Aστυπάλαια: Το νησί που θαυμάζει ο κόσμος και αγνοεί η Αθήνα

Tην απο­θε­ώ­νει η Νέα Υόρκη, την τιμά η ΕΕ, την υμνεί το Trivago, η Telegraph και η Die Welt, την έχουν ερω­τευ­θεί οι travel bloggers διεθνώς, μα η Αθήνα αδια­φο­ρεί και την αφήνει κατα­κα­λό­καιρο με κλειστό το Αρχαιο­λο­γικό της Μουσείο…

Mε διεθνή καριέρα σε Βρυ­ξέλ­λες, Βερο­λίνο και Νέα Υόρκη, η Αστυ­πά­λαια μπήκε φέτος δυνα­μικά στον του­ρι­στικό χάρτη της Ελλάδας, εκπρο­σω­πώ­ντας παγκο­σμίως τη χώρα ως ο ιδα­νι­κός προ­ο­ρι­σμός. Κι αν όλος ο κόσμος μιλά για την Αστυ­πά­λαια , μάλλον δεν φτάνουν ούτε οι ψίθυροι στην Αθήνα αφού το υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού «φρό­ντισε» να μείνει το νησί για πρώτη χρονιά με κλειστό το αρχαιο­λο­γικό της μουσείο, νο 1 προ­ο­ρι­σμός για τον έλληνα και τον ξένο επι­σκέ­πτη του νησιού, κι όχι άδικα…

Αλλά ας πάρουμε τα πράγ­ματα από την αρχή κι ας περι­πλα­νη­θούμε στην «πετα­λούδα του Αιγαίου»  που ζήλωσεν δόξαν κυκλα­δί­τικη κι ακρο­βα­τεί με άσπρες και μπλε εκκλη­σιές και σπι­τά­κια κυκλα­δί­τι­κης αρχι­τε­κτο­νι­κής και ομορ­φιάς μέσα στα δωδε­κά­νησα!

Τον περα­σμένο Μάρτιο απέ­σπασε διθυ­ράμ­βους για την τοπική της κουζίνα, καθώς συμ­με­τείχε στην γαστρο­νο­μική εκδή­λωση του James Beard Foundation, μία από τις μεγα­λύ­τε­ρες γαστρο­νο­μι­κές εκθέ­σεις που διορ­γα­νώ­νο­νται στην Νέα Υόρκη.

Xώρα της Αστυ­πά­λαιας

Δυό μήνες αργό­τερα, χρί­στηκε πρέ­σβειρα της Ελλάδας στους εορ­τα­σμούς της Ημέρας της Ευρώπης στις Βρυ­ξέλ­λες, μιας και σύμφωνα με τον μύθο, η Ευρώπη και η Αστυ­πά­λαια, κόρες του Φοίνικα και της Περι­μή­δης, προ­κά­λε­σαν το ερωτικό ενδια­φέ­ρον των θεών του Ολύμπου. Η Ευρώπη σαγή­νευσε τον Δία και η πεντά­μορφη αδελφή της, η Αστυ­πά­λαια τον Ποσει­δώνα, ο οποίος, θαμπω­μέ­νος από τα κάλλη της, μετα­μορ­φώ­θηκε σε θαλάσ­σιο δράκο και την απήγαγε τοπο­θε­τώ­ντας την στη μέση του πελά­γους.

Πέρυσι η Trivago της απέ­νειμε αση­μέ­νιο μετάλ­λιο στους κορυ­φαί­ους νησιω­τι­κούς προ­ο­ρι­σμούς της Ευρώπης, ενώ φέτος  το American Express Essentials την συμπε­ριέ­λαβε μέσα στους 41 «must see» προ­ο­ρι­σμούς διεθνώς και η γερ­μα­νική Die Welt εκθειά­ζει το «το άγνωστο ελλη­νικό νησί, ένα μικρό δια­μά­ντι, που η γοητεία του έγκει­ται στο ότι δεν είναι αξιο­ποι­η­μένο». Αλλωστε, σύμφωνα με την Telegraph είναι το πλέον «ψαγμένο» ελλη­νικό νησί!

Η Παναγιά η Πορ­ταϊ­τισσα, χτι­σμένη στη Ροδιά, κάτω από τα τείχη του Κάστρου

Οι travel bloggers την λατρεύ­ουν, μα η Αστρο­πα­λιά, αληθινή σταρ, σεμνή μα συνάμα προ­κλη­τική με τόσες ομορ­φιές, υπάρχει και δεσπό­ζει πλέον μόνο χάρη στις υπε­ράν­θρω­πες προ­σπά­θειες των ντόπιων που την φρο­ντί­ζουν, την προ­στα­τεύ­ουν και την ανα­δει­κνύ­ουν.

Δεν είναι τυχαίο που οι 8 κόκ­κι­νοι μύλοι – σήμα κατα­τε­θέν της Αστυ­πά­λαιας  που δεσπό­ζουν στη χώρα, κάτω από το κάστρο –  είναι όλοι αξιο­ποι­η­μέ­νοι από το δήμο και φιλο­ξε­νούν, πέρα από το απα­ραί­τητο κέντρο πλη­ρο­φο­ριών για τους του­ρί­στες, μικρές εκθέ­σεις μαθητών του νησιού, ή ξένων καλ­λι­τε­χνών που τους υιο­θέ­τησε η «πετα­λούδα του Αιγαίου», αλλά και μια μικρή, μονα­δική δανει­στική βιβλιο­θήκη που στοί­χημά της έχει να συλ­λέ­ξει όσο το δυνατόν περισ­σό­τερα ελλη­νικά λογο­τε­χνικά έργα μετα­φρα­σμένα σε αγγλικά, γαλλικά, γερ­μα­νικά, ιταλικά, ισπα­νικά, ακόμα και αραβικά, ρώσικα και κινέ­ζικα,  ώστε να τα προ­σφέ­ρει στον ξένο επι­σκέ­πτη. Με το μεράκι της κυρίας Στέλλας, της Θεσ­σα­λο­νι­κιάς δασκά­λας που ‘ρθε πριν χρόνια στο νησί, κι έριξε άγκυρα, η βιβλιο­θήκη δια­θέ­τει δεκάδες τίτλους, προ­σε­κτικά επι­λεγ­μέ­νους, είτε για τον του­ρί­στα είτε για τους μαθητές και τους νέους της Αστυ­πά­λαιας. Αλλωστε στα πλαίσια του Πολι­τι­στι­κού Φεστι­βάλ του νησιού, διορ­γα­νώ­νο­νται κάθε καλο­καίρι εκθέ­σεις βιβλίου, φωτο­γρα­φίας, ζωγρα­φι­κής αλλά και φεστι­βάλ κινη­μα­το­γρά­φου.

Αη Γιώργης, δεσπό­ζει μέσα στο κάστρο, επι­βλη­τι­κός και με το απόλυτο σκηνικό κατά­νυ­ξης στο εσω­τε­ρικό του

Οι κόκ­κι­νοι Ανε­μό­μυ­λοι

Επι­στρέ­φο­ντας στους μύλους, αυτούς τους μονα­δι­κούς ανε­μό­μυ­λους, μαθαί­νουμε πως  λαν­σά­ρουν πρω­το­πο­ριακή τεχνική, με τον έλικα στε­ρε­ω­μένο πάνω στα κόκκινα κωνικά «σκουφιά» να έχει τη δυνα­τό­τητα να περι­στρέ­φε­ται ανάλογα με το πού φυσάει ο άνεμος ώστε να μη χάνεται ούτε μέρα από τις εργα­σίες. Κάποτε δέχο­νταν σιτάρι από τη Ρωσία, τον πάλαι ποτέ σιτο­βο­λώνα της Ευρώπης, που το’ φερναν καράβια από τα στενά του Βοσπό­ρου και τα Δαρ­δα­νέ­λια και το ενα­πό­θε­ταν σε τούτη τη γωνιά του Αιγαίου για να γίνει αλεύρι και να ξανα­φύ­γει με προ­ο­ρι­σμό τα ελλη­νικά νοι­κο­κυ­ριά της επι­κρά­τειας του νότου, και όχι μόνο.

«Θες να με γράψουν οι εφη­με­ρί­δες για… διάρ­ρηξη του μου­σείου μας;».

Από τα σπίτια του Κάστρου μείναν τα παρά­θυρα να αγνα­ντεύ­ουν 

Ο πιο εντυ­πω­σια­κός – εσω­τε­ρικά – μύλος είναι εκείνος που σήμερα δίνει μια γεύση από τα αρχαιο­λο­γικά ευρή­ματα, με χάρτες από τα σημεία των ανα­σκα­φών και με φρο­ντι­σμέ­νες ρέπλι­κες των αρχαίων επι­γρα­φών και των θησαυ­ρών που βρέ­θη­καν στο νησί και φυλάσ­σο­νται στο Αρχαιο­λο­γικό Μουσείο, στον Πέρα Γιαλό.  Ένα μουσείο γεμάτο από την πλούσια ιστορία αυτού του μικρού βράχου του Αιγαίου, που φέτος για πρώτη φορά μένει κλειστό χάρη στην ελλη­νική γρα­φειο­κρα­τία και το δια­λυ­μένο κράτος. Η έγκριση για φύλακες αργεί ακόμη, και οι επι­σκέ­πτες σκο­ντά­φτουν σε κλει­στές πόρτες.

«Και δεν μπορεί ο Δήμος να το ανοίξει το μουσείο, με εθε­λο­ντές φύλακες και ξενα­γούς;» ρωτή­σαμε το δήμαρχο. «Θέλεις να με γράψουν οι εφη­με­ρί­δες; Να σπάσω τις κλει­δα­ριές και να εισβάλλω μέσα με κίνδυνο να με πουν διαρ­ρή­κτη; Ούτε κλειδιά δεν έχουμε…» απαντά με ένα πικρό χαμό­γελο. Ο Πανορ­μί­της Κοντα­ρά­τος, επί 20 χρόνια εκλεγ­μέ­νος δήμαρ­χος του νησιού, τα ξέρει καλά τα πράγ­ματα, μα κου­ρά­στηκε κι αυτός τόσα χρόνια να πέφτει πάνω σε τοίχο. Κάνει ότι μπορεί για την ανά­δειξη του νησιού του και εμπι­στεύ­ε­ται συνερ­γα­σίες με νέους ανθρώ­πους, όπως η αντι­δή­μαρ­χος Μαρία Καμπούρη, μια αει­κί­νητη νέα γυναίκα που πρω­το­ε­κλέ­χτηκε δημο­τική σύμ­βου­λος στα 26 της και πλέον «τρέχει» τα του­ρι­στικά και πολι­τι­στικά πρό­τζεκτ με φρε­σκάδα και φαντα­σία. «Θέλουμε η Αστυ­πά­λαια να ακου­στεί, να μάθει ο κόσμος τις μονα­δι­κές της ομορ­φιές, τα κρυ­στάλ­λινα νερά της και την απί­στευτη κουζίνα της, να δυνα­μώ­σουμε, ώστε να μπο­ρέ­σουμε να διεκ­δι­κή­σουμε καλύ­τερη πρό­σβαση, πιο πολλά δρο­μο­λό­για, να βγούμε από την απο­μό­νωση» μας λέει.

Από την πύλη του Κάστρου, απ’ευθείας στο Αιγαίο

 Εναλ­λα­κτι­κός του­ρι­σμός

Ηδη το νησί μπαίνει δυνα­μικά και ως προ­ο­ρι­σμός εναλ­λα­κτι­κού του­ρι­σμού, όχι μόνο με τις αγρο­του­ρι­στι­κές μονάδες, αλλά και με τις κατα­δύ­σεις στον απί­στευ­της ομορ­φιάς ζωντανό βυθό της ή τις εξε­ρευ­νή­σεις στα τρία σπήλαια (του Νέγρου, στις Βάτσες, του Δράκου στο Βαθύ και της Πανα­γιάς της Που­λα­ρια­νής στη Μαλ­τε­ζάνα), είτε με τις ήπιες κατα­βά­σεις μέσα από μικρά φαράγ­για, όπως αυτό που έχει ως αφε­τη­ρία το ξωκ­κλήσι του Αη Γιάννη του Ρίχτη με την απόλυτη θέα και το φινάλε στην ομώνυμη παραλία που σίγουρα σε απο­ζη­μιώ­νει για τον ιδρώτα πού ‘ριξες με μόνη συντρο­φιά τις πικρο­δάφ­νες που μαρ­τυ­ρούν τα τρε­χού­μενα νερά και τα αγριο­κά­τσικα του νησιού! Φοβερός οδηγός στo trekking o Τάσος,  με το «Παρδαλό Κατσίκι», την ομάδα των καθη­γη­τών της Αστρο­πα­λιάς που διορ­γα­νώ­νει δια­δρο­μές και μπορείς να εμπι­στευ­θείς με κλειστά μάτια για τις άγονες περι­πλα­νή­σεις σου στο νησί.

Στα σοκάκια της χώρας

 Η χαρά του ουρα­νί­σκου

Μα και τις κου­ζί­νες της μπορείς να τις εμπι­στευ­θείς με κλειστά μάτια, μιας και, εκμε­ταλ­λευό­με­νες στο έπακρον τα τοπικά προ­ϊ­ό­ντα, στήνουν έναν γαστρο­νο­μικό παρά­δεισο. Οπου κι αν πας, σε όποια ταβέρνα: Είτε στην μονα­χική «Γαλήνη» με τηγα­νιές ολό­φρε­σκες από τα χέρια της κυρα-Σταυρούλας,  που θα τη βρεις στο από­κο­σμο Βαθύ,  είτε στην πιο κοσμο­πο­λί­τικη Μαλ­τε­ζάνα, στην ταβέρνα «Αλμύρα», με τα μπρου­σκέτα με το μελα­νούρι, το πιλάφι σε μελάνι σουπιάς ή σε λεμόνι και θυμάρι, το καλα­μάρι το γεμιστό με χλωρή, το ντόπιο τυρί, και τον μους ταραμά με καπνι­στά μύδια, είτε στον γραφικό Πλατύ Γιαλό, με την μονα­δική κυρά Μαρία να σε φιλεύει σούπα με σκορ­πίνα, ή την πιο τέλεια αστα­κο­μα­κα­ρο­νάδα στην ταβέρνα της, την «Αυστρα­λία» είτε στην αρχο­ντική χώρα, με το  «Αγέρι» που θα απο­λαύ­σεις κατσι­κάκι κοκ­κι­νι­στό και παρα­δο­σια­κούς μεζέδες, ή το χτα­πο­δάκι στα κάρ­βουνα στο περί­φημο καφε­νείο του Μουγγού. Και φυσικά να δοκι­μά­σεις αστυ­πα­λί­τικα πουγκιά και κιτρι­νο­κού­λουρα, ζυμω­μένα με αστυ­πα­λιώ­τικο σαφράν.

Σε κάθε γωνιά κι ανη­φο­ριά της χώρας, κρύ­βε­ται λίγη από την αίγλη του Κάστρου 

Κι αν θες να πάρεις μαζί σου γεύσεις από το νησί, πήγαινε λίγο πιο πάνω από το καφε­νείο του Μουγγού, στης Ελλης, στον «Κερανθό» για να χαζεύ­εις ώρες στα προ­ϊ­ό­ντα της που τα φτιά­χνει με μεράκι. Αμέ­τρητα τα βαζάκια  με το μέλι, το κρίταμο, τη ρίγανη, την κάπαρη και τα καπα­ρό­φυλλα, το αφρα­λάτι από τις φυσικές αλυκές στα νησάκια τριγύρω αλλά και τις μαρ­με­λά­δες με πρω­τό­τυ­πους συν­δυα­σμούς όπως πεπόνι ή σύκο με μαστίχα Χίου, τα σπιτικά λικέρ και τα γλυκά του κου­τα­λιού, με πιο εντυ­πω­σιακό το φιλ­ντι­σέ­νιο λεμο­νανθό.  Ολα βιο­λο­γικά και κατ’ευθείαν από την «τράπεζα των θεών» της Δωδε­κα­νή­σου! Δεν την βάφτι­σαν τυχαία έτσι οι αρχαίοι έλληνες…

Είτε με κρασάκι, είτε με μαστι­χίτο, η χώρα σου χαρί­ζε­ται απλό­χερα 

Στο βενε­τσιά­νικο Κάστρο

Η χώρα που ξαπλώ­νει κάτω από το ενετικό κάστρο, μονα­δικό στο είδος του με τέλεια αρχι­τε­κτο­νική, μέχρι τον 19ο αιώνα απο­τε­λούσε τον μονα­δικό οικισμό του νησιού. Όλα τα σπίτια έξω από αυτό τα έλεγαν σταύ­λους. Την σημε­ρινή μορφή του την πήρε το 1413 με την ανα­κα­τα­σκευή του Τζιο­βάνι IV Κου­ϊ­ρίνι, από την οικο­γέ­νεια των Κου­ϊ­ρίνι που θεω­ρεί­ται από τους ιδρυτές της Βενε­τίας.  Από το 1930 και μετά άρχισαν να κατα­σκευά­ζο­νται σπίτια έξω από το κάστρο και να μετα­τρέ­πο­νται οι σταύλοι σε σπίτια προ­σθέ­το­ντας νέους χώρους ή ορόφους, τα επο­νο­μα­ζό­μενα ξώκα­στρα. Στο εσω­τε­ρικό του κάστρου υπήρχαν περίπου 400 σπίτια, όλα τριώ­ροφα και κτι­σμένα κολλητά το ένα με το άλλο, με στενά δρο­μά­κια που μόλις χωρούσε να περάσει άνθρω­πος, αλλά και με ένα υπο­δειγ­μα­τικό απο­χε­τευ­τικό σύστημα, άξιο μελέτης που «φρό­ντιζε» για την υγεία των κατοί­κων.

 Γάμος στη Χώρα 

Τα ψηφι­δωτά του Ταλλαρά και το μονα­δικό βρεφικό νεκρο­τα­φείο

Μα αν είναι case study το κάστρο της Αστρο­πα­λιάς με τις τρεις εκκλη­σιές μέσα από τα τείχη που αγνα­ντεύ­ουν το Αιγαίο, από την Ανάφη και  την Κάλυμνο ως κάτω τη Σητεία της Κρήτης, τι να πει κανείς για το μονα­δικό στον κόσμο αρχαίο νεκρο­τα­φείο βρεφών που βρί­σκε­ται στα νότια των τειχών του, με θέα το Λιβάδι; Σε συν­δυα­σμό από τα αρχαιο­λο­γικά ευρύ­ματα στο Βαθύ, όπου έχει εντο­πι­στεί μινω­ϊ­κός οικι­σμός, ή στην Μαλ­τε­ζάνα όπου βρέθηκε το υστε­ρο­ρω­μαϊκό Λουτρό του Ταλλαρά με τα μονα­δικά χρω­μα­τι­στά ψηφι­δωτά του ζωδια­κού κύκλου και τα πρόσωπα του Χρόνου, των Εποχών και των Μηνών, η Αστρο­πα­λιά απο­τε­λεί μεγάλη πρό­κληση για τους αρχαιο­λό­γους.

Μεσο­τοι­χία οι εκκλη­σιές στη γει­το­νιά του Καράι, στη Χώρα 

Το Πανε­πι­στή­μιο Ιωαν­νί­νων, με μέντορα τον καθη­γητή Ανδρέα Βλα­χό­πουλο που έχει αφιε­ρω­θεί στις Αρχαιο­λο­γι­κές έρευνες πεδίου στο Βαθύ Αστυ­πά­λαιας με τις βρα­χο­γρα­φίες πλοίων 5.000 ετών, την προϊ­στο­ρική Ακρό­πολη, τον Πύργο του 4ου π.Χ. Αιώνα και τα ασβε­στο­κά­μινα, οργα­νώ­νει κάθε χρόνο έρευνες στις ανα­σκα­φές για να ολο­κλη­ρω­θεί η επι­στη­μο­νική μελέτη.

Ξημε­ρώ­νει στον Πέρα Γιαλό, στο παλιό λιμάνι 

Ταυ­τό­χρονα μια άλλη ομάδα φοι­τη­τών, παλαιο­αν­θρω­πο­λο­γίας αυτή τη φορά, από το  Ινστι­τούτο του Πανε­πι­στη­μίου του Λον­δί­νου UCL, κατα­φθά­νει κάθε καλο­καίρι στο νησί υπό τη διεύ­θυνση του καθη­γητή Σάιμον Χίλσον για να μελε­τή­σει το περί­φημο βρεφικό νεκρο­τα­φείο.

Η θέα από το Καστελ­λάνο, το ιταλικό φρούριο του 1912 

Τα ευρή­ματα συγκλο­νί­ζουν. Τα πιο παλιά αγγεία είναι υδρίες με γραπτή δια­κό­σμηση και χρο­νο­λο­γού­νται στην  Ύστερη Γεω­με­τρική περίοδο, ενώ αυτά της αρχαϊ­κής περιό­δου είναι πολύ περισ­σό­τερα με σπάνια μοτίβα. Τα αγγεία στα οποία τοπο­θε­τού­σαν ευλα­βικά τα βρέφη απο­δει­κνύ­ε­ται πως προ­έρ­χο­νται από την Σάμο, τη Χίο, την Κρήτη, τη Θάσο, την Κω, την Μεσο­πο­τα­μία, τα πλούσια παράλια της Μικράς Ασίας, την Εφεσσο και την Αλι­καρ­νασσό, την Αίγυπτο ακόμη και από την Παλαι­στίνη. Βρί­σκο­νταν άραγε ήδη στην Αστυ­πά­λαια, λόγω της πλούσια ναυ­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας ή μήπως οι θλιμ­μέ­νες μάνες έρχο­νταν εδώ από τα πέρατα του κόσμου για να κάνουν σπονδή στους θεούς να τους χαρί­σουν υγιές το επόμενο μωρό τους;

Αληθινή «πετα­λούδα» σε κάθε στροφή σου απο­κα­λύ­πτει κι άλλη μαγική θέα 

«Τίποτε δεν επι­βε­βαιώ­νε­ται – ακόμη- μα και τίποτε δεν απο­κλεί­ε­ται» μας λέει ο καθη­γη­τής του πανε­πι­στη­μίου Ιωαν­νί­νων κ. Βλα­χό­που­λος.

Τα νεο­γέν­νητα που πέθαναν στη γέννα ή και βρέφη μέχρι δύο ετών, σύμφωνα με το έθιμο τοπο­θε­τού­νταν μέσα σε αγγεία για να έχουν την αίσθηση της μήτρας. Το νεκρο­τα­φείο βρι­σκό­ταν πιθα­νό­τατα κοντά σε Ιερό της Ειλει­θυίας που ήταν θεότητα-προστάτιδα της λοχείας, ένα ιερό που βρί­σκε­ται πιθα­νό­τατα σε κάποιο σημείο της Χώρας της Αστυ­πά­λαιας αλλά δεν έχει απο­κα­λυ­φθεί ακόμη. Άλλη εκδοχή θέλει την ύπαρξη Ιερού της Αρτέ­μι­δος Λοχίας. Εικά­ζε­ται πως υπήρχε ιερό του Ιππο­κράτη, του Ασκλη­πιού αλλά και αιγύ­πτιων Θεών. Η έρευνα έχει ακόμα πολύ δρόμο μπροστά της, όμως η πληθώρα των εγχυ­τρι­σμέ­νων βρεφών και η μεγάλη χρονική έκταση που κατα­λαμ­βά­νουν τα ευρή­ματα «μαρ­τυ­ρούν» την σπου­δαιό­τητα της Αστυ­πά­λαιας τα αρχαία χρόνια ως κόμβου στρα­τη­γι­κής σημα­σίας σε όλη τη Μεσό­γειο.

Το μόνο που ξέρουμε με σιγου­ριά είναι πως αυτός ο τόπος ήταν ιερός.

Οι αυλές συνα­γω­νί­ζο­νται στην ομορφιά 

Και μόνο να σερ­για­νί­σεις στα στενά του κάστρου και της χώρας με τις επι­βλη­τι­κές βου­καμ­βί­λιες να σου χαρί­ζουν την πολύ­χρωμη σκιά τους, τις δεκάδες εκκλη­σιές να σε προ­κα­λούν να τις χαρα­κτη­ρί­σεις βυζα­ντι­νές, δωδε­κα­νή­σιες ή κυκλα­δί­τι­κες και τις υπέ­ρο­χες αυλές – μπαλ­κό­νια στο Αιγαίο, η Αστυ­πά­λαια είναι τόπος ιερός που χτυπά κατ’ ευθείαν στην καρδιά και σε κερ­δί­ζει αμαχητί.  Για του λόγου το αληθές, απλά βγάλε εισι­τή­ριο!

Κατε­βαί­νο­ντας το μονο­πάτι για την παραλία του Αη Γιάννη του Ρίχτη 

Ξωκλήσ­σια σπαρ­μένα παντού, όρεξη να’χεις να ψάχνεις

Τα δίχτυα στην Αστρο­πα­λιά δε στε­γνώ­νουν ποτέ

Μεση­με­ριά­τικη σιέστα στο από­κο­σμο Βαθύ

Από την Καλυμνο έρχο­νται οι ψαράδες, στον απάνεμο κόλπο στο Εξω Βαθύ

Φρέσκο ψαράκι στην «Γαλήνη» (Βαθύ)

Κάποτε αλώνιζε τα αστυ­πα­λιώ­τικα νερά μέχρι που την προ­σπέ­ρα­σαν οι τράτες και τα τρε­χα­ντή­ρια

Η κυρά Μαρία της «Αυστρα­λίας» εξηγεί τη διαφορά του κάθε βασι­λι­κού…

…πριν μας φιλέψει την μαγική της αστα­κο­μα­κα­ρο­νάδα (Πέρα Γιαλός)

Η παρέα των αρχαιο­λό­γων – Στην Κορυφή του τρα­πε­ζιού ο καθη­γη­τής του Πανε­πι­στη­μίου Ιωαν­νί­νων Ανδρέας Βλα­χό­που­λος και δεξιά του ο δήμαρ­χος Αστυ­πά­λαιας Πανορ­μί­της Κοντα­ρά­τος



Και ξάφνου, η γκαλερί Δεξίμι Art Shop που φιλο­ξε­νεί εκθέ­σεις σύγ­χρο­νων Ελλήνων δημιουρ­γών

Τα πολύ­χρωμα ψηφι­δωτά στο Λουτρό του Ταλλαρά, στην Μαλ­τε­ζάνα

Κάθε Μύλος και μια έκπληξη πολι­τι­σμού



Η δανει­στική βιβλιο­θήκη μέσα στον Μύλο σε μαγνη­τί­ζει

Μαθητές ζωγρα­φί­ζουν κι ο Δήμος τους χαρίζει έκθεση σε έναν από τους Μύλους της Χώρας



Γεύση από τις ανα­σκα­φές στο Βαθύ, πάντα μέσα σε έναν Μύλο

Ο καθη­γη­τής αρχαιο­λο­γίας του Πανε­πι­στη­μίου Ιωαν­νί­νων Ανδρέας Βλα­χό­που­λος

Η νύχτα πέφτει, το γλέντι έρχεται! Η Αστυ­πά­λαια ζωντα­νεύει τις πρώτες πρωινές ώρες και βέβαια υπάρχει και ο απα­ραί­τη­τος φούρνος με τις φρέ­σκιες τυρό­πι­τες για τους ξενύ­χτη­δες!

Η βόλτα με σκάφος ή καΐκι ενδεί­κνυ­ται αν θες να δεις όλες τις παρα­λίες και να βου­τή­ξεις στα κρυ­στάλ­λινα νερά της (φωτο­γρα­φία από drone by vlogger Tripment@Manos Lianopoulos)

Οι δεκάδες κόλποι της και τα νησάκια που την πλαι­σιώ­νουν, το Χονδρό, το Λιγνό, το Χοντρό­πουλο, η Κου­νούπα, το Τηγάνι, ο Κου­τσο­μύ­της, τα Φωκιο­νή­σια προ­κα­λούν για βαρ­κά­δες (φωτο­γρα­φία Δήμος Αστυ­πά­λαιας / visitastypalea.com)

Η πολυ­φω­το­γρα­φη­μένη αμμου­δερή κολώνα στην Κου­νούπα (φωτο­γρα­φία Δήμος Αστυ­πά­λαιας / visitastypalea.com) 

Κείμενο – φωτο­γρα­φίες: Διο­νυ­σία Κωστή-protothema.gr