Περί κρητικών και άλλων «συνηθειών»

«Πρέπει να στα­μα­τή­σει η αλλοί­ωση της πολι­τι­στι­κής ταυ­τό­τη­τας της Ρόδου» ήταν το μήνυμα από την συνέ­ντευξη του Προ­έ­δρου των Πολι­τι­στι­κών Συλ­λό­γων  της Ρόδου, κ. Πανα­γιώτη Εγγλέ­ζου. «Είναι επι­τα­κτική ανάγκη να επι­στρέ­ψουμε στις ρίζες μας. Η κουλ­τούρα μας έχει αλλοιω­θεί, έχει κρη­τι­κο­ποι­η­θεί σχεδόν εξ ολο­κλή­ρου… Τα τελευ­ταία χρόνια έχουν επι­κρα­τή­σει στη Ρόδο τα κρητικά ακού­σματα με απο­τέ­λε­σμα να ανα­γκά­ζο­νται πολι­τι­στι­κοί σύλ­λο­γοι να ακο­λου­θούν τη μόδα. Για να μπο­ρέ­σει να βγάλει τα έξοδα της μία εκδή­λωση, θα πρέπει να παίξει κρη­τι­κός λυράρης. Όμως οι σύλ­λο­γοι είναι οι τελευ­ταίοι που φταίνε για όλο αυτό που γίνεται. Δεν μπορείς από τη μία μέρα στην άλλη να αλλά­ξεις εδραιω­μέ­νες συνή­θειες.», τονίζει ο κ. Εγγλέ­ζος, για κάτι, που εδώ και χρόνια έχουν κατά καιρούς επι­ση­μά­νει αρκετοί (οι χαρα­κτη­ρι­σμέ­νοι… γρα­φι­κοί ή και οπι­σθο­δρο­μι­κοί) , αλλά που πλέον έχει αρχίσει να γίνεται πρό­βλημα.

Να μου επι­τρέ­ψετε, να δια­φω­νήσω κάθετα με αυτό την τελευ­ταία επι­σή­μανση. Οι Πολι­τι­στι­κοί Σύλ­λο­γοι, είναι αυτοί οι οποίοι έβαλαν και καθιέ­ρω­σαν τους κρη­τι­κούς λυρά­ρη­δες στο πρό­γραμμά τους, σε οποια­δή­ποτε εκδή­λωση και να γινόταν. Τι σημαί­νει «εδραιω­μένη συνή­θεια»; Οι Πολι­τι­στι­κοί Σύλ­λο­γοι υπάρ­χουν, για να ανα­δει­κνύ­ουν τις εδραιω­μέ­νες παρα­δό­σεις του τόπου τους και όχι την «μόδα» Την «μόδα» την ακο­λου­θούν τα μπι­τσό­μπαρα, μπα­ρά­κια στην Ορφα­νί­δου και στην Παλιά Πόλη, άντε και κάτι επι­χει­ρη­μα­τίες ταβερ­νών που νομί­ζουν ότι έχουν επι­χεί­ρηση στον Ψηλο­ρείτη.

Οι Πολι­τι­στι­κοί Σύλ­λο­γοι, οφεί­λουν να επεν­δύ­ουν τις εκδη­λώ­σεις τους, με τα παρα­δο­σιακά ακού­σματα του τόπου τους και όχι να κάνουν «αρπα­χτές» με ότι πουλάει, για να βγάζουν τα έξοδα. Ας ξεκι­νή­σουν λοιπόν από αυτό το απλό , ψάχνο­ντας, βρί­σκο­ντας και καλώ­ντας μου­σι­κούς του νησιού, αλλά και από τα υπό­λοιπα νησιά, Πολι­τι­στι­κούς Συλ­λό­γους και παρα­δο­σιακά σχήματα, εδραιώ­νο­ντας το αυτο­νό­ητο.

Και εντάξει οι γιορτές με τις πατάτες, τις σούμες, τις ελιές, τα ψωμιά, τα καρ­πού­ζια και άλλα εδώδιμα. Αλλά κάτι άλλο πέραν αυτού; Μέχρι εκεί εξα­ντλεί­ται η φαντα­σία όλων; Και αυτό δεν αφορά μόνον τους Πολι­τι­στι­κούς Συλ­λό­γους, αλλά όσους κατά καιρούς ξεδι­πλώ­νουν οράματα για ανά­πτυξη, για ανα­βάθ­μιση, για ποιό­τητα, για εναλ­λα­κτι­κούς τρόπους και και­νο­το­μίες σύν­δε­σης του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος με τον Πολι­τι­σμό.  Δεν λέω…Καλά τα μεγα­λύ­τερα μελε­κού­νια στον κόσμο, οι κου­λου­ρίες, και τα για­πρά­κια, αλλά ως ποι­κι­λία στα πλαίσια  εκδη­λώ­σεων, ανα­λό­γων του ειδικού βάρους της Ρόδου. Εκδη­λώ­σεων, ανα­λό­γων με τον  βαρύ πολι­τι­σμό της, την πολι­τι­στική της παρά­δοση, την  λάμψη της.

Υ.Γ. Το μονα­δικό θετικό από αυτή την επαφή με τους Κρη­τι­κούς, θα μπο­ρού­σαν να είναι μερικά μαθή­ματα τοπι­κι­σμού. (Τοπι­κι­σμός=η προ­σκόλ­ληση στα συμ­φέ­ρο­ντα της ιδιαί­τε­ρης πατρί­δας, του τόπου κάποιου) Οι Κρη­τι­κοί είναι φανα­τι­κοί τοπι­κι­στι­κές. Δεν είναι κακή λέξη και έννοια αν απο­φευ­χθούν οι υπερ­βο­λές.