Μ. Μπεντενιώτης: «Πρέπει να καταργηθούν οι εισπρακτικές εταιρείες»

Με δήλωσή του στο περιο­δικό«ΕΠΙΚΑΙΡΑ»ο πρώην υφυ­πουρ­γός Εθνικής Οικο­νο­μίας Μανώλης Μπε­ντε­νιώ­της, ένας έγκρι­τος νομικός δημο­σίου δικαίου, καθη­γη­τής και αντι­πρό­ε­δρος του Συμ­βου­λίου του Ευρω­παϊ­κού Πανε­πι­στη­μίου Κύπρου, με την ιδιό­τητα και του επι­κε­φα­λής του «Δικτύου για τη Δια­φά­νεια κατά της Δια­πλο­κής και της Δια­φθο­ράς»επι­ση­μαί­νει με έμφαση, μάλιστα,ότι «οι εται­ρείες ενη­μέ­ρω­σης οφει­λε­τών για ληξι­πρό­θε­σμες απαι­τή­σεις των τρα­πε­ζών πρέπει να καταρ­γη­θούν, γιατί έχουν παρεκ­κλί­νει του σκοπού για τον οποίο θεσμο­θε­τή­θη­καν, παρα­βιά­ζο­ντας κατά­φωρα τον ιδρυ­τικό τους νόμο».

Όπως επι­ση­μαί­νει, μάλιστα, ο κ. Μπε­ντε­νιώ­της, «έχουν μετα­τρα­πεί αυθαί­ρετα και ετσι­θε­λικά σε εισπρα­κτι­κές εται­ρείες. Γιατί, όπως προ­κύ­πτει και από εκα­το­ντά­δες καταγ­γε­λίες, αλλά και από δικα­στι­κές απο­φά­σεις, είναι το άγος και η αγα­νά­κτηση χιλιά­δων δανειο­λη­πτών των οποίων παρα­βιά­ζο­νται τα προ­σω­πικά δεδο­μένα κατ’ εξα­κο­λού­θηση, ενώ ισο­πε­δώ­νε­ται και η προ­σω­πική ζωή.Οι εται­ρείες επι­κοι­νω­νούν με τους δανειο­λή­πτες και σε κάποιες περι­πτώ­σεις εμφα­νί­ζο­νται ως υπη­ρε­σίες της Τρά­πε­ζας, σε άλλες ως εισπρα­κτι­κές και σε άλλες απο­φεύ­γουν να παρέ­χουν όποιες πλη­ρο­φο­ρίες ζητούν οι δανειο­λή­πτες σε σχέση με την εται­ρεία και τα πρόσωπα που την διοι­κούν. Απο­δει­κτικά στοι­χεία αυτών των συμπε­ρι­φο­ρών είναι οι δικα­στι­κές απο­φά­σεις που έχουν εκδοθεί, με τις οποίες κατα­δι­κά­ζο­νται οι εται­ρείες, αλλά και σε κάποιες περι­πτώ­σεις και οι τρά­πε­ζες που συνερ­γούν ενίοτε σε παρα­λή­ψεις και παρα­βιά­σεις των κανόνων δικαίου. Ενδει­κτική είναι και πρό­σφατη απόφαση του Ειρη­νο­δι­κείου Αθηνών, με την οποία υπο­χρε­ώ­θη­καν τόσο η Τράπεζα όσο και η εισπρα­κτική εται­ρεία να κατα­βά­λουν ‘αλλη­λεγ­γύως και εις ολόκληρον’ απο­ζη­μί­ωση –νομι­μο­τό­κως, μάλιστα– για την παρα­βί­αση των δια­τά­ξεων που ισχύουν για τη λει­τουρ­γία των «εται­ρειών ενη­μέ­ρω­σης. Και αυτό γιατί η τράπεζα παρα­χώ­ρησε δεδο­μένα του δανειο­λή­πτη χωρίς προη­γου­μέ­νως να ενη­με­ρώ­σει εγγρά­φως τον ίδιο, ως όφειλε, και η εται­ρεία ως απο­δέ­κτρια των δεδο­μέ­νων προ­σω­πι­κού χαρα­κτήρα, μέσω των υπαλ­λή­λων της κατα­χώ­ρησε στο προ­σω­πικό αρχείο της χωρίς ουδέ­ποτε να ενη­με­ρώ­σει τον δανειο­λή­πτη ότι τα είχε λάβει».

Στη δήλωση ακόμα ο κ. Μπε­ντε­νιώ­της θέτει τρία κρίσιμα ερω­τη­μα­τικά:

• Πόσες είναι πράγ­ματι οι εται­ρείες που δρα­στη­ριο­ποιού­νται, πόσο στοι­χί­ζουν, πώς και πότε εισπράτ­τουν τις αμοιβές τους γι’ αυτές τις παροχές υπη­ρε­σιών;
• Γιατί δεν μπορούν οι υπη­ρε­σίες των τρα­πε­ζών να είναι υπη­ρε­σίες ενη­μέ­ρω­σης των ληξι­πρό­θε­σμων οφειλών;
• Ποιοι μετά από αυτή τη θεσμο­θέ­τηση αισχρο­κερ­δούν σε βάρους του λαού και υπο­νο­μεύ­ουν παράλ­ληλα και την οικο­νο­μία;

Για να υπο­γραμ­μί­σει κατα­λη­κτικά: «Για τους λόγους αυτούς και αφού δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται ούτε με τις δικα­στι­κές απο­φά­σεις η εκτρά­χυνση αυτή, αλλά και επειδή οι δανειο­λή­πτες δεν έχουν την οικο­νο­μική δυνα­τό­τητα προ­σφυ­γής στη δικαιο­σύνη, η κυβέρ­νηση και η Βουλή πρέπει με διάταξη νόμου να καταρ­γή­σουν αυτό το έκτρωμα, όπως έχει εξε­λι­χθεί ένας ‘θεσμός’, που ενδε­χο­μέ­νως θα μπο­ρούσε να είναι επω­φε­λής».

Από το ρεπορ­τάζ του δημο­σιεύ­μα­τος προ­κύ­πτει ότι με «δικα­στι­κές αποφάσεις-κόλαφος σε βάρος των αμαρ­τω­λών εται­ρειών ενη­μέ­ρω­σης οφει­λε­τών», για παρα­βά­σεις των κανόνων δικαίου «έχουν επι­βλη­θεί από το 2012 συνο­λικά πρό­στιμα που κυμαί­νο­νται στα 850.000 με 900.000 ευρώ (το ποσό για το 2015-2016 φθάνει μέχρι στιγμής τα 475.000 ευρώ), κανείς όμως δεν ξέρει πόσα από τα χρήματα αυτά έχουν κατα­βλη­θεί…»

Όπως, μάλιστα, εξηγεί, συμπλη­ρω­μα­τικά στη δήλωσή του ο κ. Μπε­ντε­νιώ­της, σύμφωνα και με τις απο­φά­σεις της Δικαιο­σύ­νης (αρ. 96/2016 και 272/2016 απο­φά­σεις του Ειρη­νο­δι­κείου Αθηνών) ανα­γνω­ρί­ζε­ται ότι οι τρά­πε­ζες αλλά και οι εται­ρείες ενη­μέ­ρω­σης οφεί­λουν να ενη­με­ρώ­σουν εγγρά­φως τον δανειο­λή­πτη πριν τη δια­βί­βαση των προ­σω­πι­κών δεδο­μέ­νων για την οποία δια­βί­βαση απαι­τεί­ται ρητά και σαφώς συγκα­τά­θεση του πολίτη».