη να φύγουμε από την Ελλάδα υπήρχε πάντα, αμυδρά, αφού τόσο ο τρόπος σκέψης μας ως ζευγάρι όσο και οι εμπει­ρίες μας ως φοι­τη­τές μας επέ­τρε­παν να δια­τη­ρούμε μια πιο ευρεία ματιά στα πράγ­ματα. Η κρίση της τελευ­ταίας δεκα­ε­τίας απλά μας έδωσε την αφορμή για να το κάνουμε πράξη.
  1. Τι δια­φο­ρε­τικό βρήκατε εκεί που πήγατε σε σχέση με την Ελλάδα;

Η Μέση Ανατολή και η περιοχή του Αρα­βι­κού Κόλπου δεν είναι «μακριά» από τα ελλη­νικά βιώματα. Γεύσεις, λέξεις, ταμπε­ρα­μέ­ντο και ακού­σματα είναι αρκετά κοινά. Εξ’άλλου και εδώ υπάρ­χουν αρκετοί Έλληνες.

Στα ΗΑΕ ωστόσο είχα την τύχη να συνα­ντήσω μια κοι­νω­νία πραγ­μα­τικά πολυ­πο­λι­τι­σμική, με αμοι­βαίο σεβασμό και ανα­γνώ­ριση, όπου μόνο το 15% του πλη­θυ­σμού είναι γηγε­νείς «Εμιράτι» (στοι­χείο που ανα­δει­κνύει το ανόητο του επι­χει­ρή­μα­τος περί αλλοί­ω­σης του Ελλη­νι­κού πολι­τι­σμού από τους πρό­σφυ­γες).

Πρό­κει­ται για μια χώρα με δια­φο­ρε­τικό πολι­τικό σύστημα μεν, απόλυτα λει­τουρ­γικό δε, και πολύ πιο ευέ­λι­κτο στον τρόπο λει­τουρ­γίας και εξυ­πη­ρέ­τη­σης των υπη­ρε­σιών. Προ­σω­πικά, η επαγ­γελ­μα­τική δικτύ­ωση είναι ταχύ­τατη και οι ευκαι­ρίες αρκετές. Ο καιρός είναι κάτι που το συνη­θί­ζεις, αν και δεν είναι εύκολο να ξέρεις ότι ο Ήλιος λάμπει κάθε μέρα…  Το μεγάλο κέρδος ωστόσο είναι στα παιδιά μου. Τα οποία μεγα­λώ­νουν και πηγαί­νουν σχολείο όντας ήδη τρί­γλωσσα (Ελλη­νικά, Αγγλικά και Αραβικά), και γίνο­νται φίλοι με παιδιά από όλο τον κόσμο, ελα­χι­στο­ποιώ­ντας τις πιθα­νό­τη­τες ανά­πτυ­ξης στε­ρε­ο­τυ­πι­κών δια­κρί­σεων και κόμπλεξ κατω­τε­ρό­τη­τας.

3. Τι σας λείπει και τι δεν σας λείπει από την Ελλάδα;

Από την Ελλάδα μου λείπει σίγουρα το έντονο φως, τα τοπία του πρά­σι­νου και του μπλε. Και η ανθρώ­πινη κλίμακα των πραγ­μά­των. Αλλά μέχρι εκεί. Όσο ήμουν στην Ελλάδα δεν μπο­ρούσα να τα χαρώ όπως τους αρμόζει.  Δεν μου λείπει το ίδιο το σύστημα. Σε όλες του τις εκφάν­σεις. Από την πολι­τική επι­και­ρό­τητα μέχρι τη γρα­φειο­κρα­τία και την καθη­με­ρι­νό­τητα. Και ο στωικός τρόπος απο­δο­χής από τον κόσμο, ωσάν βρι­σκό­με­νοι μαζικά υπό το Σύν­δρομο της Στοκ­χόλ­μης.

4. Σκέ­φτε­στε να γυρί­σετε και υπό ποιές προ­ϋ­πο­θέ­σεις;

Δύσκολο ερώτημα. Προς το παρόν και με τις δεδο­μέ­νες συν­θή­κες, δεν ξανα­γυρνώ. Η Ελλάδα είναι τέλεια για του­ρι­σμό και δεν έχω κανένα απο­λύ­τως πρό­βλημα με αυτό. Και δεν είναι μόνο το εργα­σιακό ζήτημα. Ακόμη και με μια σταθερή εργασία, το ίδιο το σύστημα της άκρατης φορο­λο­γίας, του πολι­τι­κού λαϊ­κι­σμού, της απα­ξιω­μέ­νης Παι­δείας και Υγείας, που παράγει ακρό­τη­τες και μισαν­θρω­πι­σμό, είναι αυτό που θα με κρα­τή­σει μακριά.

Και πάλι, πιστεύω ότι υπάρ­χουν δύο είδη Ελλήνων μετα­να­στών: Αυτοί που βγαί­νουν για να καλύ­ψουν συγκε­κρι­μέ­νες ανάγκες, εργά­ζο­νται και επι­στρέ­φουν γρήγορα όταν εκπλη­ρώ­σουν τον σκοπό τους, αδυ­να­τώ­ντας να ελέγ­ξουν τον παθη­τικό τους ρόλο στη σχέση με την Ελλάδα. Και αυτοί που ανε­ξαρ­τή­τως των αφορμών για τις οποίες μετα­να­στεύ­ουν, συνα­ντούν τον κοσμο­πο­λί­τικο εαυτό τους και ανα­κα­λύ­πτουν ότι η σκέψη και η ματιά τους δεν μπορούν να περιο­ρι­στούν από τεχνητά σύνορα. Και, αν θέλετε, αυτό είναι το μέγιστο λάθος του Ελλη­νι­κού Κράτους στον τρόπο δια­χεί­ρι­σης της σχέσης του με την Ομο­γέ­νεια: Η δια­τή­ρηση μιας εσω­στρε­φούς, συντη­ρη­τι­κής αντί­λη­ψης περί του τι πραγ­μα­τικά πρε­σβεύει η Ελλη­νική ιδιό­τητα, όχι ως ενδο­γε­νές χαρα­κτη­ρι­στικό αλλά ως ιδέα υπό διάδοση.

Πάνος Σατζό­γλου: Παρά­δει­σος δεν υπάρχει πουθενά, αν δεν τον φτιά­ξουμε μόνοι μας 

Ο Πάνος Σατζό­γλου πριν αφήσει την αγα­πη­μένη του Θεσ­σα­λο­νίκη για να κυνη­γή­σει το όνειρό του στην άλλη πλευρά του Ατλα­ντι­κού, μόνο άγνω­στος δεν ήταν.

Δημο­σιο­γρά­φος σε ραδιό­φωνα (StarFm 97.1, Antenna Fm 97.5, Radio Thessaloniki 94.5 κ.ά. Antenna Radio 97.2, Status Radio 92.7 κ.ά.), τηλε­ο­πτι­κούς σταθ­μούς (Mega, Ant1, Alpha, Star, ET3, Makedonia TV, TV100 κτλ), εφη­με­ρί­δες… Πολλές φορές ως απε­σταλ­μέ­νος πάτησε το κόκκινο χαλί διεθνών οργα­νώ­σεων (Oscars, LA Greek Film Festival, Gabby Awards, Tribeca Film Festival κτλ), αλλά και αυτός δεν έμεινε μαζί μας.

Μέσα σε τρεις ημέρες, όπως μας λέει, πήρε την απόφαση να ξενι­τευ­τεί και πλέον μεγα­λουρ­γεί στη Νέα Υόρκη ως σκη­νο­θέ­της, παρα­γω­γός και διευ­θυ­ντής προ­γράμ­μα­τος στο δημόσιο ελλη­νικό ραδιό­φωνο, το μονα­δικό στα FM της Νέας Υόρκης, το Cosmos FM 91.5. Είναι ο άνθρω­πος που εμπνεύ­στηκε το Greek Freak Week που έλαβε χώρα πριν από λίγο καιρό στη Νέα Υόρκη, ενώ­νο­ντας τρεις γενιές πρω­τα­γω­νι­στών του μπάσκετ. Από τον Πανα­γιώτη Φασούλα μέχρι τον Γιάννη Αντε­το­κούν­μπο.

1.Γιατί φύγατε από την Ελλάδα;

Να σου πω την αλήθεια ούτε και εγώ έχω κατα­λά­βει πώς έφυγα  από την Θεσ­σα­λο­νίκη και βρέθηκα στην Αμερική. Μια απόφαση ήταν όλο. Απλά μία απόφαση. Μέσα σε μόλις 3 μέρες μάζεψα τα πράγ­ματά μου και έφυγα. Πάνε περίπου τέσσερα χρόνια περίπου. Συγκε­κρι­μένα ήταν τέλη Οκτώβρη του 2013 όταν άλλαξαν τα πάντα στην ζωή μου. Σίγουρα η μετα­κό­μισή μου στην Αμερική ήταν κάτι που πάντα ονει­ρευό­μουν, γιατί μου άρεσε ο αμε­ρι­κα­νι­κός κινη­μα­το­γρά­φος, και ήθελα να ζήσω από κοντά όλα αυτά.

Αλλά τα όνειρά (καθότι είναι δωρεάν για όλους), απέχουν πολύ από την πραγ­μα­τι­κό­τητα.  Αρχικά βρέθηκα στο Λος Αντζε­λες , το οποίο επι­σκε­πτό­μουν συχνά τα τελευ­ταία 12 χρόνια για την κάλυψη κινη­μα­το­γρα­φι­κών διορ­γα­νώ­σεων και φεστι­βάλ. Εκεί ήθελα να μείνω, και να ζήσω το όνειρο, αλλά μια σειρά ευκαι­ριών και συμ­πτώ­σεων με έφερε στη Νέα Υόρκη, την πόλη που έχει κατα­φέ­ρει να που­λή­σει καλύ­τερα από κάθε άλλη την εικόνα της παγκο­σμίως.

  1. Τι δια­φο­ρε­τικό βρήκατε εκεί που πήγατε σε σχέση με την Ελλάδα;

Τίποτε δια­φο­ρε­τικό δεν βρήκα, παρά μόνο δουλειά. Στην Αμερική μου δόθηκε η δυνα­τό­τητα να εργαστώ πάνω στο αντι­κεί­μενό μου. Να μπορώ να κάνω αυτό που αγαπάω και να μεγα­λώσω τις δύο μου κόρες. Πήρα νόμιμα τα χαρτιά και μπορώ και βρί­σκο­μαι στην Αμερική με την ιδιό­τητα του σκη­νο­θέτη. Έχω δική μου εταιρία παρα­γω­γής. Φτιάχνω κυρίως δια­φη­μι­στικά spots, μουσικά video clips και εται­ρικά videos για ελλη­νι­κές αλλά και αμε­ρι­κα­νι­κές εται­ρίες. Συνερ­γά­ζο­μαι επίσης με ελλη­νικά κανάλια, όπως τον Ant1 Satellite για τον οποίο κάνω γυρί­σματα για τις δια­φη­μί­σεις του, ενώ επι­πλέον, επι­με­λού­μαι την παρα­γωγή και τα γυρί­σματα σε διά­φο­ρες πόλεις της Αμε­ρι­κής για λογα­ρια­σμό της «Foss Productions» και του «ΟΤΕ HISTORY», που δημιουρ­γεί τη νέα πρω­τό­τυπη σειρά ντο­κι­μα­ντέρ «Αυτοί που τόλ­μη­σαν».

Παράλ­ληλα είμαι Διευ­θυ­ντής Προ­γράμ­μα­τος στο Cosmos FM 91.5. Είναι το μονα­δικό δημόσιο ελλη­νικό ραδιό­φωνο που εκπέ­μπει στα FM της Νέας Υόρκης. Θεωρώ πως οι περισ­σό­τε­ροι που φεύγουν από την Ελλάδα, φεύγουν γιατί τους δίνεται μεν, εκ πρώτης όψεως, μια μεγάλη επαγ­γελ­μα­τική ευκαι­ρία στην νέα τους «πατρίδα», αλλά μη γελιέ­στε: Παρά­δει­σος δεν υπάρχει πουθενά αν δεν τον δημιουρ­γή­σουμε μόνοι μας.

  1. Τι σας λείπει και τι δεν σας λείπει από την Ελλάδα;

Μου λείπουν τα πάντα ΟΛΑ που λέει και ο Αλέ­φα­ντος. Πίσω μου άφησα πολλούς φίλους και αγα­πη­μένα μέρη, άφησα πράγ­ματα και ανθρώ­πους. Μπροστά μου βρήκα νέες εμπει­ρίες, μια άλλη νοο­τρο­πία, άλλες κατα­στά­σεις, νέες λέξεις, νέα γλώσσα, νέα γει­το­νιά, νέο σπίτι.

  1. Σκέ­φτε­στε να γυρί­σετε και υπό ποιες προ­ϋ­πο­θέ­σεις;

Λίγο να καλυ­τε­ρέ­ψει η παρούσα κατά­σταση, όλα τα μορ­φω­μένα παιδιά που έφυγαν πρό­σφατα από την χώρα, με την πρώτη ευκαι­ρία, θα γυρί­σουν πίσω. Κανείς δεν θέλει να γίνει του­ρί­στας στον τόπο του. Ναι μεν η πατρίδα μας έχει παθο­γέ­νειες, αλλά όταν συνει­δη­το­ποιείς ότι παντού, όπου κι αν ζεις, υπάρ­χουν στραβά κι ανάποδα, αγκυ­λώ­σεις και στρε­βλώ­σεις, τότε αντι­λαμ­βά­νε­σαι πως τελικά δεν είναι μόνο η Ελλάδα που έχει θέματα να λύσει.

Το θετικό με την φυγή στο εξω­τε­ρικό είναι πως όσοι μετα­νά­στευ­σαν τα τελευ­ταία 10 χρόνια έχουν γεμίσει σίγουρα με πολλές εμπει­ρίες και μπορούν, όταν με το καλό επι­στρέ­ψουν στην πατρίδα και έχουν δου­λειές, να μπορούν να αντι­με­τω­πί­ζουν κατα­στά­σεις, αλλά και να βοη­θή­σουν όλο το σύστημα να προ­χω­ρή­σει μπροστά. Η Ελλάδα παρά τα όποια προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζει, παρα­μέ­νει μια χώρα προηγ­μένη, που έχει την μαγιά να ξανα­γί­νει μεγάλη δύναμη.

Χρι­στίνα Τσε­κα­ρέα: Δεν αντέ­ξαμε τη μιζέρια 

 

Η Χρι­στίνα Τσε­κα­ρέα είναι μία νέα κοπέλα που μαζί με τον άνδρα της Νίκο και τα παιδιά της δεν άντεξαν την «ελλη­νική μιζέρια», όπως μάς λέει και πήραν την απόφαση να ανα­ζη­τή­σουν την τύχη τους στο εξω­τε­ρικό και πιο συγκε­κρι­μένα στον Καναδά.

Από το νέο της, πλέον, σπίτι στο Τορόντο δηλώνει περή­φανη Ελλη­νίδα, αλλά τονίζει πως αυτό το συναί­σθημα το βιώνει πολύ πιο έντονα στο εξω­τε­ρικό σε αντί­θεση με αυτά που ένοιωθε όταν ήταν στην Ελλάδα. Οι περι­γρα­φές της για την κατά­σταση που βίωνε αυτή και η οικο­γέ­νειά της στην πατρίδα της είναι ανα­τρι­χια­στι­κές και απο­δει­κνύ­ουν με τον καλύ­τερο τρόπο το γνωστό πλέον σε όλους μας «Η Ελλάδα διώχνει τα παιδιά της». Η Χρι­στίνα, ο άνδρας της και τα δύο της παιδιά αγαπούν την Ελλάδα, αλλά δεν περνά καν από το μυαλό τους να επι­στρέ­ψουν και εξηγούν τους λόγους.

1. Γιατί φύγατε από την Ελλάδα;

Την απόφαση την πήραμε στα τέλη του 2011. Από καιρό εργα­ζό­μουν σε ένα φρο­ντι­στή­ριο που μου χρω­στούσε λεφτά, όχι μόνο σε εμένα αλλά σε όλους τους υπαλ­λή­λους. Είχα φτάσει και 3 μήνες απλή­ρωτη. Έβλεπα τους μαθητές μου να λιγο­στεύ­ουν, να πεινάνε γιατί οι γονείς τους ήταν άνεργοι. Πολλές οικο­γέ­νειες ζούσαν με το φαγητό που τους έφερνε η γιαγιά.

Εκείνο, όμως, που με ταρα­κού­νησε ήταν μια μέρα που πήγα να πάρω τα παιδιά μου από το δημόσιο παιδικό σταθμό και αντί­κρισα περίπου 20 παι­δά­κια να παίζουν με τα μπουφάν τους. Τα χέρια τους ήταν μοβ από το κρύο και όλα αυτά γιατί δεν είχαν λεφτά για πετρέ­λαιο. Δεν το χωρούσε ο νους μου ότι η θέρ­μανση θεω­ρεί­ται πολυ­τέ­λεια ή προ­νό­μιο. Πριν πάρουμε την απόφαση, ρωτή­σαμε πολλούς ειδι­κούς και οικο­νο­μο­λό­γους και όλοι μας είπαν το ίδιο πράγμα… Η Ελλάδα θα κάνει πάνω από 15 χρόνια να ορθο­πο­δή­σει. Μετά από σκέψη κατα­λή­ξαμε στο συμπέ­ρα­σμα ότι τα επόμενα 15 χρόνια είναι τα πιο δημιουρ­γικά μας. Δεν θέλαμε να τα σπα­τα­λή­σουμε μέσα στη μιζέρια…

  1. Τι δια­φο­ρε­τικό βρήκατε εκεί που πήγατε σε σχέση με την Ελλάδα;

Το καλο­καίρι του 2012 φτάσαμε στο Τορόντο. Η νοο­τρο­πία των ανθρώ­πων είναι εντελώς δια­φο­ρε­τική. Περ­πα­τούσα στο δρόμο και όλοι με χαι­ρε­τού­σαν. Στις δημό­σιες υπη­ρε­σίες σκί­ζο­νταν να μας εξυ­πη­ρε­τή­σουν. Η συμπε­ρι­φορά στους δρόμους είναι βγαλ­μέ­νες από σκηνές σε παιδικό βιβλίο. Η αλήθεια είναι πως μου λείπουν τα… μπι­νε­λί­κια που έριχνα και έτρωγα στην Αθήνα. Εδώ οι άνθρω­ποι δεν είναι μόνο ευγε­νι­κοί. Αυτό που είναι εντυ­πω­σιακό είναι πώς είναι τόσο δεκτι­κοί σε όλες τις υπό­λοι­πες κουλ­τού­ρες.

Σέβο­νται ότι είμαστε μακριά από την πατρίδα μας. Δύο φορές κλεί­νουν τους δρόμους για τις παρε­λά­σεις μας στις οποίες συμ­με­τέ­χουν όλοι. Από τον δήμαρχο μέχρι τον πρω­θυ­πουργό. Κλεί­νουν τους δρόμους για να περάσει ο επι­τά­φιος. Μια φορά τον χρόνο κλεί­νουν ολό­κληρη λεωφόρο για τρι­ή­μερο ελλη­νικό φεστι­βάλ από το οποίο περνούν 1,5 εκα­τομ­μύ­ριο άνθρω­ποι. Επίσης, πριν τέσσερα χρόνια ανα­γνω­ρί­στηκε ο Μάρτιος ως μήνας ελλη­νι­κής κλη­ρο­νο­μιάς! Στα δημόσια σχολεία μελε­τούν μυθο­λο­γία, ιστορία, μουσική και ανα­γνω­ρί­ζουν τι έχει προ­σφέ­ρει η Ελλάδα στον δυτικό πολι­τι­σμό. Εδώ, νιώθω περισ­σό­τερο Ελλη­νίδα.

Σέβο­νται την κατα­γωγή μου και τη θρη­σκεία μου. Τη γιορ­τά­ζουν και δεν απει­λού­νται από αυτές. Φυσικά και δεν είναι η γη της επαγ­γε­λίας. Αντι­με­τω­πί­σαμε πολλές δυσκο­λίες, αρχί­σαμε από το μηδέν. Με μεγάλη επιμονή και προ­σπά­θεια κατα­φέ­ραμε να στα­θούμε στα πόδια μας. Ο άντρας μου έχει μια καλή δουλειά και εγώ πλέον είμαι βοηθός εκπαί­δευ­σης σε παιδιά με ειδικές ανάγκες σε δημόσιο σχολείο και τα απο­γεύ­ματα διδάσκω ελλη­νικά.

  1. Τι σας λείπει και τι δεν σας λείπει από την Ελλάδα;

Μπορεί να ακού­γε­ται σκληρό αλλά από την Ελλάδα το μόνο που μου λείπει είναι η οικο­γέ­νεια, οι φίλοι μου και το πως είχα φαντα­στεί κάποτε τη ζωή μου. Δεν είναι πολλά αλλά είναι πάρα πολύ σημα­ντικά και πολλές φορές έχω πει σε όσους με ρωτάνε αυτό: «Αλλοί­μονο σε όσους γνω­ρί­ζουν δύο πατρί­δες…»

  1. Σκέ­φτε­στε να γυρί­σετε και υπό ποιές προ­ϋ­πο­θέ­σεις;

Δεν θα γύριζα πίσω τώρα. Η ζωή μας, ιδίως των παιδιών, έχει μπει σε μια σειρά που δεν θα μπο­ρούσα να την αλλάξω. Η Ελλάδα για εμένα και τον σύζυγό μου είναι η πατρίδα μας και το σχέδιο μας είναι όταν βγούμε στη σύνταξη να την επι­σκε­πτό­μα­στε 5-6 μήνες τον χρόνο.

Έλενα Στού­μπου: Εδώ όλοι έχουν μια θέση στην εργασία και την κοι­νω­νία   

Η Έλενα Στού­μπου μετα­κό­μισε μαζί με την οικο­γέ­νειά της το 2013 και εγκα­τα­στά­θηκε στο Χαλ της Αγγλίας. Ο άνδρας της εργά­ζε­ται ως οδο­ντί­α­τρος και αυτή ασχο­λεί­ται με τα οικιακά έχοντας τη δύσκολη και απαι­τη­τική  απο­στολή να μεγα­λώ­σει τα τρία τους παιδιά, τη Χρι­στίνα (15 ετών), την Μαριάνθη (5 ετών) και τον Γιάννη (2 ετών).

Σε αυτά τα τέσσερα χρόνια μακριά από την Ελλάδα, η πατρίδα τους λείπει για λίγους και συγκε­κρι­μέ­νους λόγους και είναι ακόμη μια περί­πτωση ανθρώ­πων που δεν μπό­ρε­σαν να συμ­βι­βα­στούν με την ανα­ξιο­κρα­τία που υπάρχει στην χώρα μας αλλά και με την ρατσι­στική αντί­ληψη που έχουμε σε πάρα πολλά θέματα όπως είναι η εργασία και η κοι­νω­νική αποδοχή. Και για αυτούς, όπως για τους περισ­σό­τε­ρους,  τίποτα δεν ήταν στρω­μένο με ροδο­πέ­ταλα και έκαναν μεγάλο και κοπια­στικό αγώνα για να σταθούν στα πόδια τους αλλά όπως μας λέει η Ελενα, αυτός ο αγώνας στο εξω­τε­ρικό ανα­γνω­ρί­ζε­ται και δεν πηγαί­νει στράφι όλη τους η προ­σπά­θεια. Στην ερώτηση για την πιθα­νό­τητα επι­στρο­φής στην μαμά πατρίδα η απά­ντηση και σε αυτή την περί­πτωση είναι αρνη­τική.

  1. Γιατί φύγατε από την Ελλάδα;

Ο μεγα­λύ­τε­ρος λόγος για τον οποίο απο­φα­σί­σαμε να φύγουμε από την Ελλάδα ήταν η αβε­βαιό­τητα που υπήρχε στον εργα­σιακό χώρο. Τίποτα δεν ήταν δεδο­μένο και ο οικο­γε­νεια­κός προ­γραμ­μα­τι­σμός σε καμία περί­πτωση δεν λει­τουρ­γούσε. Έτσι δεν ήμασταν σίγου­ροι για το τι θα μας ξημε­ρώ­σει.

  1. Τι δια­φο­ρε­τικό βρήκατε εκεί που πήγατε σε σχέση με την Ελλάδα;

Εδώ βρήκαμε πολύ απλά πράγ­ματα, μόνο που στην Ελλάδα και τα απλά είναι πραγ­μα­τικά περι­ζή­τητα. Υπάρχει οργα­νω­μένη δομή της κοι­νω­νίας, πραγ­μα­τικά δωρεάν ιατρο­φαρ­μα­κευ­τική περί­θαλψη, άριστες σχο­λι­κές εγκα­τα­στά­σεις για να πηγαί­νουν τα παιδιά μας, δωρεάν παιδεία αλλά και πράγ­ματα που έχουμε ξεχάσει εμείς οι Ελληνες:  Ευγέ­νεια και καλοί τρόποι. Αυτό είναι πάρα πολύ σημα­ντικό και θα πρέπει να συμπλη­ρώσω ότι δεν υπάρ­χουν ηλι­κια­κές και άλλες δια­κρί­σεις.

Σε όλες τις δου­λειές, από σούπερ μάρκετ έως και κέντρα αδυ­να­τί­σμα­τος, βλέπεις υπαλ­λή­λους κάθε ηλικίας. Από για­γιά­δες και παπ­πού­δες μέχρι νέα παιδιά και άτομα με ειδικές ανάγκες. Όλοι έχουν μία θέση στην εργασία και στην κοι­νω­νία και δεν σε κοι­τά­ζουν στραβά. Δεν υπάρχει ούτε στο παρα­μι­κρό κοι­νω­νι­κός ρατσι­σμός. Βλέπεις έξω στα μπαρ να δια­σκε­δά­ζουν νέα παιδιά κάθε λογής και κανείς δεν κοι­τά­ζει τα κιλά του ή την εμφά­νισή του. Το κου­τσο­μπο­λιό της Ελλάδας εδώ δεν έχει θέση.

  1. Τι σας λείπει και τι δεν σας λείπει από την Ελλάδα;

Δυστυ­χώς, το μόνο που μου λείπει από την Ελλάδα είναι ο ήλιος, ο γαλά­ζιος ουρανός και τα ήθη και έθιμά μας. Τίποτα άλλο. Ευτυχώς, οι γονείς μας ταξι­δεύ­ουν συχνά και μπο­ρούμε να τους βλέ­πουμε κι εμείς και τα παιδιά μας να χαί­ρο­νται τους παπ­πού­δες και τις για­γιά­δες τους. Όσο να ‘ναι μας φέρνουν φρέσκα τα νέα, μία μυρωδιά από την πατρίδα μας. Εξάλλου, είναι και τα καλο­καί­ρια που περνάμε λίγες μέρες στην πατρίδα. Εχουμε απο­θέ­ματα για πολύ καιρό.

  1. Σκέ­φτε­στε να γυρί­σετε και υπό ποιές προ­ϋ­πο­θέ­σεις;

Θα ξανα­γυ­ρίσω στην Ελλάδα όταν θα είμαι για­γιάκα, με το ολόσωμο μαγιου­δάκι μου και το ταπε­ράκι μου και θα κάνω βόλτες στο χωριό μας στη Λακωνία κοντά στην Ελα­φό­νησο.  Μαζί με τον αγα­πη­μένο μου σύζυγο Στάθη, θα ψαρεύ­ουμε όλη ημέρα με την καπε­λα­δούρα μας, θα και­γό­μα­στε κάτω από τον μεση­με­ριανό ήλιο, θα μιλάμε με αγάπη και νοσταλ­γία για τα χρόνια που πέρασαν και θα ρίχνουμε και μια βουτιά μετά, αν το συναί­σθημα είναι έντονο (γέλια).

Δυστυ­χώς, πέρα από την πλάκα είμαι τόσο απόλυτη ότι για να γίνουν αλλαγές που θα επι­τρέ­ψουν στους οικο­νο­μι­κούς μετα­νά­στες να γυρί­σουν θα πρέπει να περά­σουν κοντά δύο γενιές περίπου!

eleftherostypos.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.