Δικαστήριο καθυστέρησε 13 χρόνια να εκδώσει απόφαση

Κατα­βολή χρη­μα­τι­κής απο­ζη­μί­ω­σης από το Ελλη­νικό Δημόσιο, ύψους 6.000 ευρώ, σε έναν κάτοικο της Ρόδου, που ανέμενε 13 έτη και 4 μήνες την έκβαση προ­σφυ­γής του κατά πράξεως της 4ης Εφο­ρείας Βυζα­ντι­νών Αρχαιο­τή­των Ρόδου, με την οποία είχε απορ­ρι­φθεί αίτηση του για την έκδοση άδειας λει­τουρ­γίας μεζεδοπωλείου-ουζερί σε ακίνητό του, στη Μεσαιω­νική Πόλη, επε­δί­κασε με την υπ’ αρίθμ. 1753/2016 απόφαση του το Ε’ Τμήμα του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας.

Το ανώτατο Διοι­κη­τικό Δικα­στή­ριο επι­λή­φθηκε συγκε­κρι­μένα προ­σφυ­γής ενός κατοί­κου της Ρόδου που αιτή­θηκε να του επι­δι­κα­σθεί το ποσό των δέκα χιλιά­δων (10.000) ευρώ, σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις των άρθρων 53 έως 58 του ν. 4055/2012 (Α΄51), ως δίκαιη ικα­νο­ποί­ηση για την ηθική βλάβη που υπέστη από την καθυ­στέ­ρηση εκδι­κά­σεως υπο­θέ­σεώς του, επί της οποίας εξεδόθη η 3108/2015 απόφαση του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας.

Πιο συγκε­κρι­μένα την 22.3.2002 κατα­τέ­θηκε στο Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου αίτηση ακυ­ρώ­σεως του αιτού­ντος κατά του Υπουρ­γού Πολι­τι­σμού, η οποία περι­ήλθε στις 3.4.2002 στο Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας (αρ.καταθ. Ε 1703/2002).

Με την αίτηση αυτή ο αιτών επε­δί­ωκε να ακυ­ρω­θεί η 93/24.1.2002 πράξη της 4ης Εφο­ρείας Βυζα­ντι­νών Αρχαιο­τή­των Ρόδου, με την οποία είχε απορ­ρι­φθεί αίτηση του  για την έκδοση άδειας λει­τουρ­γίας μεζεδοπωλείου-ουζερί σε ακίνητό του στη Μεσαιω­νική πόλη της Ρόδου.

Η εν λόγω αίτηση ακυ­ρώ­σεως συμπλη­ρώ­θηκε με δικό­γραφο προ­σθέ­των λόγων που κατα­τέ­θηκε στις 30.12.2005 (αρ. καταθ. 1009/2005).

Αρχική δικά­σι­μος ορί­στηκε η 19.3.2003 ενώπιον του Ε΄ Τμή­μα­τος. Ακο­λού­θως, η εκδί­καση της υπό­θε­σης ανα­βλή­θηκε αυτε­παγ­γέλ­τως για τις δικα­σί­μους των 17.12.2003, 20.10.2004, 23.3.2005, 18.1.2006, 3.5.2006, 10.1.2007, 28.3.2007, 16.1.2008, 7.1.2009, 23.9.2009, 17.3.2010, 20.10.2010, 24.11.2010, 19.1.2011, 9.2.2011 και 23.2.2011.

Στις 23.2.2011 η υπόθεση ανα­βλή­θηκε λόγω πανελ­λα­δι­κής αποχής των δικη­γό­ρων από τα καθή­κο­ντά τους για τη δικά­σιμο της 25.5.2011 και στη συνέ­χεια, ανα­βλή­θηκε αυτε­παγ­γέλ­τως για τις δικα­σί­μους των 21.9.2011, 5.10.2011 και 2.11.2011, οπότε και συζη­τή­θηκε.

Η υπόθεση περα­τώ­θηκε με την 3108/2015 απόφαση του Ε΄ Τμή­μα­τος, με την οποία κρίθηκε ότι η προ­σβαλ­λό­μενη πράξη της Διευ­θύ­ντριας της 4ης Εφο­ρείας Βυζα­ντι­νών Αρχαιο­τή­των είναι πλημ­με­λώς αιτιο­λο­γη­μένη για το λόγο ότι «το … αρμόδιο όργανο απέρ­ριψε το σχετικό αίτημα του αιτού­ντος με την αιτιο­λο­γία ότι το ακίνητο ‘βρί­σκε­ται στη ζώνη αμιγούς κατοι­κίας όπου δεν επι­τρέ­πο­νται τέτοιου είδους χρήσεις’, χωρίς, όμως, να προ­κύ­πτει από τα στοι­χεία του φακέλου ότι για την περιοχή του επί­μα­χου ακι­νή­του έχουν επι­βλη­θεί, κατά τις οικείες δια­τά­ξεις, χρήσεις γης και χωρίς να ερευ­νη­θεί από τα αρμόδια όργανα, … , εάν, ενόψει των συν­θη­κών που υφί­στα­νται στο άμεσο περι­βάλ­λον του εν λόγω ακι­νή­του και ιδίως των ήδη υφι­στα­μέ­νων στο περι­βάλ­λον αυτό χρήσεων και της ιδιαι­τε­ρό­τη­τας του συγκε­κρι­μέ­νου οικι­σμού της Μεσαιω­νι­κής Πόλεως της Ρόδου, η ως άνω χρήση εναρ­μο­νί­ζε­ται με την απο­τε­λε­σμα­τική προ­στα­σία του ακι­νή­του αυτού ως μνη­μείου και του αρχαιο­λο­γι­κού χώρου εντός του οποίου βρί­σκε­ται».

Συναφώς, κρίθηκε ότι «δεν δύναται να υπο­κα­τα­στα­θεί η ελλεί­πουσα νόμιμη αιτιο­λο­γία της προ­σβαλ­λο­μέ­νης πράξεως, με περιε­χό­μενο των μετα­γε­νέ­στε­ρων εγγρά­φων υπ’ αριθμ. 5468πε/14.3.2003 έγγραφο της Διευ­θύ­ντριας της ως άνω Εφο­ρείας προς το Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού και 5151/18.10.2010 έγγραφο της Προϊ­στα­μέ­νης της ίδιας Εφο­ρείας προς το Δικα­στή­ριο, στα οποία γίνεται επί­κληση του μνη­μεια­κού χαρα­κτήρα του ακι­νή­του και της περιο­χής αφού το στοι­χείο αυτό δεν αξιο­λο­γή­θηκε με την προ­σβαλ­λό­μενη πράξη ούτε με τα προ­γε­νέ­στερα σχετικά έγγραφα, όπως οι αντί­στοι­χες γνω­μο­δο­τή­σεις και ειση­γή­σεις».

Κατόπιν αυτών, έγινε δεκτή η αίτηση ακυ­ρώ­σεως του αιτού­ντος, διε­τά­χθη η απόδοση του παρα­βό­λου και επι­βλή­θηκε στο Δημόσιο η δικα­στική δαπάνη του αιτού­ντος, ύψους 920 ευρώ.

Το δικα­στή­ριο ανα­γνώ­ρισε ότι η δια­δι­κα­σία διήρ­κεσε, δεκα­τρία έτη και τέσ­σε­ρις μήνες περίπου.

Ανα­γνώ­ρισε ακόμη ότι το αντι­κεί­μενο της δια­φο­ράς που αφο­ρούσε στην απόρ­ριψη αιτή­μα­τος για την έκδοση άδειας λει­τουρ­γίας μεζεδοπωλείου-ουζερί σε ακίνητο του αιτού­ντος είχε, ενδε­χο­μέ­νως, οικο­νο­μι­κές συνέ­πειες για τον αιτού­ντα, ωστόσο, όπως συνο­μο­λο­γεί και ο ίδιος, η εν λόγω υπόθεση δεν συν­δε­ό­ταν με τη δια­σφά­λιση των μέσων βιο­πο­ρι­σμού του και σε κάθε δε περί­πτωση δεν απε­κλεί­ετο άλλη χρήση του εν λόγω ακι­νή­του, όπως επι­βε­βαιώ­νε­ται από το γεγονός ότι το ισόγειο αυτού εκμι­σθώ­θηκε το έτος 2012 για τη δημιουρ­γία εκθε­σια­κού χώρου, ενώ παράλ­ληλα, κατά το κρίσιμο χρονικό διά­στημα (δηλαδή από το 2002 και μετά και όχι από το έτος 1995, οπότε είχε είχε απορ­ρι­φθεί προη­γού­μενη αίτηση του αιτού­ντος για άδεια λει­τουρ­γίας, η οποία δεν σχε­τί­ζε­ται με την επίδικη υπόθεση), ο πρώτος όροφος χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε ως οικία των γονέων του και τμήμα αυτού ως γραφείο του αιτού­ντος, που ασκεί το επάγ­γελμα του τοπο­γρά­φου (από το 2002 έως το 2007).

Δέχτηκε ωστόσο ότι η καθυ­στέ­ρηση αυτή προ­κά­λεσε, κατά τα βασίμως προ­βαλ­λό­μενα, ηθική βλάβη στον αιτού­ντα, συνι­στα­μένη στην μακρά αβε­βαιό­τητα για την έκβαση της δίκης και στην ταλαι­πω­ρία που υπέστη κατά την διάρ­κεια της όλης δια­δι­κα­σίας, κρί­νε­ται δε δικαιο­λο­γη­μένη, για την απο­κα­τά­σταση της προ­κλη­θεί­σης βλάβης η επι­δί­καση στον αιτού­ντα εύλογου χρη­μα­τι­κού ποσού ως δίκαιη ικα­νο­ποί­ηση.