Καίτοι πῶς χρὴ;

Ήταν ξημε­ρώ­ματα 24ης Ιουλίου 1974. Το αερο­σκά­φος του Γάλλου προ­έ­δρου Βαλερί Ζισκάρ ντʼ Εστέν προ­σγειώ­νε­ται στο αερο­δρό­μιο της Αθήνας μετα­φέ­ρο­ντας από το Παρίσι τον Κων­στα­ντίνο Καρα­μανλή.  Χιλιά­δες κόσμου με ανα­στά­σι­μες λαμπά­δες στα χέρια, απο­τε­λεί το λαϊκό ξέσπα­σμα μετά την επτά­χρονη δικτα­το­ρία, αλλά και την εισβολή και την τρα­γω­δία της Κύπρου. Και εγένετο απο­κα­τά­σταση του δημο­κρα­τι­κού μας πολι­τεύ­μα­τος .

Μάλλον όμως, κάτι πήγε στραβά αυτά τα 43 χρόνια.

Πότε και πώς η θριαμ­βευ­τικά νομι­μο­ποι­η­μένη δημο­κρα­τία άρχισε να απο­νο­μι­μο­ποιεί­ται; Πότε άρχισε να μεταλ­λάσ­σε­ται σε κομ­μα­το­κρα­τία. Πώς η ιστο­ρική κατά­κτηση της ομαλής εναλ­λα­γής των κομ­μά­των στην εξουσία, κατέ­ληξε σε εναλ­λαγή της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ και άλλων χρω­μα­τι­στών κόκκων; Πώς, δηλαδή, το πολι­τικό «παι­χνίδι» εξέπεσε σε αντι­πα­ρά­θεση αντί­πα­λων ομάδων για τη διανομή των πλούτου του κράτους στην πελα­τεία τους; Πως εμείς κατα­ντή­σαμε να γίνουμε πελάτες τους; Τι οδήγησε μια χώρα, που έγινε πρώτη από όλες τις περι­φε­ρεια­κές χώρες της Ευρώπης ισότιμο μέλος των ευρω­παϊ­κών κοι­νο­τή­των, να μετα­τρα­πεί σε κράτος παρία, χρε­ο­κο­πη­μένο ανα­ξιο­πρε­πές με ευτε­λι­σμέ­νους πολίτες;  Και γιατί φέτος, 43 χρόνια μετά, αντί να γιορ­τά­ζουμε την Επέτειο της Δημο­κρα­τίας,  την ακυ­ρώ­νουμε και θα παρα­κο­λου­θούμε με κομμένη ανάσα το πολι­τικό προ­σω­πικό να εκλι­πα­ρεί για τη δόση μας;

Και μιας και ο κ. Παυ­λό­που­λος ζήτησε…περισ­συ­λογή την ημέρα αυτή, δεν υπάρχει καλύ­τε­ρος στλ­λο­γι­σμός από τον “Ισο­κρά­τους Αερο­πα­γι­τι­κόν” : “Καίτοι πῶς χρὴ ταύτην τὴν πολι­τε­ίαν ἐπαι­νεῖν ἢ στέρ­γειν τὴν τοσο­ύτων μὲν κακῶν αἰτίαν πρότε­ρον γενο­μένην, νῦν δὲ καθ’ ἕκαστον τὸν ἐνιαυ­τὸν ἐπὶ τὸ χεῖρον φερο­μένην; πῶς δ’ οὐ χρὴ δεδι­έναι μὴ τοια­ύτης ἐπι­δόσεως γιγνο­μένης τελευ­τῶντες εἰς τρα­χύτερα πράγ­ματα τῶν τότε γενο­μένων ἐξο­κε­ίλω­μεν; ““Οἱ γὰρ κατ’ ἐκεῖνον τὸν χρόνον τὴν πόλιν διοι­κο­ῦντες κατε­στρά­φη­σαν πολι­τείαν οὐκ ὀνόματι μὲν τῷ κοι­νο­τάτῳ καὶ πρα­ο­τάτῳ προ­σα­γο­ρευο­μέ­νην, ἐπὶ δὲ τῶν πράξεων οὐ τοιαύ­την τοῖς ἐντυγ­χά­νουσι φαι­νο­μέ­νην, οὐδ’ ἣ τοῦτον τὸν τρόπον ἐπαί­δευε τοὺς πολίτας ὥσθ’ ἡγε­ῖσθαι τὴν μὲν ἀκο­λα­σίαν δημο­κρα­τίαν, τὴν δὲ παρα­νο­μίαν ἐλευ­θε­ρίαν, τὴν δὲ παρ­ρη­σίαν ἰσο­νο­μίαν, τὴν δ’ ἐξου­σίαν τοῦ ταῦτα ποιεῖν εὐδαι­μο­νίαν, ἀλλὰ μισοῦσα καὶ κολά­ζουσα τοὺς τοιού­τους βελ­τί­ους καὶ σωφρο­νε­στέ­ρους ἅπαντας τοὺς πολίτας ἐποί­η­σεν.

“ Πως γίνεται να επαι­νούμε και να ευνο­ούμε αυτό το πολί­τευμα που έγινε η αιτία τόσων κακών και σήμερα φαί­νε­ται να πηγαί­νει προς το χει­ρό­τερο; Πως γίνεται να μην φοβό­μα­στε ότι, αφού η κατά­σταση πάει προς το χει­ρό­τερο, δεν θα κατα­ντή­σουμε σε κατά­σταση ακόμα πιο άσχημη από την εποχή εκείνη; Διότι εκείνοι που διοι­κού­σαν την πόλη τότε (ανα­φέ­ρε­ται στην εποχή του Σόλωνα και του Κλει­σθένη), δεν δημιούρ­γη­σαν ένα πολί­τευμα το οποίο μόνο κατ’ όνομα να θεω­ρεί­ται το πιο φιλε­λεύ­θερο και το πιο πράο από όλα, ενώ στην πράξη να εμφα­νί­ζε­ται δια­φο­ρε­τικό σε όσους το ζουν• ούτε ένα πολί­τευμα που να εκπαι­δεύει τους πολίτες έτσι ώστε να θεωρούν δημο­κρα­τία την ασυ­δο­σία, ελευ­θε­ρία την παρα­νο­μία, ισο­νο­μία την αναί­δεια και ευδαι­μο­νία την εξουσία του καθενός να κάνει ό,τι θέλει, αλλά ένα πολί­τευμα το οποίο, δεί­χνο­ντας την απέ­χθειά του για όσους τα έκαναν αυτά και τιμω­ρώ­ντας τους, έκανε όλους τους πολίτες καλύ­τε­ρους και πιο μυα­λω­μέ­νους.”