52χρονος υποστηρίζει ότι είναι παιδί βιασμού και αιμομιξίας! Ζητά την εξέταση DNA

Ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου με την δια­δι­κα­σία των δια­φο­ρών, που ανα­φέ­ρο­νται σε σχέσεις γονέων και τέκνων, προ­σέ­φυγε ένας κάτοι­κος του Βόλου, ζητώ­ντας να δια­τα­χθεί η διε­νέρ­γεια ιατρι­κής πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης με τη μέθοδο των αντι­γό­νων ιστο­συμ­βα­τό­τη­τας ΗL-Α, καθώς και την ανάλυση του DΝΑ και κάθε άλλη γενικώς ανα­γνω­ρι­σμένη ιατρική μέθοδο, ούτως ώστε να απο­δει­χτεί πέραν πάσης αμφι­βο­λίας, ότι είναι τέκνο βιασμού και αιμο­μι­ξίας μεταξύ ενός κατοί­κου της Ρόδου και της αδελφής του!

Η αγωγή στρέ­φε­ται κατά ενός Ροδίτη και με αυτήν ζητεί­ται να ανα­γνω­ρι­στεί ότι είναι βιο­λο­γι­κός – φυσικός του πατέρας.

Η υπόθεση απο­τε­λεί συνέ­χεια άλλης που εξε­τά­στηκε από το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου. Το δικα­στή­ριο είχε απορ­ρί­ψει την αγωγή του ίδιου ενά­γο­ντος και της μητέρας του, κατά του ίδιου προ­σώ­που.

Όπως έγραψε η “δημο­κρα­τική”, η υπόθεση απο­κα­λύ­φθηκε μετά από έρευνα ενός 52χρονου σήμερα, κατοί­κου Βόλου, ο οποίος ανα­ζή­τησε και φέρεται να βρήκε τους φυσι­κούς του γονείς, όταν τις τελευ­ταίες στιγμές της ζωής του θετού πατέρα του, πλη­ρο­φο­ρή­θηκε ότι ήταν φυσικό τέκνο Ροδιτών.

Ο 52χρονος, κατά το έτος 2009, λίγο πριν το θάνατο του θετού του πατρός και κατά τις τελευ­ταίες του στιγμές, πλη­ρο­φο­ρή­θηκε συγκε­κρι­μένα ότι υιο­θε­τή­θηκε από αυτόν και την γυναίκα του και ότι οι πραγ­μα­τι­κοί του γονείς βρί­σκο­νται στη Ρόδο. Ενώ ήταν σε ηλικία 46 ετών, ξεκί­νησε επίμονο αγώνα προ­κει­μέ­νου να ανεύρει τους φυσι­κούς του γονείς.

Ανα­ζή­τησε την πραγ­μα­τική του μητέρα, την οποία βρήκε τελικά στη Ρόδο και ήρθε σε επι­κοι­νω­νία μαζί της.

Όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται στην αγωγή, ούτε εκείνη εγνώ­ριζε την ύπαρξή του, αφού όταν τον γέννησε σε ηλικία μόλις 15 ετών, της είπαν στο νοσο­κο­μείο, όπου την πήγε η μητέρα της ότι γεν­νή­θηκε νεκρός.

Μετά την τραγική αυτή απο­κά­λυψη, η μητέρα του, όπως υπο­στη­ρί­ζει, του εξι­στό­ρησε όλη την αλήθεια, η οποία του προ­κά­λεσε ακόμα τρα­γι­κό­τερο σοκ, αφού δια­πί­στωσε τελικά ότι όχι μόνο ήταν υιο­θε­τη­μέ­νος από τα τρία του χρόνια, αλλά επι­πλέον ότι είναι ο γόνος εγκλή­μα­τος βιασμού και αιμο­μι­ξίας της μητέρας του από τον αδελφό της.

Φέρεται να του απο­κά­λυψε η μητέρα του συγκε­κρι­μένα ότι ο αδελφός της, όταν αυτή ήταν σε ηλικία 14 ετών, την βίασε και την κατέ­στησε έγκυο.

Κατά τη διάρ­κεια της εγκυ­μο­σύ­νης της, η μητέρα της διέδιδε στην κλειστή κοι­νω­νία του χωριού, όπου κατοι­κού­σαν, ότι η κόρη της έμεινε έγκυος από έναν στρα­τιώτη, που υπη­ρε­τούσε εκεί και σκόπευε να την παντρευ­τεί, κρα­τώ­ντας εφτα­σφρά­γι­στο το μυστικό, με απο­τέ­λε­σμα να ζει η μητέρα του στον κόσμο της από­λυ­της σιωπής, χωρίς να μπορεί να αντι­δρά­σει ή να υπε­ρα­σπί­σει τον εαυτό της, αφού ζούσε σε άθλιες συν­θή­κες της μικρής κλει­στής κοι­νω­νίας του χωριού της δεκα­ε­τίας 1960-1970.

Ο καταγ­γελ­λό­με­νος, με τις προ­τά­σεις του αρνή­θηκε τα όσα του απο­δί­δο­νται. Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η εγκυ­μο­σύνη της αδελφής του προήλθε από μια περι­στα­σιακή σχέση με κάποιον στρα­τιώτη. Υπο­στή­ριξε ότι η αδελφή του παρέ­μεινε στο νοσο­κο­μείο με το παιδί οκτώ ημέρες από την ημε­ρο­μη­νία γεν­νή­σεώς του, δηλαδή την 15η Φεβρουα­ρίου 1963 και ότι καμία απο­λύ­τως ιδιαί­τερη επαφή, πολλώ μάλλον σαρκική ιδιαί­τερα με το χαρα­κτήρα του βιασμού δεν είχε με την αδελφή του.

Ισχυ­ρί­στηκε μάλιστα ότι από το έτος 1962, όταν ήταν 17 ετών μέχρι και λίγο χρόνο πριν την επίδοση της αγωγής, δεν είχε οποιο­δή­ποτε πρό­βλημα στη σχέση τόσο με την αδελφή του, όσο και με τα αδέλφια και τους γονείς τους.

Τόνισε παρα­πέρα ότι ο ισχυ­ρι­σμός της εβιάσθη δικο­νο­μικά ότι είναι αδύ­να­τον να αξιο­λο­γη­θεί καθ’ οιον­δή­ποτε τρόπο, αφού παρήλθε ο τρι­πλά­σιος σχεδόν χρόνος παρα­γρα­φής αυτής της κολα­σί­μου πράξεως από το χρόνο τελέ­σεώς της και ουδέ­ποτε καταγ­γέλ­θηκε έστω καθ’ οιον­δή­ποτε τρόπο από την αδελφή ή τους γονείς τους.

Το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο έκρινε ότι η αγωγή είναι μη νόμιμη και απορ­ρι­πτέα ως προς τον πρώτο ενά­γο­ντα, ενόψει του ότι, προ­ϋ­πό­θεση για την προ­στα­σία της προ­σω­πι­κό­τη­τας είναι η ύπαρξη προ­σβο­λής με πράξη άλλου, που να δια­τα­ράσ­σει μία ή περισ­σό­τε­ρες εκδη­λώ­σεις του βλα­πτό­με­νου κατά τη στιγμή της προ­σβο­λής, η δε πράξη προ­σβο­λής αφενός δε στρά­φηκε κατά του ιδίου, αφε­τέ­ρου, κατά τον κρίσιμο χρόνο που έλαβε χώρα η πράξη αυτή, έστω και σε δια­φο­ρε­τικό από αυτόν πρόσωπο, καμία αντα­να­κλα­στική συνέ­πεια αυτής δεν υπέστη στον συναι­σθη­μα­τικό του κόσμο, εφόσον δεν είχε καν γεν­νη­θεί.

Συνα­κό­λουθα, όπως κρίθηκε παρέλ­κει και η εξέταση του αιτή­μα­τος για διε­νέρ­γεια ιατρι­κής πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης με τη μέθοδο του υβρι­δι­σμού DNA, προ­κει­μέ­νου να δια­πι­στω­θεί αν ο ενα­γό­με­νος είναι ή όχι φυσικός πατέρας του πρώτου ενά­γο­ντος.

Με την νέα του αγωγή ο Βολιώ­της εξι­στο­ρεί τους ίδιους ως άνω ισχυ­ρι­σμούς του και ζητά από το δικα­στή­ριο να υπο­χρε­ω­θεί ο ενα­γό­με­νος Ροδίτης, να υπο­βλη­θεί στις εξε­τά­σεις που προ­α­να­φέ­ραμε προ­κει­μέ­νου να απο­δει­χτεί ότι είναι ο φυσικός – βιο­λο­γι­κός του πατέρας.

Την υπόθεση χει­ρί­ζο­νται ο δικη­γό­ρος Βόλου κ. Ιάσονας Εμμα­νου­η­λί­δης και ο δικη­γό­ρος Ρόδου κ. Σεβα­στια­νός Κούρ­κου­λος.