ΠτΔ: Το Προσφυγικό κατέδειξε το πολιτικό κενό της ΕΕ

Ο κ. Παυ­λό­που­λος υπο­γράμ­μι­σε ότι “το Προ­σφυ­γι­κό ζή­τη­μα συ­νι­στά τη μια εκ των δύο -η άλλη είναι η Οι­κο­νο­μι­κή, η οποία βρί­σκε­ται στην αφε­τη­ρία της βα­θιάς κοι­νω­νι­κής και χρη­μα­το­πι­στω­τι­κής κρί­σης- με­γά­λων προ­κλή­σε­ων που δο­κι­μά­ζουν, κατά κυ­ριο­λε­ξία, τη συ­νο­χή αλλά και την προ­ο­πτι­κή της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης και του Ευ­ρω­παϊ­κού Οι­κο­δο­μή­μα­τος”.

Επι­σή­μα­νε, επί­σης, ότι η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση έχει ήδη αρ­γή­σει πολύ ν’ αντι­με­τω­πί­σει το Προ­σφυ­γι­κό ζή­τη­μα με όρους, οι οποί­οι αρ­μό­ζουν τόσο στην κρι­σι­μό­τη­τά του για τη συ­νο­χή και την προ­ο­πτι­κή της, όσο και στην Ευ­ρω­παϊ­κή Δη­μο­κρα­τία και τον Ευ­ρω­παϊ­κό Πο­λι­τι­σμό.

“Δυ­στυ­χώς, με­τα­ξύ άλλων δει­νών, το Προ­σφυ­γι­κό ζή­τη­μα ανέ­δει­ξε και το φαι­νό­με­νο κρα­τών-μελών της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης τα οποία δεν φαί­νε­ται να έχουν αφο­μοιώ­σει επαρ­κώς το ευ­ρω­παϊ­κό θε­σμι­κό και πο­λι­τι­σμι­κό κε­κτη­μέ­νο, εκ­δη­λώ­νο­ντας πρω­τό­γνω­ρα φο­βι­κά σύν­δρο­μα και αντι­με­τω­πί­ζο­ντας την Ευ­ρώ­πη πε­ρισ­σό­τε­ρο ως χώρο δικής τους προ­στα­σί­ας παρά ως κοινό πεδίο συ­νύ­παρ­ξης μέσα από τον αμοι­βαίο και πλήρη σε­βα­σμό δι­καιω­μά­των και υπο­χρε­ώ­σε­ων.  Κάπως έτσι, για μιαν ακόμη φορά, η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση γί­νε­ται θύμα της Επι­μη­θεϊ­κής της νο­ο­τρο­πί­ας” ανέ­φε­ρε ο Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας Προ­κό­πης Παυ­λό­που­λος και κα­τέ­λη­ξε το­νί­ζο­ντας ότι “κατά την τρέ­χου­σα συ­γκυ­ρία, μπρο­στά στην κο­ρυ­φαία πρό­κλη­ση του Προ­σφυ­γι­κού ζη­τή­μα­τος, η διαιώ­νι­ση μιας τέ­τοιας νο­ο­τρο­πί­ας θα έχει, δίχως αμ­φι­βο­λία, κα­τα­λυ­τι­κές αρ­νη­τι­κές επι­πτώ­σεις στην συ­νο­χή και την πο­ρεία της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης και της Ευ­ρω­παϊ­κής Ολο­κλή­ρω­σης. Επει­δή, παρά την κρι­σι­μό­τη­τα της κα­τά­στα­σης, η προ­α­να­φε­ρό­με­νη αρ­νη­τι­κή προ­ο­πτι­κή της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης δεν είναι ακόμη μη ανα­στρέ­ψι­μη, είναι και­ρός να λη­φθούν οι επι­βαλ­λό­με­νες από τα πράγ­μα­τα απο­φά­σεις. Και μά­λι­στα στο άμεσο και όχι στο απώ­τε­ρο μέλ­λον”.

Ανα­λύ­ο­ντας, τις πτυ­χές του Προ­σφυ­γι­κού ζη­τή­μα­τος και τις προ­ε­κτά­σεις του ο κ. Παυ­λό­που­λος, υπο­γράμ­μι­σε:

Πρώ­τον, την αδυ­να­μία λήψης καί­ριων απο­φά­σε­ων από τα αρ­μό­δια για την Εξω­τε­ρι­κή Πο­λι­τι­κή και την Πο­λι­τι­κή Ασφά­λειας Ευ­ρω­παϊ­κά όρ­γα­να.

Όπως ση­μεί­ω­σε: “Οι συν­θή­κες, υπό τις οποί­ες δη­μιουρ­γή­θη­κε και διαιω­νί­ζε­ται το Προ­σφυ­γι­κό ζή­τη­μα -που πρέ­πει να δια­κρί­νε­ται σαφώς, παρά τις επι­μέ­ρους “συγ­γέ­νειες”, από το πρό­βλη­μα της πα­ρά­νο­μης με­τα­νά­στευ­σης το οποίο επί­σης πλήτ­τει την Ευ­ρώ­πη με “ασθε­νείς κρί­κους” την Ελ­λά­δα και την Ιτα­λία- φέρ­νουν στο φως, πρω­τί­στως μεσ’ από το πα­ρά­δειγ­μα του πο­λέ­μου στην Συρία και την ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή, την ρη­χό­τη­τα ως και σ’ ορι­σμέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις ανυ­παρ­ξία μιας απο­τε­λε­σμα­τι­κής Ευ­ρω­παϊ­κής Εξω­τε­ρι­κής Πο­λι­τι­κής και Πο­λι­τι­κής Ασφά­λειας.

Ει­δι­κό­τε­ρα:

– Τόσο κατά την έκρη­ξη όσο και κατά τις πε­ριό­δους κο­ρύ­φω­σης του πο­λέ­μου στην Συρία και στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή, η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση “απου­σί­α­σε” -και κατά βάση εξα­κο­λου­θεί ν’ “απου­σιά­ζει”- ως εάν ο πό­λε­μος αυτός, ήτοι η ρίζα του Προ­σφυ­γι­κού ζη­τή­μα­τος, να της ήταν από “αδιά­φο­ρος” μέχρι πα­ντε­λώς “ξένος”.  Κι όμως ο πό­λε­μος αυτός, ως εστία πρό­κλη­σης των βα­σι­κών αι­τί­ων του Προ­σφυ­γι­κού ζη­τή­μα­τος και όχι μόνον, είχε και έχει “υπαρ­ξια­κές” επι­πτώ­σεις στην ίδια την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση και σ’ επι­μέ­ρους κράτη-μέλη της που επω­μί­ζο­νται το με­γα­λύ­τε­ρο βάρος των επέ­κει­να συ­νε­πειών.

– Η κατά τ’ ανω­τέ­ρω “απου­σία” της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης ως διε­θνούς οντό­τη­τας οφεί­λε­ται, όπως είναι ευ­νό­η­το, σχε­δόν απο­κλει­στι­κώς στο ότι, ακόμη και από θε­σμι­κή άποψη, στε­ρεί­ται και σή­με­ρα κα­τάλ­λη­λων ορ­γά­νων που θα μπο­ρού­σαν να χα­ρά­ξουν και να εφαρ­μό­σουν μια ολο­κλη­ρω­μέ­νη και στο­χευ­μέ­νη εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή και πο­λι­τι­κή ασφά­λειας, κυ­ρί­ως δε σε πε­ριό­δους και συ­γκυ­ρί­ες όπου η πο­λι­τι­κή αυτή θα έπρε­πε να δια­μορ­φω­θεί υπό συν­θή­κες επεί­γο­ντος ή και κα­τε­πεί­γο­ντος.  Οι περί Κοι­νής Εξω­τε­ρι­κής Πο­λι­τι­κής και Πο­λι­τι­κής Ασφά­λειας δια­τά­ξεις των άρ­θρων 23 επ. της Συν­θή­κης της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης είναι άκρως εν­δει­κτι­κές της απου­σί­ας ορ­γά­νων και δια­δι­κα­σιών απο­τε­λε­σμα­τι­κής εφαρ­μο­γής τους στην πράξη, και δη επει­γό­ντως.  Τούτο έρ­χε­ται σε πλήρη αντί­θε­ση, επι­πλέ­ον, προς την διά­τα­ξη π.χ. του άρ­θρου 32 παρ. 1 της Συν­θΕΕ, η οποία δια­κη­ρύσ­σει, με “πα­νη­γυ­ρι­κό” -πλην όμως κενό πε­ριε­χο­μέ­νου, που την κα­θι­στά κατ’ ου­σί­αν “lex imperfecta”- τρόπο την αρχή της Αλ­λη­λεγ­γύ­ης με­τα­ξύ των κρα­τών-μελών της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης στο πεδίο του ΚΕΠΠΑ. Ας θυ­μη­θού­με ότι μόνο μετά την τρο­μο­κρα­τι­κή τρα­γω­δία στο Πα­ρί­σι η Γαλ­λία έστει­λε εσπευ­σμέ­να στην πε­ριο­χή ένα αε­ρο­πλα­νο­φό­ρο, του ο οποί­ου η δράση δεν έγινε και τόσο αι­σθη­τή.

– Αυ­τό­θροη συ­νέ­πεια της ευ­ρω­παϊ­κής απου­σί­ας στο θέ­α­τρο του πο­λέ­μου στην Συρία και την ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή ήταν η κά­λυ­ψη του κενού μέσω της ενερ­γού πα­ρέμ­βα­σης των ΗΠΑ και της Ρω­σί­ας, για τις οποί­ες όμως ο πό­λε­μος αυτός έχει, ως επί το πλεί­στον, γε­ω­στρα­τη­γι­κή -και όχι “υπαρ­ξια­κή”, όπως συμ­βαί­νει για την Ευ­ρώ­πη λόγων των προ­σφυ­γι­κών ροών προς αυτήν καθώς επι­ση­μάν­θη­κε προη­γου­μέ­νως- ση­μα­σία και συ­να­κό­λου­θη σκο­πι­μό­τη­τα.

– Υπό τα δε­δο­μέ­να αυτά, και ακρι­βώς επει­δή η συ­νέ­χι­ση του πο­λέ­μου στην Συρία και την ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή μπο­ρεί να επι­φέ­ρει κα­τα­λυ­τι­κά χτυ­πή­μα­τα στην συ­νο­χή και την προ­ο­πτι­κή της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης λόγω μη δια­χει­ρί­σι­μων πλέον προ­σφυ­γι­κών ροών -δίχως μά­λι­στα να υπο­τι­μά­ται και ο με­γά­λος κίν­δυ­νος της τζι­χα­ντι­στι­κής τρο­μο­κρα­τί­ας και βαρ­βα­ρό­τη­τας- η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση οφεί­λει, εφό­σον δεν μπο­ρεί πια να δια­χει­ρι­σθεί μόνη της το ζή­τη­μα αυτό, ν’ ανα­λά­βει αμέ­σως τις πρω­το­βου­λί­ες εκεί­νες, οι οποί­ες θα οδη­γή­σουν στην ορ­γα­νω­μέ­νη δι­πλω­μα­τι­κώς συ­μπό­ρευ­ση Ευ­ρώ­πης – ΗΠΑ – Ρω­σί­ας ώστε να δοθεί τέλος στις πο­λε­μι­κές επι­χει­ρή­σεις.  Η κατά τ’ ανω­τέ­ρω δι­πλω­μα­τι­κή συ­μπό­ρευ­ση με την Ρωσία δεν ση­μαί­νει, κατ’ ου­δέ­να τρόπο, ότι πα­ρα­γνω­ρί­ζο­νται τα όσα έχουν συμ­φω­νη­θεί για τις ευ­θύ­νες της Ρω­σί­ας ως προς το Ου­κρα­νι­κό πρό­βλη­μα και τις κυ­ρώ­σεις που της έχουν επι­βλη­θεί.

Απλώς, και κατά την ιε­ράρ­χη­ση των προ­τε­ραιο­τή­των η οποία συ­νι­στά βα­σι­κό πα­ρά­γο­ντα χά­ρα­ξης κάθε σο­βα­ρής στρα­τη­γι­κής, για την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση προ­έ­χει το τέλος του πο­λέ­μου στην Συρία και την ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή, άρα προ­έ­χει σή­με­ρα η σύ­μπρα­ξή της με ΗΠΑ και Ρωσία για την επί­λυ­ση ενός ακαν­θώ­δους προ­βλή­μα­τος, η διαιώ­νι­ση του οποί­ου θα μπο­ρού­σε να θέσει σ’ ακόμη με­γα­λύ­τε­ρο κίν­δυ­νο το Ευ­ρω­παϊ­κό Οι­κο­δό­μη­μα”.

Δεύ­τε­ρον, την ανά­γκη απο­τε­λε­σμα­τι­κής εφαρ­μο­γής της αρχής της Αλ­λη­λεγ­γύ­ης με­τα­ξύ των κρα­τών-μελών της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης σε σχέση με το Προ­σφυ­γι­κό Ζή­τη­μα, όπως ανέ­φε­ρε :

“Έως ότου εκλεί­ψουν οι προ­μνη­μο­νευό­με­νες αι­τί­ες, οι οποί­ες προ­κα­λούν τις προ­σφυ­γι­κές ροές και, κατ’ επέ­κτα­ση, το οξύ Προ­σφυ­γι­κό ζή­τη­μα, η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση οφεί­λει, όπως είναι αυ­το­νό­η­το, ν’ αντι­με­τω­πί­σει τους Πρό­σφυ­γες με τή­ρη­ση, στο ακέ­ραιο, του Διε­θνούς και του Ευ­ρω­παϊ­κού Δι­καί­ου, ιδίως όμως με βάση τις αρχές του Αν­θρω­πι­σμού που συ­νι­στούν πραγ­μα­τι­κό κε­κτη­μέ­νο της Ευ­ρω­παϊ­κής Δη­μο­κρα­τί­ας και του Ευ­ρω­παϊ­κού Πο­λι­τι­σμού.

Συ­γκε­κρι­μέ­να δε:

– Πέραν του περί προ­σφύ­γων Διε­θνούς Δι­καί­ου -το οποίο συ­νι­στά μέρος του ευ­ρω­παϊ­κού κε­κτη­μέ­νου- το πρω­το­γε­νές Ευ­ρω­παϊ­κό Δί­καιο, ιδίως δε οι δια­τά­ξεις των άρ­θρων 77 επ. της ΣΛΕΕ, κα­θο­ρί­ζουν ρητώς και επαρ­κώς, από πλευ­ράς κα­νο­νι­στι­κής ισχύ­ος, το πλαί­σιο μέσα στο οποίο κι­νού­νται οι ένα­ντι των προ­σφύ­γων υπο­χρε­ώ­σεις τόσο των αρ­μό­διων ορ­γά­νων της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης όσο και κάθε κρά­τους-μέ­λους.  Οι ως άνω δια­τά­ξεις πρέ­πει λοι­πόν να γί­νο­νται σε­βα­στές σε κάθε πε­ρί­πτω­ση και, συ­να­κό­λου­θα, να γί­νο­νται πλή­ρως κα­τα­νοη­τές ιδίως από τα κράτη-μέλη της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης τα οποία, επει­δή ου­δε­μία εμπει­ρία έχουν από θα­λάσ­σια σύ­νο­ρα, επι­κα­λού­νται ανευ­θύ­νως δήθεν την ανά­γκη φύ­λα­ξης των θα­λάσ­σιων συ­νό­ρων της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης -κατά κύριο δε λόγο των συ­νό­ρων στο Αι­γαίο- για να επιρ­ρί­ψουν ευ­θύ­νες σ’ άλλα κράτη-μέλη, όπως ιδίως η Ελ­λά­δα, ανα­φο­ρι­κά με τους κα­νό­νες φύ­λα­ξης των συ­νό­ρων τού­των.  Και σ’ αυτό το πλαί­σιο το­νί­ζε­ται επι­προ­σθέ­τως ότι ισχύ­ει ο κα­νό­νας πως ου­δε­μία σκο­πι­μό­τη­τα ασφα­λούς φύ­λα­ξης των συ­νό­ρων της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης, χερ­σαί­ων ή θα­λασ­σί­ων, είναι δυ­να­τόν να κάμ­ψει την θε­με­λιώ­δη αρχή του σε­βα­σμού και της προ­στα­σί­ας του Αν­θρώ­που, και κατ’ εξο­χήν της αξίας του και της ελεύ­θε­ρης ανά­πτυ­ξης της προ­σω­πι­κό­τη­τάς του.

– Και στο πεδίο δια­χεί­ρι­σης του Προ­σφυ­γι­κού ζη­τή­μα­τος ισχύ­ει, κατά το Ευ­ρω­παϊ­κό Δί­καιο, πρω­το­γε­νές και πα­ρά­γω­γο, η αρχή της Αλ­λη­λεγ­γύ­ης με­τα­ξύ των κρα­τών-μελών της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης.  Επ’ αυτής επι­ση­μαί­νο­νται τ’ ακό­λου­θα:

Η αρχή της Αλ­λη­λεγ­γύ­ης, πέραν του ότι συ­νι­στά θε­με­λιώ­δη γε­νι­κή αρχή του Ευ­ρω­παϊ­κού Δι­καί­ου στο σύ­νο­λό του, ρυθ­μί­ζε­ται για τους πρό­σφυ­γες και με ει­δι­κές δια­τά­ξεις.  Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κές είναι προς την κα­τεύ­θυν­ση αυτή οι δια­τά­ξεις του άρ­θρου 80 της ΣΛΕΕ.  Επο­μέ­νως, η αρχή της Αλ­λη­λεγ­γύ­ης κατά την δια­χεί­ρι­ση του Προ­σφυ­γι­κού ζη­τή­μα­τος συ­νι­στά πλήρη κα­νό­να δι­καί­ου, με την έν­νοια ότι συ­νι­στά lex perfecta, η πα­ρα­βί­α­ση της οποί­ας εκ μέ­ρους οιου­δή­πο­τε κρά­τους-μέ­λους της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης συ­νε­πά­γε­ται και τις προ­βλε­πό­με­νες κατά πε­ρί­πτω­ση κυ­ρώ­σεις.

Από­δει­ξη του ότι οι ως άνω περί Αλ­λη­λεγ­γύ­ης δια­τά­ξεις του πρω­το­γε­νούς μά­λι­στα Ευ­ρω­παϊ­κού Δι­καί­ου συ­νι­στούν πλήρη κα­νό­να δι­καί­ου απο­τε­λεί, με­τα­ξύ άλλων, και το γε­γο­νός ότι τ’ αρ­μό­δια όρ­γα­να της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης έχουν επα­νει­λημ­μέ­να εκ­δώ­σει απο­φά­σεις με βάση τις δια­τά­ξεις αυτές.  Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κές είναι π.χ.:

Η από­φα­ση του Συμ­βου­λί­ου της 22ας Σε­πτεμ­βρί­ου 2015 για την λήψη προ­σω­ρι­νών μέ­τρων στο πλαί­σιο της διε­θνούς προ­στα­σί­ας προς όφε­λος της Ιτα­λί­ας και της Ελ­λά­δας, ανα­φο­ρι­κά με την με­τε­γκα­τά­στα­ση αι­τού­ντων άσυλο από την Ιτα­λία και την Ελ­λά­δα προς άλλα κράτη-μέλη της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης.

Η εκ μέ­ρους της Ευ­ρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής πρό­τα­ση -του 2016- Κα­νο­νι­σμού για την θέ­σπι­ση μιας κοι­νής δια­δι­κα­σί­ας διε­θνούς προ­στα­σί­ας, κατά την έν­νοια της οδη­γί­ας 2013/32/ΕΕ -της 26ης Ιου­νί­ου 2013- η οποία βα­σί­ζε­ται στο ότι η αρχή της Αλ­λη­λεγ­γύ­ης απο­τε­λεί την βάση της όλης με­τα­να­στευ­τι­κής και προ­σφυ­γι­κής πο­λι­τι­κής της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης.

Τέλος, είναι ανά­γκη να επι­ση­μαν­θεί μ’ έμ­φα­ση ότι η αρχή της Αλ­λη­λεγ­γύ­ης, πά­ντο­τε κατά το Ευ­ρω­παϊ­κό Δί­καιο, όπως έχει ερ­μη­νευ­θεί από την θε­ω­ρία και τη νο­μο­λο­γία του Δι­κα­στη­ρί­ου της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης, απο­κτά πολύ ευ­ρύ­τε­ρες, από πλευ­ράς κα­νο­νι­στι­κής ισχύ­ος και εμ­βέ­λειας, δια­στά­σεις όταν πρέ­πει ν’ αντι­με­τω­πι­σθεί μια ση­μα­ντι­κή κρίση, όπως είναι εν προ­κει­μέ­νω -και δίχως δυ­να­τό­τη­τα αμ­φι­σβή­τη­σης- η Προ­σφυ­γι­κή κρίση.  Μ’ άλλες λέ­ξεις, η αρχή της Αλ­λη­λεγ­γύ­ης κατά το πρω­το­γε­νές Ευ­ρω­παϊ­κό Δί­καιο απο­κτά ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία στο πλαί­σιο αντι­με­τώ­πι­σης και δια­χεί­ρι­σης σο­βα­ρών προ­βλη­μά­των και κρί­σε­ων, είτε αυτές πε­ριο­ρί­ζο­νται σε με­μο­νω­μέ­να κράτη-μέλη της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης  είτε την πλήτ­τουν συ­νο­λι­κώς. Και τούτο διότι, κατά τ’ ανω­τέ­ρω, η αρχή της αλ­λη­λεγ­γύ­ης επι­τάσ­σει, σε κάθε πε­ρί­πτω­ση:

Πρώ­τον, την κοινή αντι­με­τώ­πι­ση ενός προ­βλή­μα­τος, ανε­ξαρ­τή­τως του αν πλήτ­το­νται ένα ή πε­ρισ­σό­τε­ρα κράτη-μέλη.  Η πα­ρά­με­τρος αυτή εφαρ­μο­γής της αρχής της Αλ­λη­λεγ­γύ­ης στη­ρί­ζε­ται στο ότι το πρό­βλη­μα είναι τέ­τοιο ώστε, υπό τα επι­μέ­ρους χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά του, μπο­ρεί τώρα να πλήτ­τει ένα κρά­τος μέλος, πλην όμως είναι ορα­τός ο κίν­δυ­νος ρα­γδαί­ας επέ­κτα­σης των επι­πτώ­σε­ών του και σ’ άλλα κράτη-μέλη.

Και, δεύ­τε­ρον, κα­ταρ­χήν ανε­ξαρ­τή­τως από τυχόν (συν)υπαι­τιό­τη­τα κά­ποιου εξ αυτών. Το ζή­τη­μα δη­λα­δή της υπαι­τιό­τη­τας αφε­νός δεν σχε­τί­ζε­ται αμέ­σως με την αρχή της Αλ­λη­λεγ­γύ­ης και, αφε­τέ­ρου, είναι δυ­να­τόν  να θε­με­λιω­θούν δυ­να­τό­τη­τες ή και υπο­χρε­ώ­σεις ορι­ζό­ντιας συ­νερ­γα­σί­ας, συν­δρο­μής και πα­ρο­χής βο­ή­θειας ή υπο­στή­ρι­ξης με­τα­ξύ κρα­τών-μελών ή πο­λι­τών όχι μόνο σε πε­ρί­πτω­ση ανω­τέ­ρας βίας ή απρό­βλε­πτης με­τα­βο­λής των συν­θη­κών, αλλ’ ακόμη και σε πε­ρί­πτω­ση που οι κοι­νω­νι­κές, πο­λι­τι­κές, γε­ω­γρα­φι­κές, ιστο­ρι­κές ή οι­κο­νο­μι­κές συν­θή­κες σ’ ένα κρά­τος-μέλος το οποίο πλήτ­τε­ται και χρή­ζει στή­ρι­ξης έχουν παί­ξει ρόλο στην όξυν­ση του προ­βλή­μα­τος. Το κρί­σι­μο λοι­πόν στοι­χείο για την ενερ­γο­ποί­η­ση της αρχής της Αλ­λη­λεγ­γύ­ης είναι, εν προ­κει­μέ­νω, πρω­τί­στως η αντι­κει­με­νι­κή αδυ­να­μία απο­τε­λε­σμα­τι­κής αντι­με­τώ­πι­σης ενός ση­μα­ντι­κού προ­βλή­μα­τος χωρίς εξω­τε­ρι­κή συν­δρο­μή”.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ