Κείμενο-κραυγή του Ιαβέρη για το πολύνεκρο τροχαίο

Για μια ακόμα φορά, η χώρα ολό­κλη­ρη συ­γκλο­νί­ζε­ται από ένα τρο­χαίο. Αυτή τη φορά, νε­κρός δεν είναι ένας γνω­στός τρα­γου­δι­στής, αλλά μια μάνα με το μωρό της, καθώς και άλλοι δύο. Οι τε­λευ­ταί­οι, επι­βά­τες μιας Porsche, η οποία έφυγε ανε­ξέ­λεγ­κτη με τρο­με­ρή τα­χύ­τη­τα μέσα στο πάρ­κινγκ της Εθνι­κής Οδού, στο 83ο χι­λιό­με­τρο, στο Ύπατο Θηβών.

Και τώρα, η μισή Ελ­λά­δα ανα­ρω­τιέ­ται: “Ποιος φταί­ει για το τρο­χαίο με την Porsche”; Γιατί έγινε αυτή η τρα­γω­δία; Και θα αρ­χί­σουν οι ει­δι­κοί και οι “ει­δι­κοί”. Από το “οι Porsche είναι σκο­τώ­στρες”, μέχρι “φταί­νε οι πλού­σιοι”. Και, τι έγινε αλή­θεια, γιατί η Porsche μπήκε στο πάρ­κινγκ έχο­ντας χάσει ήδη τον έλεγ­χο; Λά­στι­χο με πολλά χι­λιό­με­τρα; Αδια­θε­σία του οδη­γού; Προ­σπα­θού­σε να φω­το­γρα­φή­σει το κα­ντράν; Είχε πάει στην ευ­θεία της Θήβας να τε­λι­κιά­σει; Απλά το “έχασε”; Μάλ­λον δεν θα το μά­θου­με. Όλοι αυτό συ­ζη­τά­νε και δη­λώ­νουν σο­κα­ρι­σμέ­νοι. Δήθεν. Ναι, δήθεν σο­κα­ρι­σμέ­νοι.

Κι εσύ, δήθεν σο­κα­ρι­σμέ­νος/η είσαι. Αν δεν ξέ­ρεις ήδη το γιατί, η επα­νά­λη­ψη είναι μήτηρ μα­θή­σε­ως και θα ξα­να­ε­ξη­γή­σω κά­ποια πράγ­μα­τα που έχω ξα­να­γρά­ψει για την υπο­κρι­σία των Ελ­λή­νων στο κλά­ψι­μο των νε­κρών και τραυ­μα­τιών από τρο­χαία. Γιατί, να ξέ­ρεις, μικρή ση­μα­σία έχει το ποιος φταί­ει στο συ­γκε­κρι­μέ­νο τρο­χαίο. Και το ποιος θα φταί­ει στο επό­με­νο. Και στο με­θε­πό­με­νο.

Μια χώρα που θρη­νεί 1.600 νε­κρούς και 20.000 τραυ­μα­τί­ες σε τρο­χαία κάθε χρόνο, (κατά μ.ο., γιατί έχουν αρ­χί­σει να μειώ­νο­νται, λόγω μεί­ω­σης της κυ­κλο­φο­ρί­ας οχη­μά­των) πώς μπο­ρεί να υπο­κρί­νε­ται ότι συ­γκλο­νί­ζε­ται; Και γιατί δεν κάνει κάτι για να μην πάνε χα­μέ­να τα παι­διά της, όπως πήγαν και αυτά; Γιατί στους Έλ­λη­νες αρέ­σει να κλαί­νε τα παι­διά, τα αδέρ­φια, τους γο­νείς, τους συγ­γε­νείς τους;

“Μα, τι λες;”, θα πουν κά­ποιοι. Σε ποιον αρέ­σει να κλαί­ει τους αν­θρώ­πους του; Κι όμως! Στους 9 στους 10 Έλ­λη­νες, αρέ­σει. Γιατί το απο­δει­κνύ­ουν κα­θη­με­ρι­νά και δί­νουν το πα­ρά­δειγ­μα στους γύρω τους. Κι αμα τους πεις κου­βέ­ντα, θα τ’ ακού­σεις.

Σκέ­ψου ότι ένα με­γά­λο πο­σο­στό αυτών που σή­με­ρα “θρη­νούν”, αύριο θα πε­ρά­σουν με κόκ­κι­νο, θα πα­ρα­βιά­σουν το STOP, δεν θα φο­ρέ­σουν ζώνη, θα μπουν ανά­πο­δα στο μο­νό­δρο­μο, θα παρ­κά­ρουν στη γωνία, θα το πα­τή­σουν λίγο πα­ρα­πά­νω, θα πά­ρουν το αυ­το­κί­νη­το αφού έχουν πιει “δυο πο­τη­ρά­κια”, θα κά­νουν σφή­νες και χίλια δυο ακόμα. Και, όταν κά­ποιος τους ζη­τή­σει το λόγο, θα που­λή­σουν “τσα­μπου­κά”. Ψέ­μα­τα;

Αι­σθά­νο­μαι σχε­δόν γρα­φι­κός που με κάθε πο­λύ­νε­κρο τρο­χαίο ανα­γκά­ζο­μαι να επα­να­λαμ­βά­νω το ίδιο πράγ­μα και τί­πο­τα να μην αλ­λά­ζει γύρω μου: Οι Έλ­λη­νες δεν έχου­με οδη­γι­κή παι­δεία. Γε­νι­κώς έχου­με χα­μη­λό επί­πε­δο παι­δεί­ας (το οποίο, θεωρώ, ευ­θύ­νε­ται για τα κακά αντα­να­κλα­στι­κά μας στην κρίση), αλλά στην οδη­γι­κή, το χουμε τερ­μα­τί­σει. Οι αριθ­μοί, απο­δει­κνύ­ουν του λόγου το αλη­θές: Σε ό,τι αφορά τα τρο­χαία δυ­στυ­χή­μα­τα/ατυ­χή­μα­τα και την οδική ασφά­λεια, η Ελ­λά­δα βρί­σκε­ται στην 28η, την τε­λευ­ταία δη­λα­δή θέση της Ε.Ε. Κάθε μέρα, θρη­νού­με πέντε νε­κρούς, πέντε τε­τρα­πλη­γι­κούς, 10 πα­ρα­πλη­γι­κούς, 60 τραυ­μα­τί­ες, ενώ δε­κά­δες χι­λιά­δες ευρώ είναι το κό­στος σε υλι­κές ζη­μιές.

Γιατί οδη­γού­με έχο­ντας χε­σμέ­νους τους γύρω μας και σα να μη μας εν­δια­φέ­ρει αν κά­ποιος/α μας πε­ρι­μέ­νει σπίτι; Τι φταί­ει;

Τα πάντα. Όλοι μας. Ο κα­θέ­νας μας ξε­χω­ρι­στά, που, έστω μια φορά θα πει “δε βα­ριέ­σαι”. Που δεν παίρ­νει την οδή­γη­ση στα σο­βα­ρά. Που γρά­φει τον ΚΟΚ και τη λο­γι­κή στα παλιά του τα πα­πού­τσια, είτε οδη­γεί ντα­λί­κα ή λε­ω­φο­ρείο (ακόμα και σχο­λι­κά, ρε αθε­ό­φο­βοι) με φθαρ­μέ­να λά­στι­χα, είτε αυ­το­κί­νη­το όπως του γου­στά­ρει, είτε μη­χα­νά­κι/μη­χα­νή ξε­φτι­λί­ζο­ντας τον ΚΟΚ, είτε πο­δή­λα­το κι­νού­με­νος όπως και όπου του κα­πνί­σει (αλή­θεια, για εσάς τα φα­νά­ρια δεν ισχύ­ουν, ή είστε απέ­θα­ντοι;), είτε ακόμα και ως πεζός που “προ­λα­βαί­νω να πε­ρά­σω απέ­να­ντι”. Γιατί εί­μα­στε μά­γκες. Εί­μα­στε έξυ­πνοι εμείς. Οι άλλοι δεν ξέ­ρουν. Οι άλλοι είναι υπερ­βο­λι­κοί. Γιατί “ντά­ξει μωρέ τώρα να πούμε”.

Έπει­τα, είναι το κρά­τος. Είναι αυτοί οι άσχε­τοι κα­ρε­κλο­κέ­νταυ­ροι, που συ­μπε­ρι­φέ­ρο­νται στους ιδιο­κτή­τες ΙΧ σαν να έχουν δια­πρά­ξει ποι­νι­κό αδί­κη­μα. Που τους έχουν μουρ­λά­νει στη φο­ρο­λο­γία, ωθώ­ντας τους, ου­σια­στι­κά, να οδη­γούν επι­κίν­δυ­να σα­πά­κια. Μα, βρε μπα­γλα­μά, δεν αντι­λαμ­βά­νε­σαι ότι με το να υπερ­φο­ρο­λο­γείς το αυ­το­κί­νη­το σε μια χώρα που έχει τρι­σά­θλιες δη­μό­σιες συ­γκοι­νω­νί­ες, ανα­γκά­ζεις τον ιδιο­κτή­τη να επι­λέ­ξει το πιο παλιό, πιο κα­κο­συ­ντη­ρη­μέ­νο, πιο αν-ασφα­λές αυ­το­κί­νη­το που υπάρ­χει; Δεν σου λέει τί­πο­τα βρε πα­νά­σχε­τε ότι γε­μί­σα­με με τα με­τα­χει­ρι­σμέ­να που πέ­τα­ξαν στα σκου­πί­δια οι Γερ­μα­νοί και οι δικοί μας εξυ­πνά­κη­δες γύ­ρι­σαν τα χι­λιό­με­τρα και τα που­λά­νε ως “σχε­τι­κά και­νού­ρια”; Γιατί απα­γο­ρεύ­εις στον Έλ­λη­να οι­κο­γε­νειάρ­χη να αγο­ρά­σει και­νού­ριο αυ­το­κί­νη­το για να με­τα­κι­νεί την οι­κο­γέ­νειά του; Γιατί απα­γο­ρεύ­εις στο νέο να αγο­ρά­σει το αυ­το­κί­νη­το που αγαπά;

Και, συ­νε­χί­ζο­ντας με τους φταί­χτες, σιγά μην τους ξέ­χνα­γα: Φταί­νε οι πο­λι­τι­κοί- άρ­χο­ντες της μίζας (όχι μόνο της κε­ντρι­κής, αλλά και της το­πι­κής σκη­νής) που πα­ρα­λαμ­βά­νουν δρό­μους -λαι­μη­τό­μους, με απί­στευ­τες κα­κο­τε­χνί­ες που οδη­γούν σε θα­νά­τους. Και δεν έχει μπει ποτέ, κα­νέ­νας φυ­λα­κή γι’ αυτό! Άν­θρω­ποι πλη­ρώ­θη­καν για να πα­ρα­δώ­σουν κα­τσι­κό­δρο­μους! Και οι “εκ­πρό­σω­ποί μας” τους πα­ρέ­λα­βαν!

Φταί­ει το σύ­στη­μα που επι­βάλ­λει και δια­τη­ρεί ηλί­θια όρια τα­χύ­τη­τας -σε πολλά ση­μεία- μόνο και μόνο για να πα­ρα­βια­στούν. Που μο­νο­δρο­μεί δρό­μους ανά­λο­γα με το “δόντι” που έχει στο δη­μαρ­χείο κά­ποιος κά­τοι­κος.

Φταί­ει η Τρο­χαία που στή­νει καρ­τέ­ρια για να κόψει κλή­σεις, αντί να φρο­ντί­σει να επι­μορ­φώ­σει: Να κάνει συ­στά­σεις για κρά­νος- ζώνη, να βελ­τιώ­σει, με αστυ­νό­μευ­ση, τη συ­μπε­ρι­φο­ρά των οδη­γών.

Φταί­νε οι δά­σκα­λοι οδή­γη­σης και όλο το σάπιο κύ­κλω­μα το οποίο χο­ρή­γη­σε έναν σκα­σμό άδειες οδή­γη­σης σε αν­θρώ­πους που δεν θα έπρε­πε, επει­δή έπεσε το “λα­δά­κι”.

Φταί­νε οι διορ­γα­νω­τές αγώ­νων αυ­το­κι­νή­του που με­τέ­τρε­ψαν το άθλη­μα σε έναν κλει­στό κύκλο. Μια κλίκα. Που δεν γί­νο­νται οι οδη­γοί, οι δά­σκα­λοι της οδι­κής ασφά­λειας σε αυτή τη χώρα. Γιατί, ο κάθε οδη­γός και ιδιαί­τε­ρα ο νέος, θα ακού­σει με δέος τον “θεό” των ράλλυ. Αλλά, ξέ­χα­σα: Αντί να δουν πώς θα μα­ζέ­ψουν κόσμο στις ανα­βά­σεις και τις πί­στες, σφά­ζο­νται με­τα­ξύ τους, λες και είναι πρω­τά­θλη­μα πο­δο­σφαί­ρου και μετά ανα­ρω­τιό­μα­στε γιατί τα νέα παι­διά εξε­λίσ­σο­νται σε γίδια τα οποία δί­νουν δια­δι­κτυα­κά ρα­ντε­βού στο Riba’s για να ξε­σπά­σουν.

Και φυ­σι­κά, φταί­με και οι δη­μο­σιο­γρά­φοι, που εί­μα­στε ό,τι να ναι. Φταίω κι εγώ, πιο πολύ απ’ όλους, που, πα­ρό­τι έχω το βήμα, δεν σου πι­πι­λάω το μυαλό σε κάθε δο­κι­μή και πα­ρου­σί­α­ση που κάνω ότι το γρή­γο­ρο αμάξι θα το ευ­χα­ρι­στη­θείς στην πίστα. Ότι το καλό αμάξι είναι αυτό που σε κρα­τά­ει πιο ασφα­λή. Ότι καλός οδη­γός είσαι όταν δεν θέ­τεις σε κίν­δυ­νο εαυ­τόν και άλ­λους. Ότι το υπερ­γρή­γο­ρο αμάξι που σου πε­ρι­γρά­φω πώς ανοί­γει, μπο­ρούν να το χα­ρούν μόνο ζω­ντα­νοί. Ότι μά­γκας είσαι μόνο στην πίστα. Που δεν τα γράφω αυτά και πολλά ακόμα. Βέ­βαια, αν το κάνω αυτό, δεν θα μου δώ­σεις ούτε ένα κλικ. Του­λά­χι­στον όμως, θα κοι­μά­μαι ήσυ­χος τις νύ­χτες.

Όλα αυτά, σε συν­δυα­σμό με την πα­ρα­δο­σια­κή για τον Έλ­λη­να αδια­φο­ρία για ό,τι κακό γί­νε­ται γύρω του (μέχρι να αγ­γί­ξει το σπίτι του) έχουν δη­μιουρ­γή­σει ένα είδος κουλ­τού­ρας. Με την κακή έν­νοια. Δη­λα­δή, κά­νου­με όλοι τα στρα­βά μάτια στην πα­ρα­νο­μία, επει­δή, πα­ρα­κά­τω, θα την κά­νου­με κι εμείς.

Και φυ­σι­κά, αντί για κα­τά­ρες και “φταις”, είναι ώρα πε­ρι­συλ­λο­γής. Είναι ώρα να δούμε τι θα κά­νου­με εμείς για την ασφά­λειά μας και, όταν το φρο­ντί­σου­με αυτό και γί­νου­με πο­λι­τι­σμέ­νοι άν­θρω­ποι και όχι ού­γκα­να επάνω σε λα­μα­ρί­νες και πλα­στι­κά, θα διεκ­δι­κή­σου­με το δίκιο μας για τους δρό­μους- ανέκ­δο­τα στους οποί­ους κι­νού­μα­στε. Και πώς θα τα κα­τα­φέ­ρου­με;

Σί­γου­ρα, δεν θα πε­ρι­μέ­νου­με κάτι από κυ­βερ­νή­σεις και πο­λι­τι­κούς. Αυτοί, δου­λειά τους κά­νουν. Χε­σμέ­νους μας είχαν και χε­σμέ­νους μας έχουν. Άλ­λω­στε, να σου πω και μια αλή­θεια, αν είσαι άνερ­γος/η, παίρ­νεις οποιο­δή­πο­τε επί­δο­μα ή σύ­ντα­ξη και σκο­τω­θείς μια μέρα, χάρη θα τους κά­νεις. Θα εξοι­κο­νο­μή­σουν πό­ρους. Τι, ψέ­μα­τα;

Η αλή­θεια είναι, άλ­λω­στε, ότι σε αυτό το χάος που συ­ντε­λεί το ελ­λη­νι­κό κρά­τος -και εσύ είσαι υπεύ­θυ­νος/η για αυτό το χάος, βέ­βαια- δεν υπάρ­χει ικα­νός πο­λι­τι­κός ή πό­λι­τι­κός σχη­μα­τι­σμός που θα πάρει την ευ­θύ­νη να συ­γκρου­στεί με συμ­φέ­ρο­ντα και να αλ­λά­ξει το γί­γνε­σθαι των με­τα­φο­ρών.

Για πα­ρά­δειγ­μα, η χώρα μας έχει ει­δι­κή Μό­νι­μη Επι­τρο­πή Οδι­κής Ασφά­λειας της Βου­λής, η οποία, μόνο φέτος, έχει συ­νε­δριά­σει έξι φορές και καμια δε­κα­ριά πέ­ρυ­σι. Σε αυτές τις φορές, έχει ενη­με­ρω­θεί από ει­δι­κούς και μη για ζη­τή­μα­τα οδι­κής ασφά­λειας (λες και τα μέλη της είναι εξω­γή­ι­νοι και κι­νού­νται σε άλ­λους δρό­μους), αλλά, όσο και αν ανα­ζη­τή­σα­με, δεν βρή­κα­με κά­ποιο πό­ρι­σμα, ή ακόμα κα­λύ­τε­ρα, κά­ποια δράση της για να φτιά­ξουν τα πράγ­μα­τα και να σκο­τώ­νε­ται λι­γό­τε­ρος κό­σμος.

Πα­ρα­κά­τω, ανα­σύ­ρου­με ένα (ακόμα) παλιό κεί­με­νο από συ­νέ­ντευ­ξη του Ια­βέ­ρη, ο οποί­ος εξη­γεί ότι μέσα σε ένα χρόνο εί­χα­με 1.600 νε­κρούς και 20.000 τραυ­μα­τί­ες σε τρο­χαία ατυ­χή­μα­τα.

Είναι σαν να πέ­φτει κάθε μέρα σε μια κα­τοι­κη­μέ­νη πε­ριο­χή, ένα μικρό αε­ρο­σκά­φος της αε­ρο­πλο­ΐ­ας με 20 επι­βά­τες.

Τα πιο πολλά τρο­χαία ατυ­χή­μα­τα συμ­βαί­νουν σε κα­τοι­κη­μέ­νες πε­ριο­χές με τα­χύ­τη­τες κάτω από 45 χλμ την ώρα. Και τα πε­ρισ­σό­τε­ρα θύ­μα­τα που αφή­νουν την τε­λευ­ταία τους πνοή στην άσφαλ­το, είναι κάτω των 30 ετών. Σύμ­φω­να μά­λι­στα με τα τε­λευ­ταία στοι­χεία, το 60 με 70% των θυ­μά­των από τρο­χαία ατυ­χή­μα­τα, είναι ηλι­κί­ας 15 – 29. Μας πε­ρισ­σεύ­ουν ζωές νέων, φαί­νε­ται, σε αυτή τη χώρα…

Αιτία; Οι τρα­γι­κοί δρό­μοι και οι επι­κίν­δυ­νοι οδη­γοί που σε συν­δυα­σμό με την άγνοια και την αδια­φο­ρία οδη­γούν σε ένα εγκλη­μα­τι­κό απο­τέ­λε­σμα, όπως εξή­γη­σε ο Ια­βέ­ρης.

«Τον καρ­κί­νο του δρό­μου στη χώρα μας τον αντι­με­τω­πί­ζου­με με παυ­σί­πο­νο αντί χει­ρουρ­γεί­ου», είπε και έφερε ως πα­ρά­δειγ­μα το γε­γο­νός ότι, ενώ σε όλες τις χώρες έχουν μειω­θεί τα τρο­χαία από 20% – 99,5%, όπως η Σου­η­δία, στην Ελ­λά­δα εί­χα­με αύ­ξη­ση ως και 60%.

«Το αυ­το­κί­νη­το γί­νε­ται όπλο, όταν μπαί­νει ένα βλήμα» είπε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ο Ια­βέ­ρης και εξή­γη­σε: «Μέσα στα τε­λευ­ταία 100 χρό­νια, στην Ελ­λά­δα που πέ­ρα­σε και δύο πο­λέ­μους, έχα­σαν την ζωή τους σε ώρα μάχης 70.000 ελ­λη­νό­που­λα. Στα 60 τε­λευ­ταία χρό­νια με το αυ­το­κί­νη­το έχα­σαν τη ζωή τους 140.000 άν­θρω­ποι, δη­λα­δή τα θύ­μα­τα ήταν τε­τρα­πλά­σια, ενώ 350.000 έμει­ναν ανά­πη­ροι».

Ο Ια­βέ­ρης, έθεσε και μια άλλη ση­μα­ντι­κή πα­ρά­με­τρο, την οι­κο­νο­μι­κή καθώς όπως είπε, «το 40% του κό­στους στην υγεία, είναι από τρο­χαία».

«Τα τρο­χαία ατυ­χή­μα­τα κο­στί­ζουν 12 δισ. ευρώ κάθε χρόνο. Στα 50 χρό­νια ση­μαί­νει 600 δισ. ευρώ πε­τα­μέ­να μα­τω­μέ­να, στην άσφαλ­το. Και μετά λέμε πώς να εξοι­κο­νο­μή­σου­με λεφτά και βά­ζου­με ισο­δύ­να­μα, όταν όλα αυτά τα χρή­μα­τα πε­τιού­νται άδικα στο δρόμο», επε­σή­μα­νε ο Ια­βέ­ρης.

«Ένας γο­νιός που οδη­γεί με πάνω από 10 χλμ την ώρα το αυ­το­κί­νη­το και αφή­νει το παιδί του να κά­θε­ται στη μέση των πίσω κα­θι­σμά­των και δεν το δένει κα­νο­νι­κά στο παι­δι­κό κά­θι­σμα είναι σαν το προ­ο­ρί­ζει για ανα­πη­ρι­κό κα­ρο­τσά­κι που θα το σπρώ­χνει σε όλη του τη ζωή, αν συμ­βεί ένα βίαιο φρε­νά­ρι­σμα», τό­νι­σε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Μί­λη­σε, όμως, και για γε­νι­κό­τε­ρη άγνοια που υπάρ­χει στη κοινή γνώμη, σε ότι αφορά την ση­μα­σία που έχει η ασφα­λής οδή­γη­ση, επι­κα­λού­με­νος το εξής πα­ρά­δειγ­μα: «Ρω­τή­σα­νε σε ένα τη­λε­παι­χνί­δι 100 αν­θρώ­πους για ποιο επάγ­γελ­μα χρειά­ζε­ται μι­κρό­τε­ρη προ­σο­χή και η πιο δη­μο­φι­λής απά­ντη­ση με πο­σο­στό 80% ήταν ο επαγ­γελ­μα­τί­ας οδη­γός. Δη­λα­δή, ο οδη­γός του σχο­λι­κού που με­τα­φέ­ρει τα παι­διά μας», ανέ­φε­ρε.

Ιδιαί­τε­ρη έμ­φα­ση έδωσε στην πα­ρα­βί­α­ση του ερυ­θρού ση­μα­το­δό­τη, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι «είναι από­πει­ρα φόνου, είναι από­πει­ρα αυ­το­κτο­νί­ας».

Ο Ια­βέ­ρης, υπο­γράμ­μι­σε ακόμα, ότι, μόνο αν ανα­λη­φθεί πρω­το­βου­λία σε υψηλό πο­λι­τι­κό επί­πε­δο, μπο­ρεί το εθνι­κό αυτό πρό­βλη­μα να πάρει σο­βα­ρές δια­στά­σεις.

«Για να στα­μα­τή­σει το έγκλη­μα και η γε­νο­κτο­νία που συ­ντε­λεί­ται κα­θη­με­ρι­νά στους ελ­λη­νι­κούς δρό­μους, πρέ­πει η Επι­τρο­πή Οδι­κής Ασφά­λειας να πάει στο Μα­ξί­μου και να ζη­τή­σει από τον πρω­θυ­πουρ­γό να το πάρει πάνω του γιατί είναι μέγα εθνι­κό και πο­λι­τι­κό ζή­τη­μα», τό­νι­σε και η πρό­τα­ση του αυτή έδει­ξε να έχει θε­τι­κή απο­δο­χή από την Επι­τρο­πή.

Κλεί­νο­ντας ο Ια­βέ­ρης την ενη­μέ­ρω­ση του, έδωσε μια συμ­βου­λή σε όλους τους οδη­γούς λέ­γο­ντας χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά: «Η λύση του προ­βλή­μα­τος είναι η αυ­το­ε­κτί­μη­ση. Κα­θέ­νας, πρέ­πει να ξέρει πόσο ανε­κτί­μη­τος και λα­τρε­μέ­νος είναι, και πόσο θα λεί­ψει από τα παι­διά ή τους γο­νείς του, αν εμπλα­κεί σε μια ανό­η­τη σύ­γκρου­ση, επει­δή τα μυαλό του είναι στα κά­γκε­λα. Αν θέ­λου­με άμεσα να μειώ­σου­με το οδικό έγκλη­μα, κάθε πρωί ας κο­ντο­στα­θού­με και ας σκε­φτού­με πόσες αγκα­λιές μας πε­ρι­μέ­νουν το από­γευ­μα».

Πηγή: topspeed.gr