Μ. Μπεντενιώτης: «Πρέπει να καταργηθούν οι εισπρακτικές εταιρείες»

Με δή­λω­σή του στο πε­ριο­δι­κό«ΕΠΙ­ΚΑΙ­ΡΑ»ο πρώην υφυ­πουρ­γός Εθνι­κής Οι­κο­νο­μί­ας Μα­νώ­λης Μπε­ντε­νιώ­της, ένας έγκρι­τος νο­μι­κός δη­μο­σί­ου δι­καί­ου, κα­θη­γη­τής και αντι­πρό­ε­δρος του Συμ­βου­λί­ου του Ευ­ρω­παϊ­κού Πα­νε­πι­στη­μί­ου Κύ­πρου, με την ιδιό­τη­τα και του επι­κε­φα­λής του «Δι­κτύ­ου για τη Δια­φά­νεια κατά της Δια­πλο­κής και της Δια­φθο­ράς»επι­ση­μαί­νει με έμ­φα­ση, μά­λι­στα,ότι «οι εται­ρεί­ες ενη­μέ­ρω­σης οφει­λε­τών για λη­ξι­πρό­θε­σμες απαι­τή­σεις των τρα­πε­ζών πρέ­πει να κα­ταρ­γη­θούν, γιατί έχουν πα­ρεκ­κλί­νει του σκο­πού για τον οποίο θε­σμο­θε­τή­θη­καν, πα­ρα­βιά­ζο­ντας κα­τά­φω­ρα τον ιδρυ­τι­κό τους νόμο».

Όπως επι­ση­μαί­νει, μά­λι­στα, ο κ. Μπε­ντε­νιώ­της, «έχουν με­τα­τρα­πεί αυ­θαί­ρε­τα και ετσι­θε­λι­κά σε ει­σπρα­κτι­κές εται­ρεί­ες. Γιατί, όπως προ­κύ­πτει και από εκα­το­ντά­δες κα­ταγ­γε­λί­ες, αλλά και από δι­κα­στι­κές απο­φά­σεις, είναι το άγος και η αγα­νά­κτη­ση χι­λιά­δων δα­νειο­λη­πτών των οποί­ων πα­ρα­βιά­ζο­νται τα προ­σω­πι­κά δε­δο­μέ­να κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση, ενώ ισο­πε­δώ­νε­ται και η προ­σω­πι­κή ζωή.Οι εται­ρεί­ες επι­κοι­νω­νούν με τους δα­νειο­λή­πτες και σε κά­ποιες πε­ρι­πτώ­σεις εμ­φα­νί­ζο­νται ως υπη­ρε­σί­ες της Τρά­πε­ζας, σε άλλες ως ει­σπρα­κτι­κές και σε άλλες απο­φεύ­γουν να πα­ρέ­χουν όποιες πλη­ρο­φο­ρί­ες ζη­τούν οι δα­νειο­λή­πτες σε σχέση με την εται­ρεία και τα πρό­σω­πα που την διοι­κούν. Απο­δει­κτι­κά στοι­χεία αυτών των συ­μπε­ρι­φο­ρών είναι οι δι­κα­στι­κές απο­φά­σεις που έχουν εκ­δο­θεί, με τις οποί­ες κα­τα­δι­κά­ζο­νται οι εται­ρεί­ες, αλλά και σε κά­ποιες πε­ρι­πτώ­σεις και οι τρά­πε­ζες που συ­νερ­γούν ενί­ο­τε σε πα­ρα­λή­ψεις και πα­ρα­βιά­σεις των κα­νό­νων δι­καί­ου. Εν­δει­κτι­κή είναι και πρό­σφα­τη από­φα­ση του Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Αθη­νών, με την οποία υπο­χρε­ώ­θη­καν τόσο η Τρά­πε­ζα όσο και η ει­σπρα­κτι­κή εται­ρεία να κα­τα­βά­λουν ‘αλ­λη­λεγ­γύ­ως και εις ολό­κλη­ρον’ απο­ζη­μί­ω­ση –νο­μι­μο­τό­κως, μά­λι­στα– για την πα­ρα­βί­α­ση των δια­τά­ξε­ων που ισχύ­ουν για τη λει­τουρ­γία των «εται­ρειών ενη­μέ­ρω­σης. Και αυτό γιατί η τρά­πε­ζα πα­ρα­χώ­ρη­σε δε­δο­μέ­να του δα­νειο­λή­πτη χωρίς προη­γου­μέ­νως να ενη­με­ρώ­σει εγ­γρά­φως τον ίδιο, ως όφει­λε, και η εται­ρεία ως απο­δέ­κτρια των δε­δο­μέ­νων προ­σω­πι­κού χα­ρα­κτή­ρα, μέσω των υπαλ­λή­λων της κα­τα­χώ­ρη­σε στο προ­σω­πι­κό αρ­χείο της χωρίς ου­δέ­πο­τε να ενη­με­ρώ­σει τον δα­νειο­λή­πτη ότι τα είχε λάβει».

Στη δή­λω­ση ακόμα ο κ. Μπε­ντε­νιώ­της θέτει τρία κρί­σι­μα ερω­τη­μα­τι­κά:

• Πόσες είναι πράγ­μα­τι οι εται­ρεί­ες που δρα­στη­ριο­ποιού­νται, πόσο στοι­χί­ζουν, πώς και πότε ει­σπράτ­τουν τις αμοι­βές τους γι’ αυτές τις πα­ρο­χές υπη­ρε­σιών;
• Γιατί δεν μπο­ρούν οι υπη­ρε­σί­ες των τρα­πε­ζών να είναι υπη­ρε­σί­ες ενη­μέ­ρω­σης των λη­ξι­πρό­θε­σμων οφει­λών;
• Ποιοι μετά από αυτή τη θε­σμο­θέ­τη­ση αι­σχρο­κερ­δούν σε βά­ρους του λαού και υπο­νο­μεύ­ουν πα­ράλ­λη­λα και την οι­κο­νο­μία;

Για να υπο­γραμ­μί­σει κα­τα­λη­κτι­κά: «Για τους λό­γους αυ­τούς και αφού δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται ούτε με τις δι­κα­στι­κές απο­φά­σεις η εκτρά­χυν­ση αυτή, αλλά και επει­δή οι δα­νειο­λή­πτες δεν έχουν την οι­κο­νο­μι­κή δυ­να­τό­τη­τα προ­σφυ­γής στη δι­καιο­σύ­νη, η κυ­βέρ­νη­ση και η Βουλή πρέ­πει με διά­τα­ξη νόμου να κα­ταρ­γή­σουν αυτό το έκτρω­μα, όπως έχει εξε­λι­χθεί ένας ‘θε­σμός’, που εν­δε­χο­μέ­νως θα μπο­ρού­σε να είναι επω­φε­λής».

Από το ρε­πορ­τάζ του δη­μο­σιεύ­μα­τος προ­κύ­πτει ότι με «δι­κα­στι­κές απο­φά­σεις-κό­λα­φος σε βάρος των αμαρ­τω­λών εται­ρειών ενη­μέ­ρω­σης οφει­λε­τών», για πα­ρα­βά­σεις των κα­νό­νων δι­καί­ου «έχουν επι­βλη­θεί από το 2012 συ­νο­λι­κά πρό­στι­μα που κυ­μαί­νο­νται στα 850.000 με 900.000 ευρώ (το ποσό για το 2015-2016 φθά­νει μέχρι στιγ­μής τα 475.000 ευρώ), κα­νείς όμως δεν ξέρει πόσα από τα χρή­μα­τα αυτά έχουν κα­τα­βλη­θεί…»

Όπως, μά­λι­στα, εξη­γεί, συ­μπλη­ρω­μα­τι­κά στη δή­λω­σή του ο κ. Μπε­ντε­νιώ­της, σύμ­φω­να και με τις απο­φά­σεις της Δι­καιο­σύ­νης (αρ. 96/2016 και 272/2016 απο­φά­σεις του Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Αθη­νών) ανα­γνω­ρί­ζε­ται ότι οι τρά­πε­ζες αλλά και οι εται­ρεί­ες ενη­μέ­ρω­σης οφεί­λουν να ενη­με­ρώ­σουν εγ­γρά­φως τον δα­νειο­λή­πτη πριν τη δια­βί­βα­ση των προ­σω­πι­κών δε­δο­μέ­νων για την οποία δια­βί­βα­ση απαι­τεί­ται ρητά και σαφώς συ­γκα­τά­θε­ση του πο­λί­τη».