Εξομολόγηση «εκ βαθέων» της πρώτης των πρώτων, στις Πανελλαδικές!

Ανα­στα­σία, ανα­φέρ­θη­κες στην σκληρή προ­ε­τοι­μα­σία που έκανες για τις πανελ­λή­νιες εξε­τά­σεις. Πώς βίωσες όλη αυτή τη δια­δι­κα­σία και τι προ­σπά­θειες απαι­τού­νται από ένα μαθητή, που θέλει να πετύχει στις πανελ­λή­νιες;

Με βεβαιό­τητα, απαι­τεί­ται πολύ διά­βα­σμα και οπωσ­δή­ποτε συγκέ­ντρωση. Μη ξεχνάτε ότι ένας μαθητής που προ­ε­τοι­μά­ζε­ται για τις πανελ­λή­νιες πρέπει ταυ­τό­χρονα να παρα­κο­λου­θεί και τα μαθή­ματα του σχο­λείου. Προ­σω­πικά, έκανα έτσι το πρό­γραμμά μου ώστε τα απο­γεύ­ματά μου να έχω είτε τα φρο­ντι­στη­ριακά μου μαθή­ματα, είτε να είμαι στο σπίτι και να μελετώ. Επειδή μένω στον Αρχάγ­γελο και οι μετα­κι­νή­σεις μού έπαιρ­ναν πολύ χρόνο, το ρύθμισα έτσι ώστε να μένω κάποια απο­γεύ­ματα στο σπίτι. Όταν, λοιπόν, έμενα στο σπίτι μου, το διά­βα­σμα ξεκι­νούσε στις 4 το από­γευμα και τελεί­ωνε στη μία ή στις δύο τα ξημε­ρώ­ματα…

Φαντά­ζο­μαι, Ανα­στα­σία, για ένα παιδί που δεν μένει στο κέντρο, οι συχνές μετα­κι­νή­σεις για τα φρο­ντι­στή­ρια, καθι­στούν την προ­ε­τοι­μα­σία ακόμη πιο δύσκολη… Πόσο σε δυσκό­λε­ψαν οι μετα­κι­νή­σεις;

Για να φτάσω στη Ρόδο χρεια­ζό­μουν 45 λεπτά. Συνεπώς έχανα μιάμιση ώρα στο δρόμο. Προ­σπα­θούσα στη δια­δρομή να μελετώ δοκίμια για να βελ­τιώσω το γραπτό μου λόγο, ή διάβαζα τη θεωρία της φυσικής ή της χημείας… Δεν μπο­ρούσα να αφήνω αυτή τη μιάμιση ώρα να πηγαί­νει χαμένη… Οι απο­στά­σεις και οι μετα­κι­νή­σεις, έκαναν συνεπώς την όλη δια­δι­κα­σία ακόμη πιο δύσκολη.

Τα φρο­ντι­στή­ρια είναι απα­ραί­τητα για ένα μαθητή που έχει ως στόχο την επι­τυ­χία στις πανελ­λή­νιες;

Πιστεύω πως ναι. Βέβαια οφείλω να πω ότι οι καθη­γη­τές μου στο σχολείο μας βοη­θού­σαν πάρα πολύ, έκαναν ό,τι μπο­ρού­σαν. Η σχολική ύλη δεν μπορώ να πω ότι είναι τόσο ευρεία που δεν μπορεί να καλυ­φθεί στο σχολείο. Παρ’ όλα αυτά, η εμβά­θυνση στην ύλη δεν μπορεί να γίνει στο σχολείο. Στις εξε­τά­σεις ζητούν συνήθως λεπτο­μέ­ρειες, τις οποίες ανα­γκα­στικά πραγ­μα­τευό­μα­στε στο φρο­ντι­στή­ριο…

Τώρα, λοιπόν, που έχεις πίσω σου τις πανελ­λή­νιες, πώς κρίνεις την όλη δια­δι­κα­σία; Πιστεύ­εις ότι απαι­τεί­ται να εκσυγ­χρο­νι­στούν;

Σίγουρα θα χαρα­κτή­ριζα την δια­δι­κα­σία των πανελ­λη­νίων ως εξου­θε­νω­τική σωμα­τικά και ψυχικά. Χρειά­ζε­ται μεγάλη επιμονή και υπομονή… Εκεί γύρω στο Μάιο είχε αρχίσει να εξα­ντλεί­ται η υπομονή μας. Οι μαθητές της τρίτης λυκείου χάνουν ουσια­στικά ένα μεγάλο μέρος απ’ τη ζωή τους. Είναι σαν να πατάς την παύση στο τηλε­κο­ντρόλ και συνε­χί­ζεις να ζεις το καλο­καίρι…

Έχω να επι­ση­μάνω ότι οι Πανελ­λή­νιες έχουν πάρει πολύ μεγάλες δια­στά­σεις στη σύγ­χρονη κοι­νω­νία, ίσως πολύ μεγα­λύ­τε­ρες απ’ ότι θα έπρεπε. Σίγουρα θα μπο­ρού­σαν να εκσυγ­χρο­νι­στούν, να είναι πιο κοντά στο πνεύμα της εποχής και να μην βάζουν σε άδικο, πολλές φορές κόπο τους υπο­ψη­φί­ους. Παρόλα αυτά πιστεύω ότι είναι ο πιο αδιά­βλη­τος θεσμός στην Ελλάδα.

Πώς σου φάνηκαν τα θέματα των εξε­τά­σεων; Πολλοί μαθητές δυσκο­λεύ­τη­καν στη βιο­λο­γία…

Στη βιο­λο­γία υπήρχαν αρκετά συν­δυα­στικά θέματα. Εμένα μου άρεσαν πολύ τα θέματα, έμοια­ζαν με θέματα σε κάποιο δια­γω­νι­σμό, ήταν συν­δυα­στικά κάτι που δεν συνη­θί­ζε­ται. Τα είχαμε διδα­χθεί όλα και μου φάνηκαν αρκετά βατά… Δεν με δυσκό­λε­ψαν πολύ. Ήταν θέματα που απαι­τού­σαν την κριτική σκέψη του μαθητή, και μάλλον δεν βοη­θού­σαν το μαθητή, που απλά απο­στη­θί­ζει την ύλη.

Πώς είδαν την επι­τυ­χία σου αυτή οι συγ­χω­ρια­νοί σου στον Αρχάγ­γελο, τι σου είπαν;

Μου δίνουν συγ­χα­ρη­τή­ρια. Νομίζω πως χάρηκαν, που μέσα από τη δική μου επι­τυ­χία ακού­στηκε και ο Αρχάγ­γε­λος. Προ­σω­πικά το χάρηκα και εγώ αυτό. Είναι καλό να ακού­γε­ται το χωριό μας…

Πόσο σημα­ντι­κός είναι ο ρόλος των κοντι­νών σου ανθρώ­πων και του περί­γυ­ρού σου όλο το διά­στημα που προ­ε­τοι­μα­ζό­σουν για τις εξε­τά­σεις;

Η στήριξη που είχα από την οικο­γέ­νειά μου σε πρα­κτικό και ηθικό επίπεδο ήταν πολύ­τιμη. Πραγ­μα­τικά με βοήθησε πολύ και με έκανε να αισθά­νο­μαι πιο σταθερή και σίγουρη για τον εαυτό μου. Τους ευχα­ρι­στώ απε­ριό­ρι­στα. Έπειτα οι καθη­γη­τές στο σχολείο και στο φρο­ντι­στή­ριο έπαιξαν μεγάλο ρόλο, παρα­κι­νώ­ντας μας να πετύ­χουμε τους στόχους μας. Οι φίλοι είναι επίσης ένα σημα­ντικό κεφά­λαιο στην όλη δια­δι­κα­σία, καθώς πρέπει να δεί­χνουν κατα­νό­ηση. Με βοή­θη­σαν πολύ οι φίλοι μου. Ήταν άτομα που επίσης έθεταν τον πήχη ψηλά… Όπως θα είδατε στο Μουσικό Σχολείο υπήρχαν και άλλες καλές επι­δό­σεις…

Ανα­στα­σία, πέρα από καλή μαθή­τρια είσαι και καλή μου­σι­κός. Πες μας για την αγάπη σου για τη μουσική. Τι χώρο έδινες στη μουσική κατά τη διάρ­κεια της προ­ε­τοι­μα­σίας σου για τις Πανελ­λή­νιες;

Η αλήθεια είναι ότι κατά τη διάρ­κεια της σχο­λι­κής χρονιάς και της προ­ε­τοι­μα­σίας μου για τις εξε­τά­σεις προ­σπα­θούσα απλά να δια­τη­ρήσω το καλό επίπεδο των δεξιο­τή­των μου στο πιάνο. Πολλές φορές έπαιζα για να απο­βάλλω το άγχος. Τώρα θα ξεκι­νήσω ξανά τα μαθή­ματα για να πάρω το πτυχίο μου το καλο­καίρι. Έχω ήδη πάρει το πτυχίο μου στη θεωρία.

Ποια μουσική σου αρέσει να ακούς;

Ακούω τα πάντα. Μου αρέσει όμως να παίζω κλασική μουσική…

Ο επό­με­νος μεγάλος σταθμός για ‘σένα είναι η ιατρική… Πώς επέ­λε­ξες αυτή την επι­στήμη; Είναι μία κλασική επιλογή για τους πολύ καλούς μαθητές σαν κι εσένα…

Ίσως να επη­ρε­ά­στηκα από το κύρος της επι­στή­μης της ιατρι­κής. Κυρίως όμως επέλεξα την ιατρική επειδή μου αρέσουν πάρα πολύ τα μαθή­ματα της βιο­λο­γίας και της ανθρω­πο­λο­γίας. Πιστεύω επίσης ότι η ιατρική είναι λει­τούρ­γημα και μου αρέσει πολύ η ιδέα να προ­σφέρω στον συνάν­θρωπο μέσα από τη συγκε­κρι­μένη επι­στήμη.

Ποιο είναι το μήνυμα που θέλεις να στεί­λεις στα παιδιά που από το καλο­καίρι ξεκι­νούν την προ­ε­τοι­μα­σία για τις επό­με­νες πανελ­λή­νιες εξε­τά­σεις;

Τους συνιστώ να έχουν υπομονή και να θέτουν στόχους. Αν δεν έχεις στόχους, όλος αυτός ο αγώνας σου φαί­νε­ται μάταιος. Πρέπει να έχεις στόχους και να σκέ­φτε­σαι θετικά!