“Eίμαστε εδώ. Ίσως στα χέρια σας για τελευταία φορά.”

Με ένα εμ­βλη­μα­τι­κό πρω­το­σέ­λι­δο κυ­κλο­φο­ρεί σή­με­ρα η εφη­με­ρί­δα “Τα Νέα”.

Μετά τις ρα­γδαί­ες εξε­λί­ξεις και την χθε­σι­νή από­φα­ση του δι­κα­στι­κού λει­τουρ­γού με την οποία απορ­ρί­φθη­κε το αί­τη­μα των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των συν­δι­κα­λι­στι­κών φο­ρέ­ων (ΕΣΗΕΑ) του Τύπου που ζη­τού­σαν να επι­τρα­πεί να μεί­νει ανοι­κτός συ­γκε­κρι­μέ­νος λο­γα­ρια­σμός για πλη­ρω­μή κά­ποιων χρη­μά­των στους ερ­γα­ζό­με­νους, η εφη­με­ρί­δα σή­με­ρα πι­θα­νόν να κυ­κλο­φο­ρεί για τε­λευ­ταία φορά στην ιστο­ρία της.

“Εί­μα­στε εδώ. Αν αυτός ο Ορ­γα­νι­σμός ενη­μέ­ρω­σης και πο­λι­τι­σμού στη μακρά ιστο­ρία του επέ­ζη­σε πο­λέ­μων, δι­χα­σμών, Εμ­φυ­λί­ου και δι­κτα­το­ριών, το οφεί­λει, εκτός από τους ιδρυ­τές του, και στους αν­θρώ­πους που τον υπη­ρέ­τη­σαν δια­χρο­νι­κά σε χα­λε­πούς και ευ­τυ­χείς και­ρούς”, ανα­φέ­ρε­ται στο εξώ­φυλ­λο της εφη­με­ρί­δας όπου υπάρ­χουν οι φω­το­γρα­φί­ες όλων των συ­ντα­κτών.

Χθες οι ερ­γα­ζό­με­νοι πραγ­μα­το­ποί­η­σαν γε­νι­κή συ­νέ­λευ­ση κατά την οποία απο­φά­σι­σαν να κυ­κλο­φο­ρή­σει κα­νο­νι­κά το ση­με­ρι­νό φύλλο προ­κει­μέ­νου να εξη­γή­σουν τι συμ­βαί­νει στον Ορ­γα­νι­σμό, ενώ από την Πέμ­πτη ανα­μέ­νε­ται να προ­χω­ρή­σουν σε απερ­γία.

Το κύριο άρθρο της εφη­με­ρί­δας με τίτλο «Μά­σκες»

“Αν αυτός ο Ορ­γα­νι­σμός ενη­μέ­ρω­σης και πο­λι­τι­σμού στη μακρά ιστο­ρία του επέ­ζη­σε πο­λέ­μων, δι­χα­σμών, Εμ­φυ­λί­ου, και δι­κτα­το­ριών το οφεί­λει εκτός από τους ιδρυ­τές του και στους αν­θρώ­πους που τον υπη­ρέ­τη­σαν δια­χρο­νι­κά σε χα­λε­πούς και ευ­τυ­χείς και­ρούς. Και τώρα που ο κό­μπος σφίγ­γει απει­λη­τι­κά, σχε­δόν μοι­ραία, όσοι έχου­με το θλι­βε­ρό προ­νό­μιο να βρι­σκό­μα­στε αυτές τις ώρες στον Δη­μο­σιο­γρα­φι­κό Ορ­γα­νι­σμό Λα­μπρά­κη ζούμε την ίδια αγω­νία, πως θα επι­βιώ­σει το κοινό μας σπίτι κι εμείς μαζί του. Χωρίς ίχνος υπερ­βο­λής η συ­ντρι­πτι­κή πλειο­νό­τη­τα των ερ­γα­ζο­μέ­νων σε όλα τα Μέσα του Συ­γκρο­τή­μα­τος βάζει ακόμη και πάνω από τον βιο­πο­ρι­σμό τις αξίες της ενη­μέ­ρω­σης και της ιστο­ρι­κής του πα­ρα­κα­τα­θή­κης.

Δυ­στυ­χώς φαί­νε­ται πως οι εξε­λί­ξεις μάς υπερ­βαί­νουν και το τέλος μοιά­ζει να πλη­σιά­ζει. Η αξιο­πρέ­πεια και το επαγ­γελ­μα­τι­κό μας κα­θή­κον όμως επι­βάλ­λουν να στα­θού­με όρ­θιοι ως την ύστα­τη ώρα. Δεν ξέ­ρου­με πόσο μπο­ρού­με να αντέ­ξου­με χωρίς οξυ­γό­νο αλλά εί­μα­στε απο­φα­σι­σμέ­νοι, αν πέ­σου­με, να πέ­σου­με όρ­θιοι χωρίς εξευ­τε­λι­σμούς, χωρίς κο­μι­σά­ριους ή έστω κα­λο­προ­αί­ρε­τους κα­θο­δη­γη­τές.

Μια από­φα­ση ενός δι­κα­στή μας στε­ρεί και την τε­λευ­ταία ελ­πί­δα να απο­κτή­σου­με τα στοι­χειώ­δη οι­κο­νο­μι­κά μέσα για να συ­νε­χι­στούν οι εκ­δό­σεις και να μεί­νουν ανοι­χτά όλα τα Μέσα του ΔΟΛ. Ο δι­κα­στής επέ­λε­ξε εν πολ­λοίς τον ρόλο του Πι­λά­του καθώς απέ­φυ­γε να ανα­λά­βει εκεί­νος το βάρος που αρ­νή­θη­καν όλοι και εν προ­κει­μέ­νω πρω­τί­στως οι τρά­πε­ζες, που δια­λέ­γουν την απα­ξί­ω­ση από τη συ­νέ­χι­ση της λει­τουρ­γί­ας των Μέσων έστω ως τις 3 Μαρ­τί­ου που θα εκ­δι­κα­στεί η κύρια προ­σφυ­γή τους. Είναι προ­φα­νές πού βρί­σκε­ται η αλή­θεια και πού το πρό­σχη­μα καθώς δεν αντέ­χει σε κρι­τι­κή μια επι­λο­γή που οδη­γεί κα­τα­φα­νώς σε λου­κέ­το έναν ορ­γα­νι­σμό ενη­μέ­ρω­σης που ενο­χλεί την εξου­σία.

Η κυ­βέρ­νη­ση και τα κόμ­μα­τα, αν εν­νο­ούν τα όσα δια­κη­ρύσ­σουν για τον πλου­ρα­λι­σμό στην ενη­μέ­ρω­ση, ξέ­ρουν τι πρέ­πει να πρά­ξουν. Δεν ζη­τά­με ελε­η­μο­σύ­νη ούτε ει­δι­κή με­τα­χεί­ρι­ση. Απλώς θε­ω­ρού­με ότι μπο­ρεί και πρέ­πει να ει­σα­χθεί τώρα στη Βουλή η νο­μο­θε­τι­κή ρύθ­μι­ση που ζη­τεί­ται εφό­σον τί­θε­ται ως προ­ϋ­πό­θε­ση για τη λε­γό­με­νη εν­διά­με­ση χρη­μα­το­δό­τη­ση. Άλ­λω­στε πρό­κει­ται να ψη­φι­σθεί έτσι κι αλ­λιώς, συ­νο­λι­κά, στο νο­μο­σχέ­διο για τα κόκ­κι­να δά­νεια. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση ας πέ­σουν οι μά­σκες.

Όλοι εμείς, εί­μα­στε εδώ. Ίσως στα χέρια σας για τε­λευ­ταία φορά.”