Τα διαχρονικά μας σκουπίδια

Αυτή η κό­ντρα κυ­βέρ­νη­σης και αντι­πο­λί­τευ­σης, για το ποιος φταί­ει για τα βουνά σκου­πι­διών στους δρό­μους, με αφορ­μή την απερ­γία των συμ­βα­σιού­χων στην κα­θα­ριό­τη­τα, είναι για όσους έφτα­σαν προ­σφά­τως στην χώρα. Για τους υπό­λοι­πους θα ήταν αστεία, εάν δεν το εί­χα­με ξα­να­ζή­σει το έργο. Οι πο­λυ­ή­με­ρες κι­νη­το­ποι­ή­σεις των ερ­γα­ζο­μέ­νων στην κα­θα­ριό­τη­τα –όχι μόνο για το ζή­τη­μα της μο­νι­μο­ποί­η­σης– με­τρούν του­λά­χι­στον τέσ­σε­ρις δε­κα­ε­τί­ες. Εν­δει­κτι­κά, το 1978 απήρ­γη­σαν οι ερ­γα­το­τε­χνί­τες του Δήμου Αθη­ναί­ων με αί­τη­μα τη σύ­να­ψη νέας κλα­δι­κής σύμ­βα­σης. Δύο χρό­νια αρ­γό­τε­ρα ζη­τού­σαν να εφαρ­μο­στεί και στη δική τους πε­ρί­πτω­ση ο νόμος 993/1979, που προ­έ­βλε­πε 39 ώρες ερ­γα­σί­ας την εβδο­μά­δα για τον χει­μώ­να και 36 ώρες για το κα­λο­καί­ρι. Ακο­λού­θη­σαν τα επό­με­να χρό­νια νέες κι­νη­το­ποι­ή­σεις για άλλα ζη­τή­μα­τα (όπως την έντα­ξη ερ­γα­ζο­μέ­νων στα βαρέα και αν­θυ­γιει­νά). Επα­να­λαμ­βα­νό­ταν η ίδια, γνώ­ρι­μη, ιστο­ρία: σκου­πί­δια στους δρό­μους, εκ­κλή­σεις για τη δη­μό­σια υγεία και απο­κλι­μά­κω­ση μέχρι την επό­με­νη φορά. Ηταν Ια­νουά­ριος του 1990, οι λόφοι σκου­πι­διών είχαν φτά­σει πλέον τα δύο μέτρα ύψος σε κά­ποιους δρό­μους της Αθή­νας και ορι­σμέ­νοι ένοι­κοι πο­λυ­κα­τοι­κιών πα­ρα­τού­σαν τις σα­κού­λες τους ακόμη και σε υπό­γεια ή πι­λο­τές. Οι απερ­γοί ζη­τού­σαν τότε τη μο­νι­μο­ποί­η­ση 17.000 εκτά­κτων ερ­γα­ζο­μέ­νων στον τομέα της κα­θα­ριό­τη­τας πα­νελ­λα­δι­κά. Το αί­τη­μά τους απο­δεί­χτη­κε δια­χρο­νι­κό. Εκτο­τε, για νέα πρό­σω­πα αλλά για τον ίδιο λόγο, πραγ­μα­το­ποιού­νται ανά δια­στή­μα­τα πο­λυ­ή­με­ρες απερ­γί­ες, κάδοι ξε­χει­λί­ζουν και χι­λιά­δες τόνοι απορ­ριμ­μά­των σω­ρεύ­ο­νται στους δρό­μους – όπως ακρι­βώς συμ­βαί­νει τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες. Εδώ και δε­κα­ε­τί­ες χωρίς να λύνει ορι­στι­κά το ζή­τη­μα η δη­μό­σια διοί­κη­ση εγκλω­βί­ζει πο­λί­τες, αλλά και ερ­γα­ζο­μέ­νους, στον ίδιο φαύλο κύκλο δια­μαρ­τυ­ρί­ας και τα­λαι­πω­ρί­ας. Εν­δει­κτι­κά, το 1995 οι απερ­γοί ζη­τού­σαν την επι­στρο­φή 3.500 έκτα­κτων ερ­γα­ζο­μέ­νων στην κα­θα­ριό­τη­τα, που είχαν προ­σλη­φθεί σε δή­μους της χώρας κατά το διά­στη­μα Απρι­λί­ου – Αυ­γού­στου του 1994. Το 1997 η Πα­νελ­λή­νια Ομο­σπον­δία Προ­σω­πι­κού σε Ορ­γα­νι­σμούς Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης πραγ­μα­το­ποί­η­σε νέες 48ωρες απερ­για­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις. Στις αρχές εκεί­νου του έτους 2.500 άτομα σε όλη την Ελ­λά­δα που ερ­γά­ζο­νταν με συμ­βά­σεις από το 1990 είχαν μεί­νει χωρίς δου­λειά. Αί­τη­μα των απερ­γών ήταν η με­τα­τρο­πή των συμ­βά­σε­ων από ορι­σμέ­νου σε αο­ρί­στου χρό­νου. Αυτά, γιατί δεν εί­μα­στε εμείς χρυ­σό­ψα­ρα κι αυτοί που τσα­κώ­νο­νται αθώες πε­ρι­στε­ρές. (Με πλη­ρο­φο­ρί­ες του ιστο­ρι­κού που  κρα­τά­ει χρό­νια από την Κα­θη­με­ρι­νή)