Γ. Κακούλης: «Μονόδρομος» η εφαρμογή του κανονισμού της Νέας Αγοράς

Την βού­λη­ση της δη­μο­τι­κής αρχής να εφαρ­μο­στεί χωρίς πε­ρι­στρο­φές ο νέος κα­νο­νι­σμός λει­τουρ­γί­ας της Νέας Αγο­ράς, εξέ­φρα­σε με δη­λώ­σεις του προς της «δ» ο αρ­μό­διος αντι­δή­μαρ­χος κ. Γιώρ­γος Κα­κού­λης.

Μά­λι­στα, σε ερώ­τη­ση εάν προ­τί­θε­ται να συ­νε­χί­σει την δια­βού­λευ­ση ή να επα­να­φέ­ρει το θέμα προς συ­ζή­τη­ση με τους κα­τα­στη­μα­τάρ­χες, που δρα­στη­ριο­ποιού­νται μέσα στο μνη­μείο ενό­ψει της νέας του­ρι­στι­κής σεζόν, εμ­φα­νί­σθη­κε κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κός λέ­γο­ντας πως ‘δεν υπάρ­χει κα­νέ­νας λόγος για κάτι τέ­τοιο’.

«Ήδη έχουν ξε­κι­νή­σει οι προ­ε­τοι­μα­σί­ες. Συ­νερ­γεία της Διεύ­θυν­σης Με­σαιω­νι­κής Πόλης και υπάλ­λη­λοι ενη­με­ρώ­νουν τους επαγ­γελ­μα­τί­ας που δρα­στη­ριο­ποιού­νται μέσα στην Νέα Αγορά, προ­κει­μέ­νου να συμ­μορ­φω­θούν με τον νέο κα­νο­νι­σμό, κυ­ρί­ως για τους κοι­νό­χρη­στους χώ­ρους. Από τώρα και στο εξής, αυτή η δια­δι­κα­σία με τις πα­ρα­χω­ρή­σεις κοι­νό­χρη­στων χώρων, θα γί­νε­ται κα­τό­πιν ελέγ­χου ώστε να δια­πι­στώ­νε­ται εάν εφαρ­μό­ζε­ται και τη­ρεί­ται ο κα­νο­νι­σμός. Το θέμα ήρθε στο δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο, ψη­φί­στη­κε ύστε­ρα από δια­βού­λευ­ση, έγι­ναν οι απα­ραί­τη­τες αλ­λα­γές, βελ­τιώ­σεις κ.λπ. και φυ­σι­κά πρέ­πει να εφαρ­μο­στεί. Ει­δάλ­λως δεν έχει νόημα να ψη­φί­ζου­με προ­τά­σεις χωρίς να εφαρ­μό­ζο­νται στην πράξη. Όσο για τους επαγ­γελ­μα­τί­ες, οφεί­λουν να τον σε­βα­στούν όλοι ανε­ξαι­ρέ­τως. Οι συ­να­ντή­σεις και οι επα­φές ενό­ψει της κα­τάρ­τι­σης και ψή­φι­σης του κα­νο­νι­σμού, έγι­ναν πέρσι. Δεν έχει πλέον κα­νέ­να νόημα να το συ­ζη­τά­με ξανά….», τό­νι­σε ο κ. Κα­κού­λης.

Ο κα­νο­νι­σμός

 και οι στό­χοι

Θυ­μί­ζου­με πως ο νέος κα­νο­νι­σμός λει­τουρ­γί­ας της Νέας Αγο­ράς που εκ­πο­νή­θη­κε από την Διεύ­θυν­ση Με­σαιω­νι­κής Πόλης κα­τα­λαμ­βά­νει 39 ολό­κλη­ρες σε­λί­δες και εγκρί­θη­κε από το δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο Ρόδου, το 2016. 
Το project έχει γε­νι­κό τίτλο: «Συμ­με­τέ­χω στην ανα­βάθ­μι­ση της Νέας Αγο­ράς» και πε­ρι­λαμ­βά­νει ανα­λυ­τι­κά στοι­χεία για τους στό­χους, όλα τα ιστο­ρι­κά στοι­χεία του μνη­μεί­ου –το οποίο είναι προ­στα­τευό­με­νο-, τις κεί­με­νες νο­μι­κές δια­τά­ξεις που το διέ­πουν, την ‘κω­δι­κο­ποί­η­ση χώρων’ (κοι­νό­χρη­στοι, ανα­κλή­σεις αδειών, αυ­θαί­ρε­τες χρή­σεις κ.ο.κ.) άδειες μου­σι­κής, κα­νο­νι­σμός όψεων, κα­θα­ριό­τη­τα, συ­ντή­ρη­ση, σκί­α­στρα, κυ­κλο­φο­ρία οχη­μά­των (εντός του μνη­μεί­ου), ερ­γα­σί­ες, άγρα πε­λα­τών, εμπο­ρεύ­μα­τα κ.λπ.

Στους στό­χους του νέου κα­νο­νι­σμού ανα­φέ­ρο­νται από την Διεύ­θυν­ση Με­σαιω­νι­κής Πόλης, με­τα­ξύ άλλων και τα εξής:
«Η προ­στα­σία και ανά­δει­ξη ενός μνη­μεί­ου, όπως η Νέα Αγορά της Ρόδου, απο­τε­λεί πρό­κλη­ση όχι μόνο για το Δήμο Ρόδου και το Υπουρ­γείο Πο­λι­τι­σμού, αλλά και όλους όσους δρα­στη­ριο­ποιού­νται μέσα στα όρια της. Άλ­λω­στε είναι γε­γο­νός ότι η ση­με­ρι­νή κα­τά­στα­ση της Νέας Αγο­ράς δεν πε­ρι­ποιεί τιμή ούτε για το Δήμο Ρόδου ως ιδιο­κτή­τη, ούτε για το Υπουρ­γείο Πο­λι­τι­σμού ως φορέα ελέγ­χου αλλά ούτε και για τους μι­σθω­τές ως κα­θη­με­ρι­νούς δια­χει­ρι­στές του χώρου, οι οποί­οι επω­μί­ζο­νται και τον ση­μα­ντι­κό οι­κο­νο­μι­κό αντί­κτυ­πο της κα­τά­στα­σης που επι­κρα­τεί.
Οι πε­ρισ­σό­τε­ρες επι­χει­ρή­σεις βρί­σκο­νται σε μια δια­δι­κα­σία σύ­γκρου­σης αλλά και εξάρ­τη­σης από την εκά­στο­τε δη­μο­τι­κή αρχή, άλλες ζη­τώ­ντας το αυ­το­νό­η­το και άλλες προ­σπα­θώ­ντας να εκ­βιά­σουν την “δια­τή­ρη­ση” των προ­νο­μί­ων τους, δη­μιουρ­γώ­ντας συν­θή­κες αθέ­μι­του αντα­γω­νι­σμού.

Αν στα πα­ρα­πά­νω προ­στε­θούν οι υπε­ρά­ριθ­μες κα­κό­γου­στες επι­γρα­φές, η γειτ­νί­α­ση εμπο­ρι­κών κα­τα­στη­μά­των με επι­χει­ρή­σεις εστί­α­σης, η άγρα πε­λα­τών, και η υπερ­βο­λι­κή κα­τά­λη­ψη κοι­νό­χρη­στων χώρων, γί­νε­ται κα­τα­νοη­τό ότι βρι­σκό­μα­στε σε ένα φαύλο κύκλο αυ­το­κα­τα­στρο­φής και μι­ζέ­ριας, που οδη­γεί ανα­πό­φευ­κτα στην απα­ξί­ω­ση και τη χρε­ο­κο­πία. Για το λόγο αυτό η επι­βο­λή κα­νό­νων προς το κοινό συμ­φέ­ρον γί­νε­ται ολο­έ­να και πιο επι­τα­κτι­κή.
Εν μέσω δύ­σκο­λων οι­κο­νο­μι­κών συ­γκυ­ριών, η ανά­γκη έμ­φα­σης στην ποιό­τη­τα και την αξιο­ποί­η­ση των συ­γκρι­τι­κών πλε­ο­νε­κτη­μά­των της Ρο­δια­κής Αγο­ράς, σε σχέση με άλ­λους αντί­στοι­χους προ­ο­ρι­σμούς, απο­τε­λεί μο­νό­δρο­μο. Η κο­σμο­πο­λί­τι­κη Ρόδος της δε­κα­ε­τί­ας του 1960 πέ­τυ­χε την ανα­γνώ­ρι­ση σε πα­γκό­σμιο επί­πε­δο, συν­δυά­ζο­ντας το ήλιο και τη θά­λασ­σα με τη μο­να­δι­κή σε ποι­κι­λία και ποιό­τη­τα αρ­χι­τε­κτο­νι­κή κλη­ρο­νο­μιά, τις κα­τάλ­λη­λες υπο­δο­μές και την έμ­φα­ση στην το­πι­κή πα­ρά­δο­ση.

Η υπο­βάθ­μι­ση ενός και μόνο από αυτά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά μπο­ρεί να απο­βεί κα­θο­ρι­στι­κή σε ένα ιδιαί­τε­ρα αντα­γω­νι­στι­κό πε­ρι­βάλ­λον. Θε­ω­ρού­με ότι η κα­τάρ­τι­ση και η εφαρ­μο­γή του νέου κα­νο­νι­σμού για την ανα­βάθ­μι­ση της Νέας Αγο­ράς θα επι­τύ­χει:

– Εν­δυ­νά­μω­ση της επι­σκε­ψι­μό­τη­τας αλλά και της πα­ρα­μο­νής του του­ρί­στα στο χώρο της,

– Αύ­ξη­ση των ντό­πιων επι­σκε­πτών και πε­λα­τών, είτε για εμπό­ριο είτε για ανα­ψυ­χή, με απο­τέ­λε­σμα την κα­λύ­τε­ρη λει­τουρ­γία των κα­τα­στη­μά­των κα­θό­λη τη διάρ­κεια του χρό­νου.

– Αύ­ξη­ση των εσό­δων των επι­χει­ρη­μα­τιών και τό­νω­ση της το­πι­κής πα­ρα­γω­γής και των πα­ρα­δο­σια­κών επαγ­γελ­μά­των.

– Βελ­τί­ω­ση των σχέ­σε­ων των μι­σθω­τών με­τα­ξύ τους με απο­τέ­λε­σμα την πα­ρο­χή ποιο­τι­κά κα­λύ­τε­ρων υπη­ρε­σιών προς τους επι­σκέ­πτες.

– Την ανά­δει­ξη του μνη­μεί­ου κατά τα διε­θνώς ανα­γνω­ρι­σμέ­να πρό­τυ­πα και την πολ­λα­πλή προ­βο­λή του από το Δήμο και τους ιδιώ­τες.

– Την απο­κα­τά­στα­ση του ρόλου του κτι­ρια­κού συ­γκρο­τή­μα­τος της Νέας Αγο­ράς ως ση­μείο ανα­φο­ράς.

Επί­σης, με την κα­τα­σκευή της πο­λυ­τε­λούς μα­ρί­νας στο Μα­ντρά­κι, η Νέα Αγορά μπο­ρεί πλέον να απευ­θύ­νε­ται και σε υψη­λό­τε­ρου επι­πέ­δου αγο­ρα­στι­κό κοινό, έχο­ντας πλέον ως άμε­σους αντα­γω­νι­στές τα υπό­λοι­πα με­σο­γεια­κά λι­μά­νια και μόνο.
Προ­κει­μέ­νου οι προ­σπά­θεια να ευο­δω­θεί, θα πρέ­πει να γίνει κα­τα­νοη­τό ότι η κα­θο­λι­κή συμ­μόρ­φω­ση στους πε­ριο­ρι­σμούς που τί­θε­νται από τις αρ­μό­διες Υπη­ρε­σί­ες ανα­δει­κνύ­ει την πόλη ως μνη­μείο και απο­βαί­νει προς όφε­λος των επι­χει­ρή­σε­ων. Βε­βαί­ως η προ­σπά­θεια δεν στα­μα­τά εδώ. Η ανά­γκη για συ­νο­λι­κή συ­ντή­ρη­ση και απο­κα­τά­στα­ση των εγκα­τα­στά­σε­ων της Νέας Αγο­ράς είναι συ­νε­χής και επι­τα­κτι­κή. Ερ­γα­ζό­μα­στε ώστε σύ­ντο­μα να δώ­σου­με συ­νο­λι­κή λύση στο πρό­βλη­μα.

Τα κτί­σμα­τα εσω­τε­ρι­κά του συ­γκρο­τή­μα­τος, με τη μορφή που έχουν σή­με­ρα, υπο­βαθ­μί­ζουν ση­μα­ντι­κά το μνη­μείο και τον υπαί­θριο χώρο του. Προ­κει­μέ­νου το μνη­μείο να απο­κα­τα­στα­θεί θε­ω­ρού­με επι­βε­βλη­μέ­νη την έστω και στα­δια­κή κα­τε­δά­φι­ση τους. Η απε­λευ­θέ­ρω­ση από κτί­σμα­τα και ο επα­να­σχε­δια­σμός του εσω­τε­ρι­κού πε­ρι­βό­λου, υπό το πρί­σμα του συν­δυα­σμού της εμπο­ρί­ας και της ανα­ψυ­χής με τον πο­λι­τι­σμό και την πα­ρά­δο­ση, είναι μο­νό­δρο­μος αν θέ­λου­με να επα­να­κτή­σει η Νέα Αγορά την αίγλη που της ανα­λο­γεί. Ένας αρ­χι­τε­κτο­νι­κός δια­γω­νι­σμός ιδεών θα μπο­ρού­σε να συμ­βά­λει προς την κα­τεύ­θυν­ση αυτή.

Τέλος, θε­ω­ρού­με αυ­το­νό­η­τη τη δη­μιουρ­γι­κή συ­νερ­γα­σία με τους επι­χει­ρη­μα­τί­ες και μι­σθω­τές της Νέας Αγο­ράς, με μο­να­δι­κό κρι­τή­ριο το εν­δια­φέ­ρον για την εμ­φά­νι­ση της, ώστε να επι­τύ­χου­με αυτό που και οι ίδιοι επι­θυ­μούν, την ανα­βάθ­μι­ση της. Προ­ϋ­πό­θε­ση για την ομαλή λει­τουρ­γία της κα­θό­λη τη διάρ­κεια του χρό­νου και του ει­κο­σι­τε­τρα­ώ­ρου είναι ο σε­βα­σμός των άλλων επι­χει­ρή­σε­ων από τους ίδιους τους μι­σθω­τές, τόσο στην έντα­ση της μου­σι­κής όσο και σε όλες τις υπό­λοι­πες οχλή­σεις, την κα­θα­ριό­τη­τα, την άγρα πε­λα­τών, το σε­βα­σμό του κοι­νό­χρη­στου χώρου κλπ. Στό­χος και ζη­τού­με­νο είναι το αυ­το­νό­η­το, δη­λα­δή η δη­μιουρ­γία σχέ­σε­ων καλής γει­το­νί­ας σε συν­δυα­σμό με το κοινό κέρ­δος και όχι η επι­βο­λή ποι­νών και κυ­ρώ­σε­ων».