Βαρουφάκης: Η Νέα Δημοκρατία που χρειαζόμαστε

Ο Γιάνης Βαρου­φά­κης “ξανα­χτυπά” και με άρθρο του εξηγεί πώς θα έπρεπε να είναι το προφίλ της Νέας Δημο­κρα­τίας, ώστε να υπάρξει ανα­βάθ­μιση στην ποιό­τητα της πολιτ­κής αντι­πα­ρά­θε­σης και να μετα­σχη­μα­τι­στούν οι άγονες κόντρες σε δημιουρ­γική σύγκρουση..

Στο άρθρο του στην Εφη­με­ρίδα των Συντα­κτών ο πρώην υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών ανα­φέ­ρει πως «όπως στον αθλη­τι­σμό ή στο σκάκι, έτσι και στην πολι­τική ένας καλός αντί­πα­λος σε βελ­τιώ­νει. Ως αρι­στε­ρός, που κατα­νοεί ότι στον καπι­τα­λι­σμό η Δεξιά είναι θεσμός, θα ήθελα μια Νέα Δημο­κρα­τία που, με τα επι­χει­ρή­ματα και τις προ­τά­σεις πολι­τι­κής της, να με φέρνει σε δύσκολη θέση, να με προ­βλη­μα­τί­ζει, να με ανα­γκά­ζει να βελ­τιώσω τις δικές μου θέσεις και προ­τά­σεις» ενώ συνε­χί­ζει λέγο­ντας πως «Οπως στον αθλη­τι­σμό ή στο σκάκι, έτσι και στην πολι­τική ένας καλός αντί­πα­λος σε βελ­τιώ­νει. Ως αρι­στε­ρός, που κατα­νοεί ότι στον καπι­τα­λι­σμό η Δεξιά είναι θεσμός, θα ήθελα μια Νέα Δημο­κρα­τία που, με τα επι­χει­ρή­ματα και τις προ­τά­σεις πολι­τι­κής της, να με φέρνει σε δύσκολη θέση, να με προ­βλη­μα­τί­ζει, να με ανα­γκά­ζει να βελ­τιώσω τις δικές μου θέσεις και προ­τά­σεις».

Το άρθρο του Γιάνη Βαρου­φάκη:

Νεο­φι­λε­λεύ­θερη

Η Νέα Δημο­κρα­τία πασχί­ζει να αυτο-παρουσιάζεται ως θια­σώ­της της «ελεύ­θε­ρης» αγοράς, της πεποί­θη­σης ότι ο ιδιω­τι­κός τομέας δια­χει­ρί­ζε­ται τους πόρους καλύ­τερα από το κράτος και πως το κράτος πρέπει να αφο­σιώ­νε­ται στη δημιουρ­γία και αστυ­νό­μευση των «κανόνων» της αγοράς. Ομως, στον βαθμό που αρνεί­ται να αγκα­λιά­σει τη χρε­ο­κο­πία ως ανα­πό­σπα­στο μηχα­νι­σμό της αγο­ραίας δια­δι­κα­σίας, η Νέα Δημο­κρα­τία δεν πείθει για την ιδε­ο­λο­γική και λογική της συνέ­πεια.

Όπως ο Δαρ­βί­νος ανέ­δειξε τον θάνατο και την εξα­φά­νιση ειδών ως την κινη­τή­ρια δύναμη της εξε­λι­κτι­κής δια­δι­κα­σίας, έτσι και οι αυθε­ντι­κοί θια­σώ­τες του «ιδιω­τι­κού» βλέπουν τον ιδιώτη-επιχειρηματία ως τον ηρωικό δρώντα που αντι­πα­λεύει το φάσμα της χρε­ο­κο­πίας. Για κάθε πενήντα επι­χει­ρη­μα­τίες που πτω­χεύ­ουν, ένας τα κατα­φέρ­νει διο­χε­τεύ­ο­ντας στην υπό­λοιπη οικο­νο­μία τις αντα­γω­νι­στι­κές επι­χει­ρη­μα­τι­κές πρα­κτι­κές. Μόνο όπλο του η επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα και μόνιμος εχθρός το κράτος που δανεί­ζε­ται υπέρ­με­τρα και, ως απο­τέ­λε­σμα, τον φορο­λο­γεί υπέρ­με­τρα.

Μια πραγ­μα­τικά νεο­φι­λε­λεύ­θερη Νέα Δημο­κρα­τία θα θεω­ρούσε μέγα υπο­νο­μευτή της κοι­νω­νίας της αγοράς μια τράπεζα, μια επι­χεί­ρηση, ένα κράτος που χρε­ο­κό­πησε αλλά που κρύβει την πτώ­χευσή του μέσω μη βιώ­σι­μου δανει­σμού ο οποίος, ανα­γκα­στικά, επι­βα­ρύ­νει τους φορο­λο­γού­με­νους, θυσιά­ζο­ντας τους εν δυνάμει επι­τυ­χη­μέ­νους επι­χει­ρη­μα­τίες στον βωμό της «διά­σω­σης» των πτω­χευ­μέ­νων.

Μια πραγ­μα­τικά νεο­φι­λε­λεύ­θερη Νέα Δημο­κρα­τία θα ήταν το κόμμα που θα κατα­κε­ραύ­νωνε την ανα­πα­ρα­γωγή του συνε­χούς ψέματος ότι, με τα τερά­στια δάνεια που χρε­ώ­νο­νται οι φορο­λο­γού­με­νοι, «δια­σώ­θηκε» το πτω­χευ­μένο ελλη­νικό Δημόσιο, «ανα­κε­φα­λαιο­ποι­ή­θη­καν» οι τρά­πε­ζες και πως μπο­ρούμε να υπερ­βούμε τη συνο­λική πτώ­χευση δημό­σιου και ιδιω­τι­κού τομέα χωρίς να την παρα­δε­χθούμε – απλά μέσω νέων μνη­μο­νια­κών δόσεων και νέων περι­κο­πών των δημό­σιων δαπανών.

Πατριω­τική

Το φιλε­λεύ­θερο Βρε­τα­νικό κατε­στη­μένο σκαρ­φί­στηκε της χρήσιμη έννοια της “πιστής, πατριω­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης”-της ιδέας ότι οι ηττη­μέ­νοι των εκλογών, η αντι­πο­λί­τευση, έχουν υπο­χρέ­ωση να αντι­πο­λι­τεύ­ο­νται την κυβέρ­νηση στα ζητή­ματα όπου δια­φω­νούν παρα­μέ­νο­ντας, παράλ­ληλα, ακλό­νη­τοι προ­στά­τες της λαϊκής εντολής και των δικαιω­μά­των της κυβέρ­νη­σης, ιδίως απέ­να­ντι σε έξωθεν επι­βου­λές. Στις εκλογές του Ιανουα­ρίου του 2015 η εθνική απόφαση που κρι­νό­ταν σε εκείνες τις κάλπες αφο­ρούσε το κατά πόσον έπρεπε, όπως ισχυ­ρι­ζό­ταν η Νέα Δημο­κρα­τία, να απο­δε­χθούμε τις βασικές παρα­μέ­τρους του 2ου Μνη­μο­νίου, κλεί­νο­ντας την αξιο­λό­γηση που η προη­γού­μενη κυβέρ­νηση απέτυχε να κλείσει, ή να επα­να­δια­πραγ­μα­τευ­τούμε από μηδε­νική βάση το όλο “πρό­γραμμα”, όπως υπο­στη­ρί­ζαμε εμείς.Οι κάλπες απο­φάν­θη­καν υπέρ της ριζικής επα­να­δια­πραγ­μά­τευ­σης που εμείς προ­τεί­ναμε……

….Μια πατριω­τική Νέα Δημο­κρα­τία που θα άρθρωνε λόγο όχι μόνο θα ενίσχυε δια­χρο­νικά τη δύναμη της χώρας (συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης και μιας μελ­λο­ντι­κής κυβέρ­νη­σης Νέας Δημο­κρα­τίας). αλλά και θα έβλεπε τη δική της δημο­φη­λία να βελ­τιώ­νε­ται.

Φιλο­ευ­ρω­παϊκή

Όπως πασχί­ζει να παρου­σιά­ζε­ται ως νεο­φι­λε­λεύ­θερη η Νέα Δημο­κρα­τία διαρ­ρη­γνύει τα ιμάτια τηςότι είναι και κατ’ εξοχήν φιλο­ευ­ρω­παϊκό κόμμα. Όμως στην πράξη πέφτει σε αντι­φά­σεις που κατα­δει­κνύ­ουν έναν όψιμο φιλο­ευ­ρω­παϊ­σμό. Παρά­δειγμα είναι η θέση της για τις τρά­πε­ζες……

…..Αν η Νέα Δημο­κρα­τία κατά­φερνε να μετα­σχη­μα­τι­στεί σε νεο­φι­λε­λεύ­θερο, πατριω­τικό, φιλο­ευ­ρω­παϊκό κόμμα δια­λό­γου θα ενι­σχυό­ταν εντυ­πω­σιακά η διεθνής θέση της Ελλάδας και επι­τέ­λους θα μπο­ρού­σαμε να δια­φω­νή­σουμε για ζητή­ματα ουσίας, όπως π.χ η βέλ­τι­στη δια­χεί­ριση της χρε­ο­κο­πίας κράτους, ιδιωτών και ασφα­λι­στι­κών ταμείων, ο ρόλος του νομθέτη στις συμ­βά­σεις εργοδοτών-εργαζομένων, η χρη­μα­το­δό­τηση ανα­πτυ­ξια­κών επεν­δύ­σεων και βέβαια το μέλλον της Ελλάδας σε μια απο­δο­μού­μενη Ευρώπη.Δυστυ­χώς υπό τη σημε­ρινή της ηγεσία ένας τέτοιος μετα­σχη­μα­τι­σμός της Νέας Δημο­κρα­τίας δεν φαί­νε­ται εφικτός.