Πολιτιστική εσπερίδα στη μνήμη της Πάολας Νεστορίδου

 

 Στις 29 Οκτω­βρίου συμπλη­ρώ­νο­νται 5 χρόνια από τον θάνατο της μεγάλης Δωρή­τριας Πάολας Νεστο­ρί­δου. Το Δ.Σ του Μου­σείου Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης του Δήμου Ρόδου,  καθιέ­ρωσε στη μνήμη της, τις πολι­τι­στι­κές ημέρες (Νεστο­ρί­δεια) ως ένα είδος ετήσιου πολι­τι­στι­κού μνη­μό­συ­νου.

Πραγ­μα­το­ποιούμε συνα­φείς καλ­λι­τε­χνι­κές και πνευ­μα­τι­κές εκδη­λώ­σεις, ως ένα συμ­βο­λικό αντί­δωρο στα όσα εκείνη απλό­χερα μας προ­σέ­φερε, έχοντας βάλει ως στόχο μας την διαιώ­νιση της μνήμης και της υπο­δειγ­μα­τι­κής της προ­σφο­ράς.

Εφέτος τιμούμε τη μνήμη της με δύο πολύ σημα­ντι­κές και ενδια­φέ­ρου­σες εκδη­λώ­σεις, οι οποίες θα πραγ­μα­το­ποι­η­θούν:

  το Σάββατο 5 Νοεμ­βρίου 2016, στη Νέα Πτέρυγα του Νεστο­ρί­δειου Μελά­θρου.

Ώρα 18.00 εγκαί­νια έκθεσης με θέμα:

                 «Κορυ­φαίοι Έλληνες Χαρά­κτες της γενιάς του ’30»

Με μία πλειάδα σημα­ντι­κό­τα­των έργων χαρα­κτι­κής από τη μεγάλη και αξιό­λογη συλλογή του Μου­σείου μας, σε συνερ­γα­σία με το Δημοτικό Οργα­νι­σμό Πολι­τι­σμού και Αθλη­τι­σμού.

Την έκθεση επι­με­λή­θηκε η γνωστή Κρι­τι­κός και Ιστο­ρι­κός Τέχνης κα. Αθηνά Σχινά.

Ώρα 18.30  ενδια­φέ­ρουσα διάλεξη με θέμα:   

«O Αρχαιο­λό­γος Γρη­γό­ρης Κων­στα­ντι­νό­που­λος: Το έργο  και η παρου­σία του στα Δωδε­κά­νησα»

Ομι­λή­τριες: Αγγε­λική Γιαν­νι­κουρή, επί­τι­μος έφορος αρχαιο­τή­των

Εριφύλη Κανίνια, αρχαιο­λό­γος, έφορος αρχαιο­τή­των Δωδε­κα­νή­σου

«Κορυ­φαίοι Έλληνες Χαρά­κτες της γενιάς του ’30»

Μέσα από την πλούσια συλλογή χαρα­κτι­κών του Μου­σείου Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης του Δήμου Ρόδου, εκπρο­σω­πεί­ται η μεσο­πο­λε­μική “γενιά του ’30”, με μια πλειάδα σημα­ντι­κών έργων χαρα­κτι­κής.

Λιγό­τερο προ­βε­βλη­μένη ωστόσο είναι η χαρα­κτική και για το λόγο αυτό κρίθηκε ανα­γκαίο να παρου­σια­στεί αντι­προ­σω­πευ­τικά, μέσα από αρκετές δεκάδες έργα, δια­φο­ρε­τι­κών μεγεθών και όλων των τεχνι­κών που χρη­σι­μο­ποί­η­σαν οι καλ­λι­τέ­χνες εκείνης της γενιάς, όπως θα μπο­ρέ­σουν να δουν οι θεατές και φιλό­τε­χνοι, στη Νέα Πτέρυγα του Νεστο­ρί­δειου Μελά­θρου, με επι­λο­γές κι επι­μέ­λεια της Ιστο­ρι­κού Τέχνης κ. Αθηνάς Σχινά, προ­έ­δρου της Καλ­λι­τε­χνι­κής Επι­τρο­πής του Μου­σείου.

Ο επι­σκέ­πτης προ­σερ­χό­με­νος, μπορεί να θαυ­μά­σει έργα των σπου­δαίων Επτα­νή­σιων χαρα­κτών, όπως του Ν. Βεντούρα, του Ζαβι­τσιά­νου κλπ., του ανε­πα­νά­λη­πτου Δημ. Γαλάνη, επίσης του Κεφαλ­λη­νού, του Γιαν­νου­κάκη, του Γραμ­μα­τό­που­λου, του Αγγ. Θεο­δω­ρό­που­λου, του Ε. Παπα­δη­μη­τρίου, της Αθ. Ταρ­σούλη, του Βάλια Σεμερ­τζίδη, του Εμμ. Ζέπου, του Ν. Χατζηκυριάκου-Γκίκα κλπ., σε αντι­δια­στολή με τα έργα δύο εκπρο­σώ­πων της δεκα­ε­τίας του ’60 : της Β. Κατράκη και του Α. Τάσσου.

Ο λόγος που παρου­σιά­ζε­ται (σε ένα περιο­ρι­σμένο τμήμα της έκθεσης) αυτή η εικα­στική αντι­δια­στολή, είναι για να κατα­νοη­θούν ευκρι­νέ­στερα οι δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις, αλλά και οι αλλη­λο­συ­μπλη­ρώ­σεις των δύο πιο κρί­σι­μων δεκα­ε­τιών του 20ού αιώνα, οι οποίες άλλωστε δια­μόρ­φω­σαν τις μοντερ­νι­στι­κές εκδοχές της νεώ­τε­ρης και σύγ­χρο­νης τέχνης στην Ελλάδα.

 

«O Αρχαιο­λό­γος Γρη­γό­ρης Κων­στα­ντι­νό­που­λος: Το έργο  και η παρου­σία του στα Δωδε­κά­νησα»

 

Ο Γρη­γό­ρης Κων­στα­ντι­νό­που­λος γεν­νή­θηκε στην Τρίπολη το 1921 όπου τελεί­ωσε το Δημο­τικό και το Γυμνά­σιο. Απο­φοί­τησε από την Φιλο­σο­φική Σχολή του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών και το 1970 ανα­κη­ρύ­χθηκε Διδά­κτωρ του ίδιου Πανε­πι­στη­μίου. Για αρκετά χρόνια ήταν εκπαι­δευ­τι­κός έως ότου εισήλθε στην Αρχαιο­λο­γική Υπη­ρε­σία και διο­ρί­ζε­ται το 1955 στην Εφορεία Αρχαιο­τή­των Δωδε­κα­νή­σου. Στα Δωδε­κά­νησα υπη­ρέ­τησε ως το 1973 με τον βαθμό του Προϊ­στα­μέ­νου. Το 1974 τοπο­θε­τή­θηκε στην Κεντρική Υπη­ρε­σία του Υπουρ­γείου Πολι­τι­σμού ως Διευ­θυ­ντής Αρχαιο­τή­των και στη συνέ­χεια ως ανα­πλη­ρω­τής Γενικός Διευ­θυ­ντής μέχρι το 1982, χρονιά που απο­χω­ρεί από την Υπη­ρε­σία.

Κατά την πολύ­χρονη θητεία του στη πόλη μας, άφησε την πολύ­τιμη και ανε­ξί­τηλη σφρα­γίδα του με την ανε­κτί­μητη προ­σφορά του στη διάσωση του αρχαιο­λο­γι­κού πλούτου της Δωδε­κα­νή­σου. Πάλεψε μέσα σε ένα εχθρικό, για εκείνη την εποχή περι­βάλ­λον και έσωσε τη μεσαιω­νική πόλη της Ρόδου, τις αρχαιο­λο­γι­κές ζώνες της Ρόδου και της Κω, τους μετα­βυ­ζα­ντι­νούς οικι­σμούς της Λίνδου, της Σύμης και της Πάτμου.

Μετείχε δρα­στή­ρια στην πνευ­μα­τική και πολι­τι­στική ζωή της Ρόδου, σε θέματα τέχνης με βαθιά γνώση της νεό­τε­ρης ελλη­νι­κής ζωγρα­φι­κής, αρχι­τε­κτο­νι­κής, γλυ­πτι­κής, πολε­ο­δο­μίας, ιστο­ρίας, αλλά και ποίησης, μου­σι­κής και λογο­τε­χνίας.

Το συγ­γρα­φικό του έργο εστιά­ζε­ται κυρίως στην ιστορία και αρχαιο­λο­γία της Ρόδου. Η κλασ­σική του παιδεία και η βαθύ­τερη καλ­λιέρ­γειά του υπο­δη­λώ­νε­ται και με το αξιό­λογο λογο­τε­χνικό του έργο, πεζό και ποι­η­τικό, που συνέ­γραψε.

Λάτρευε τη Ρόδο την οποία επι­σκε­πτό­ταν κάθε καλο­καίρι μετά την συντα­ξιο­δό­τησή του, μέχρι το τέλος της ζωής του το 2001.

 

       Δρ.  Νικό­λαος  Τσ. Φρόνας

                    Πρό­ε­δρος

  Μου­σείου Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης

                 Δήμου Ρόδου