Αρθρο του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας στην εφημερίδα Καθημερινή

“Τα παιδιά που έμαθαν σε ποια σχολή μπήκαν την περα­σμένη Πέμπτη γεν­νή­θη­καν στο γύρισμα του 21ου αιώνα. Θα απο­φοι­τή­σουν από το Πανε­πι­στή­μιο το 2021. Τα παιδιά της πρώτης Δημο­τι­κού που θα ακού­σουν το πρώτο σχολικό κου­δούνι σε λίγες μέρες, θα τελειώ­σουν το Λύκειο το 2029 και θα απο­φοι­τή­σουν από το Πανε­πι­στή­μιο το 2033.

Πώς θα είναι η Ελλάδα τότε; Mια ευη­με­ρούσα χώρα με προκοπή, αυτο­πε­ποί­θηση και αξιο­πρέ­πεια, μια χώρα που θα έχει βρει τη θέση της σε ένα κόσμο που αλλάζει με ταχύ­τητα; Ή μια Ελλάδα σε μόνιμη κρίση με οικο­νο­μία καχε­κτική, θεσμούς αδύ­να­μους, μια χώρα στην οποία θα κυριαρ­χεί ο φόβος, η ανα­σφά­λεια, η ντροπή και η απο­γο­ή­τευση.

O δημό­σιος  διά­λο­γος εκτρέ­πε­ται συχνά σε πολω­τι­κές αντι­πα­ρα­θέ­σεις και μάχες χαρα­κω­μά­των. Το Δια­δί­κτυο, απόλυτο εργα­λείο ελεύ­θε­ρης έκφρα­σης, αλλά και ανω­νυ­μίας υπο­δαυ­λί­ζει τέτοιες σκια­μα­χίες. Σε μια κοι­νω­νία κου­ρα­σμένη και ταλαι­πω­ρη­μένη, είναι βολικό κάποιοι να κυκλο­φο­ρούν με λυμένο το ζωνάρι, ψάχνο­ντας τον επόμενο καυγά. Η πρό­σφατη δημόσια συζή­τηση για το συνέ­δριο στην Εσθονία και την εξίσωση κομ­μου­νι­σμού και ναζι­σμού απο­τε­λεί μια τέτοια περί­πτωση.

Δεν υπάρχει καμιά αμφι­βο­λία ότι ο χει­ρι­σμός της κυβέρ­νη­σης απο­μό­νωσε και εξέθεσε για άλλη μια φορά την Ελλάδα. Είναι επίσης σαφές πως μια Κυβέρ­νηση πνιγ­μένη στο προ­βλή­ματα που η ίδια προ­κα­λεί και διαρκώς ανα­πα­ρά­γει, αγω­νί­ζε­ται να μετα­φέ­ρει τη συζή­τηση σε αλλά πεδία. Το βασικό της μέλημα είναι να συσπει­ρώ­σει το ήδη συρ­ρι­κνω­μένο ακρο­α­τή­ριό της.

Δεν είμαστε όμως εδώ για να λύσουμε τις δια­φο­ρές μας για την Ιστορία. Ας αφή­σουμε αυτό το έργο στους ιστο­ρι­κούς και τους πολι­τι­κούς επι­στή­μο­νες. Προ­σω­πικά θεωρώ ότι δεν υπάρχει υψη­λό­τερη αξία από την ελευ­θε­ρία. Για αυτό κάθε μορφή Ολο­κλη­ρω­τι­σμού που περιο­ρί­ζει ελευ­θε­ρίες και ασκεί μαζική βία είναι απο­κρου­στική.

Έχω την τιμή και την ευθύνη να ηγούμαι μιας μεγάλης παρά­τα­ξης που έκανε πράξη την εθνική συμ­φι­λί­ωση κι άφησε πίσω το οδυνηρό παρελ­θόν. Ο Κων­στα­ντί­νος Καρα­μαν­λής νομι­μο­ποί­ησε το Κομ­μου­νι­στικό Κόμμα. Ο Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης συγκυ­βέρ­νησε με την Αρι­στερά όταν οι περι­στά­σεις το επέ­βα­λαν. Ο Παύλος Μπα­κο­γιάν­νης πλήρωσε με τη ζωή του το πάθος του να χτίζει γέφυρες εκεί που άλλοι ύψωναν τείχη. Το να αμφι­σβη­τούν κάποιοι τη σπου­δαία δημο­κρα­τική παρα­κα­τα­θήκη της Νέα Δημο­κρα­τίας είναι πολι­τικά ανι­στό­ρητο. Να το επι­χει­ρούν, μιλώ­ντας για δήθεν ακρο­δε­ξιές παρεκ­κλί­σεις, αυτοί που συγκυ­βερ­νούν με τον Πάνο Καμμένο είναι απλά γελοίο.

Είναι αλήθεια ότι η παρα­δο­σιακή δια­χω­ρι­στική γραμμή μεταξύ Δεξιάς και Αρι­στε­ράς έχει ξεθω­ριά­σει. Σίγουρα αυτές οι ταμπέ­λες λένε πολύ λίγα στη νέα γενιά. Αυτό δεν σημαί­νει ότι τα Κόμματα απο­ποιού­νται τον ιδε­ο­λο­γικό τους πυρήνα. Απλά προ­σαρ­μό­ζο­νται σε μια εποχή που εξε­λίσ­σε­ται ραγδαία και σε μία χώρα που αντι­με­τω­πί­ζει σοβαρές προ­κλή­σεις προ­κει­μέ­νου να σταθεί στα πόδια της με αξιο­πρέ­πεια.

Η Νέα Δημο­κρα­τία είναι η μεγάλη κοίτη του φιλε­λεύ­θε­ρου πραγ­μα­τι­σμού.  Υπε­ρα­σπί­ζε­ται τις αξίες της ελευ­θε­ρίας και της αλλη­λεγ­γύης. Πιστεύει ότι ο σεβα­σμός στους νόμους και στους θεσμούς είναι ανα­γκαία προ­ϋ­πό­θεση για να λει­τουρ­γή­σει το Κράτος δικαίου, απα­ραί­τητο εχέγγυο για να προ­στα­τευ­θούν πρω­τί­στως και κυρίως οι πιο αδύ­να­μοι. Στη­ρί­ζει την ιδιω­τική οικο­νο­μία ως κινη­τή­ριο μηχα­νι­σμό παρα­γω­γής πλούτου. Επι­ζη­τεί ένα Κράτος λιτό και λει­τουρ­γικό που θα προ­σφέ­ρει τις καλύ­τε­ρες δυνατές υπη­ρε­σίες σεβό­μενο τα χρήματα του Έλληνα φορο­λο­γού­με­νου. Βλέπει στην τεχνο­λο­γική επα­νά­σταση μια τερά­στια ευκαι­ρία για να αλλάξει προς το καλύ­τερο η οργά­νωση της οικο­νο­μίας και της κοι­νω­νίας μας.

Η Νέα Δημο­κρα­τία ενώνει και δεν διχάζει. Σέβεται τη δια­φο­ρε­τι­κό­τητα και τιμά την δια­φο­ρε­τική άποψη. Απο­κρούει το φανα­τι­σμό, αντι­μά­χε­ται τη μισαλ­λο­δο­ξία, δεν ενδίδει στο διχασμό.  Απο­τε­λεί και θα απο­τε­λεί την πολι­τική στέγη πολιτών με δια­φο­ρε­τική ιδε­ο­λο­γική αφε­τη­ρία από τη δικής της.

Ο πολι­τι­κός αντα­γω­νι­σμός είναι σκληρός από τη φύση του. Δεν χρειά­ζε­ται να γίνεται με τη ρητο­ρική ενός ακραίου διχα­σμού, για να μην πω με εμφυ­λιο­πο­λε­μι­κούς όρους. Αυτή την άγονη και ανεύ­θυνη επιλογή την αφήνω σε όσους δεν πιστεύ­ουν στη δύναμη των επι­χει­ρη­μά­των τους. Σε αυτούς που θέλουν να κρύψουν τις απο­τυ­χίες τους πίσω από ένα προ­πέ­τα­σμα διαρ­κούς έντασης και ψεύ­τι­κης πόλωσης. Σε αυτούς που δεν έχουν έναν εσω­τε­ρικό κώδικα αξιών που να τους καθο­δη­γεί με συνέ­πεια όταν θα πρέπει να πάρουν δύσκο­λες απο­φά­σεις.

Η χώρα ζητά επα­νεκ­κί­νηση. Πίσω από την σκο­τεινή κουρ­τίνα της πιο βαθιάς κρίσης, πολλοί, πάρα πολλοί συμπο­λί­τες μας αγω­νί­ζο­νται, δημιουρ­γούν. Έχουν κάνει και συνε­χί­ζουν να κάνουν τις δικές τους προ­σω­πι­κές υπερ­βά­σεις. Ήρθε η ώρα κι εμείς οι πολι­τι­κοί να κάνουμε τις δικές μας. Να απα­ντή­σουμε με σαφή­νεια στα πραγ­μα­τικά και άμεσα ερω­τή­ματα των πολιτών. Πως θα έρθουν οι νέες δου­λειές; Πως θα μειωθεί η φορο­λο­γική επι­βά­ρυνση; Πως δεν θα τρέχω από υπη­ρε­σία σε υπη­ρε­σία για κάνω τη δουλειά μου; Πως θα απο­κτή­σει το πτυχίο μου αξία; Πως πάω σε ένα δημόσιο νοσο­κο­μείο και θα ξέρω ότι θα με φρο­ντί­σουν; Πως θα νιώσω ασφαλής στη γει­το­νιά μου;

Εκτός από αυτά τα θέματα που επεί­γουν, υπάρ­χουν και κρίσιμα μακρο­πρό­θε­σμα ζητή­ματα τα οποία πρέπει να αντι­με­τω­πί­σουμε τώρα. Πώς θα παί­ξουμε το ρόλο που μας αξίζει σε μια Ευρώπη που αλλάζει; Πώς θα αντι­με­τω­πί­σουμε τις δρα­μα­τι­κές επι­πτώ­σεις της κλι­μα­τι­κής αλλαγής; Και βέβαια τί μέλλον έχει η Ελλάδα όταν αντι­με­τω­πί­ζει ένα τόσο μεγάλο πρό­βλημα υπο­γεν­νη­τι­κό­τη­τας;

Για αυτά πρέπει να μιλή­σουμε. Και ανάλογα με τις απα­ντή­σεις που δίνουμε φαί­νε­ται ποιος έχει προ­ο­δευ­τι­κές θέσεις και κοι­τά­ζει μπροστά χωρίς προ­κα­τα­λή­ψεις και ποιος όχι.  Εμείς σε αυτά τα ερω­τή­ματα – και σε πολλά άλλα – απα­ντούμε με θέσεις και όχι με κραυγές. Με ουσία και όχι με τεχνά­σματα.

Παρα­μένω αθε­ρά­πευτα αισιό­δο­ξος για τις προ­ο­πτι­κές της πατρί­δας μας. Πιστεύω στους Έλληνες και στις δυνα­τό­τη­τές μας. Ήρθε η ώρα να ανοί­ξουμε το βήμα και να γρά­ψουμε εμείς τη δική μας ιστορία. Είναι σίγουρα πολύ πιο δημιουρ­γικό από το να συζη­τάμε για τις ιστο­ρίες άλλων.”