Ισως κάπως έτσι

Είναι εντυ­πω­σιακή η συμ­με­τοχή του κόσμου σε κατά καιρούς περι­πα­τη­τι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες, είτε με την διορ­γά­νωση του Δήμου, είτε από Συλ­λό­γους, αλλά και παρέες. Εάν συνε­χί­σει αυτός ο ενθου­σια­σμός, η συμ­με­τοχή όλο και περισ­σό­τε­ρων  και στις επό­με­νες παρό­μοιες δρα­στη­ριό­τη­τες, τότε μόνο κάτι καλό μπορεί να γίνει.

Δεν είναι μόνον ο άλλος τρόπος που μπορεί να επι­λέ­ξει κάποιος για να χαλα­ρώ­σει, να ξεφύγει από τα συνη­θι­σμένα.  Γιατί «η ζωή μια φορά μας δίνεται»  όπως έλεγε κι ο Μίσσιος κι  : « Αφή­νουμε τα πιο σημα­ντικά, τα πιο ουσια­στικά πράγ­ματα, όπως να παί­ξουμε και να κου­βε­ντιά­σουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λου­λού­δια και τα δέντρα, να παί­ξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, να απο­λαύ­σουμε τη φύση, τις ομορ­φιές του ανθρώ­πι­νου χεριού και του πνεύ­μα­τος, να κατε­βούμε τρυφερά μέσα μας, να γνω­ρί­σουμε τον εαυτό μας και το διπλανό μας…» Δεν είναι μόνον η γνω­ρι­μία του, με απί­στευ­της ομορ­φιάς μέρη που έχει το νησί, αλλά η γνω­ρι­μία αυτή, θα τον κάνει να συνει­δη­το­ποι­ή­σει ότι αυτή η απί­στευτη ομορφιά μένει άγνωστη σε δικούς και ξένους.

΄Ισως , ανα­ρω­τη­θεί γιατί τόσα χρόνια δεν υπάρ­χουν περι­πα­τη­τικά μονο­πά­τια.  Θα ανα­ρω­τη­θεί, γιατί κάπου 5-6 μονο­πά­τια που πριν χρόνια η Δασική υπη­ρε­σία έφτιαξε και παρέ­δωσε για την συντή­ρηση τους και αξιο­ποί­ησή τους στους πρώην Δήμους, μένουν ασυ­ντή­ρητα, χαμένα μέσα στα χορ­τά­ρια, με σπα­σμένα τα κιόσκια και τα παγκά­κια που είχε φτιάξει για ξεκού­ραση.

‘Ισως, εξορ­γι­σθεί από τα σκου­πί­δια που θα βρει μπροστά του παντού. Δίπλα σε ποτάμια, ρέματα, στο δάσος, ακόμη και δίπλα στο δρόμο που θα περπατά  και θα απαι­τή­σει να βρεθεί τρόπος για την ορι­στική λύση αυτής της πληγής.

΄Ισως, περ­νώ­ντας από τα χωριά και κου­βε­ντιά­ζο­ντας με τους ανθρώ­πους, αντι­λη­φθεί κάποιους από τους λόγους που ορεινά χωριά της Ρόδου παρα­μέ­νουν ανα­ξιο­ποί­ητα, ενώ θα μπο­ρού­σαν χειμώνα καλο­καίρι να είναι ζωντανά από δικούς και ξένους.

‘ Ισως, κατα­λά­βει πως δεν είναι άπιαστο όνειρο, το όνειρο του Γιώργου απ’ τη Μονό­λιθο, τα ποδη­λα­τικά μονο­πά­τια, ή ακόμη κι αυτό το πιο μεγα­λε­πή­βολο του οικο­λο­γι­κού αρχαιο­λο­γι­κού πάρκου από την Κρη­τη­νία μέχρι την Κυμι­σάλα.

‘ Ισως, φωνά­ξουν όλοι μαζί για τα χιλιά­δες κατσί­κια ( που μόνον αδέ­σποτα δεν είναι)  και κατα­στρέ­φουν ότι βρουν στο δρόμο τους, όταν θα έχουν φάει τα δεντρά­κια που φύτεψαν στην ανα­δά­σωση.

Και εάν υπο­θέ­σουμε ότι οι μεγα­λύ­τε­ροι σε ηλικία ξέρουν και τις ομορ­φιές και τα προ­βλή­ματα, υπάρ­χουν πολλοί νέοι άνθρω­ποι που, όχι, δυστυ­χώς, δεν ξέρουν τον τόπο τους.

Πστεύω ακρά­δα­ντα πως, μόνο γνω­ρί­ζο­ντας τον, γνω­ρί­ζο­ντας  μέσα από αυτές τις απο­δρά­σεις τις ομορ­φιές και την ιστορία του ( ναι όλα είναι ιστορία ) τότε μπορούν να τον υπε­ρα­σπι­στούν και να μπουν μπροστά σε όποιους τον κατα­στρέ­φουν με όποιο τρόπο.