Γ. Παναγόπουλος: «Είναι εμφανέστατη η ασυνέπεια της κυβέρνησης μεταξύ λόγων και πράξεων»

Κύριε Πανα­γό­πουλε, θα ήθελα να ξεκι­νή­σουμε από τις εξαγ­γε­λίες του πρω­θυ­πουρ­γού κ. Τσίπρα στην ΔΕΘ πριν λίγες ημέρες. Ικα­νο­ποιούν αυτές οι δεσμεύ­σεις τους εργα­ζό­με­νους; Στην πράξη βλέ­πουμε ότι άλλα έλεγε ως ‘Αρι­στερά’ και άλλα κάνει.

Οι εργα­ζό­με­νοι δεν θέλουν λόγια και υπο­σχέ­σεις αλλά πράξεις.

Η δημο­σιο­νο­μική όσο και η ευρύ­τερη οικο­νο­μική κατά­σταση λόγω της υπερ­φο­ρο­λό­γη­σης έχει φτάσει στο μη παρα­πέρα.

Η ασυ­νέ­πεια της κυβέρ­νη­σης μεταξύ λόγων και πράξεων είναι εμφα­νέ­στατη σε κάθε ελλη­νική οικο­γέ­νεια. Αντί για μέτρα που θα ανα­κου­φί­ζουν τις ευπα­θείς ομάδες είμαστε αντι­μέ­τω­ποι με ένα νέο επαχθές μνη­μό­νιο που και αυτή η κυβέρ­νηση έφερε για τη χώρα. Με νέα σκληρά μέτρα που όπως πλή­ρω­σαν συνε­χί­ζουν να πλη­ρώ­νουν εργα­ζό­με­νοι και συντα­ξιού­χοι. Για ποιες υπο­σχέ­σεις μιλάμε λοιπόν όταν η ανεργία βρί­σκε­ται στα ίδια εφιαλ­τικά επίπεδα; Όταν οι συντα­ξιού­χοι βλέπουν τις συντά­ξεις τους να μετα­τρέ­πο­νται σε φιλο­δω­ρή­ματα; Όταν η πολυ­πό­θητη ανά­πτυξη απο­τε­λεί μέχρι σήμερα προσ­δο­κία; Όλοι κρι­νό­μα­στε εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος.

Θα ήθελα την άποψή σας για το Υπερ­τα­μείο Ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεων και την ένταξη επι­χει­ρή­σεων στρα­τη­γι­κής σημα­σίας για τη χώρα. Είναι κάτι που θα επι­φέ­ρει την πολυ­πό­θητη ‘ανά­πτυξη’;

Είναι αδια­νό­ητο επι­χει­ρή­σεις κοι­νω­νι­κής ωφέ­λειας και κοι­νω­νι­κών αγαθών, να ξεπου­λιού­νται. Με αυτόν τον τρόπο υπο­θη­κεύ­ε­ται το μέλλον της χώρας και οι πολίτες στε­ρού­νται φτηνές και ποιο­τι­κές υπη­ρε­σίες. Έχουμε τονίσει κατ΄ε­πα­νά­ληψη, δυστυ­χώς σε ώτα μη ακουό­ντων, ότι δεν είναι δυνατόν βασικά και ελλη­νικά αγαθά όπως π.χ το νερό να περνούν στα χέρια ιδιωτών και να αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως εμπο­ρεύ­ματα. Μια τέτοια απόφαση είναι εγκλη­μα­τική για τη χώρα και κατ΄ε­πέ­κταση για τους πολίτες της.

Η εργα­τική τάξη και τα συν­δι­κάτα παρά τις αντι­δρά­σεις, έρχο­νται καθη­με­ρινά αντι­μέ­τω­ποι με σκληρά αντι­λαϊκά μέτρα, ‘κόφτη’ στις συντά­ξεις, απε­λευ­θέ­ρωση ομα­δι­κών απο­λύ­σεων, φορο­μπη­χτική πολι­τική κ.ο.κ. Τι μπορεί να γίνει;

Εξα­κο­λουθώ να πιστεύω ότι στην εποχή της μεγάλης απο­πο­λι­τι­κο­ποί­η­σης και του μηδε­νι­σμού των πάντων, τα συν­δι­κάτα είναι η δύναμη του κόσμου της μισθω­τής εργα­σίας και είναι εδώ. Τραυ­μα­τι­σμένα μεν, αλλά όρθια και με αστεί­ρευ­τες διεκ­δι­κη­τι­κές και αγω­νι­στι­κές δυνά­μεις. Προ­χω­ρούν και ανα­λαμ­βά­νουν όλο και μεγα­λύ­τερο και σαφή ρόλο για τις εργα­τι­κές, κοι­νω­νι­κές, πολι­τι­κές εξε­λί­ξεις. Έχουμε όμως πλήρη επί­γνωση ότι δεν μπο­ρούμε να υπερ­βούμε και να ανα­λά­βουμε το ρόλο που ανήκει στα πολι­τικά κόμματα, τα οποία επί του παρό­ντος επι­φυ­λάσ­σουν για τα ίδια το ρόλο του «εκφω­νητή» απέ­να­ντι στα πολι­τικά προ­στάγ­ματα της εποχής.

Τα δικαιώ­ματα των εργα­ζο­μέ­νων δια­φυ­λάσ­σο­νται μόνο μέσα από την ένταξη στα συλ­λο­γικά υπο­κεί­μενα εκπρο­σώ­πη­σης, τα συν­δι­κάτα. Κανείς μόνος δεν θα κατα­φέ­ρει να αντι­με­τω­πί­σει αυτή τη λαίλαπα.

Τα συν­δι­κάτα, ως αυτο­διοι­κού­με­νες οργα­νώ­σεις που συστή­νο­νται για να προ­ω­θή­σουν τα συμ­φέ­ρο­ντα των εργα­ζο­μέ­νων δια­μέ­σου της συλ­λο­γι­κής τους δράσης, είναι ότι καλύ­τερο δια­θέ­τουμε σήμερα για να αμυν­θούμε στις επι­θέ­σεις έναντι των εργα­τι­κών εισο­δη­μά­των και δικαιω­μά­των. Ας τα προ­σέ­ξουμε ως κόρην οφθαλ­μού, ας συλ­λο­γι­κο­ποι­η­θούμε και ας αγω­νι­στούμε μέσα από αυτά, γιατί τα σωμα­τεία υπάρ­χουν γιατί ο μεμο­νω­μέ­νος εργα­ζό­με­νος συνήθως δια­θέ­τει πολύ ισχνή δια­πραγ­μα­τευ­τική δύναμη μόνος του. Σε μια κοι­νω­νία αδυ­σώ­πη­της ατο­μο­κε­ντρι­κής προ­σέγ­γι­σης, είναι από τα ελά­χι­στα ενα­πο­μεί­να­ντα φυτώρια συλ­λο­γι­κής δράσης. Αυτό μπορεί να γίνει!

Είχατε συνά­ντηση με την επι­κε­φα­λής του Διε­θνούς Νομι­σμα­τι­κού Ταμείου, Ντέλια Βελ­κου­λέ­σκου. Πώς ήταν απέ­να­ντί σας, ποια θέματα θέσατε και τι απο­κο­μί­σατε από την συζή­τηση;

Σίγουρα δε γίναμε σοφό­τε­ροι, γιατί δεν πήραμε συγκε­κρι­μέ­νες απα­ντή­σεις, αλλά είχαμε τη δυνα­τό­τητα με στοι­χεία και μελέτες να αιτιο­λο­γή­σουμε τη θέση της ΓΣΕΕ ότι στα προ­γράμ­ματα προ­σαρ­μο­γής, στα οποία συμ­με­τείχε και το ΔΝΤ, είχαν τρα­γι­κές επι­πτώ­σεις για τον κόσμο της μισθω­τής εργα­σίας και για ολό­κληρη την ελλη­νική κοι­νω­νία. Η επι­κε­φα­λής του ΔΝΤ ανα­γκά­στηκε να προ­χω­ρή­σει σε μια παρα­δοχή, που για  μας είναι σημα­ντική που απο­τυ­πώ­θηκε στην Έκθεση του Διε­θνούς Νομι­σμα­τι­κού Ταμείου. Παρα­δέ­χτηκε ότι το πρό­γραμμα ήταν ταξικά ετε­ρο­βα­ρές ότι «έπνιξε» τόσο τους εργα­ζό­με­νους όσο και τους συντα­ξιού­χους. Παρα­δέ­χτηκε επίσης ότι η ελλη­νική οικο­νο­μία λόγω των μέτρων που έχουν ληφθεί, λόγω ύφεσης και ανερ­γίας, δεν είναι δυνατόν να παράγει για μεγάλα χρονικά δια­στή­ματα πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα. Ιδίως για τα εργα­σιακά εμείς θέσαμε στο τραπέζι την κοινή συμ­φω­νία με τους εργο­δό­τες υπό το ILO.

Ποια είναι η θέση σας για το νόμο που καθο­ρί­ζει την λει­τουρ­γία των Συν­δι­κά­των και αφορά τις απο­φά­σεις για προ­κή­ρυξη απερ­γίας, και άλλες αλλαγές που θέλει να προ­ω­θή­σει η κυβέρ­νηση;

Το γεγονός ότι εδώ και 19 μήνες ο Πρω­θυ­πουρ­γός δεν έχει καλέσει τα συν­δι­κάτα σε διάλογο, ενώ συνο­μι­λεί με τους εργο­δό­τες, δείχνει τον τρόπο με το οποίο η κυβέρ­νηση βλέπει τα συν­δι­κάτα. Έχω πει πολ­λά­κις ότι οι κυβερ­νώ­ντες πρέπει να αντι­λη­φθούν ότι τα συν­δι­κάτα δεν είναι εχθροί.

Εχθροί είναι τα προ­βλή­ματα, εχθροί είναι οι πολι­τι­κές που ασκού­νται και τα απο­τε­λέ­σματα αυτών των πολι­τι­κών. Τα συν­δι­κάτα είναι κοι­νω­νι­κοί θεσμοί, που είτε θέλουν οι κυβερ­νή­σεις είτε όχι, θα υπάρ­χουν.

Ο συν­δι­κα­λι­στι­κός νόμος στην Ελλάδα είναι ο πλέον δημο­κρα­τι­κός νόμος. Ξέρετε όμως ότι το θέμα με τα εργα­σιακά δεν αφορά μόνο το συν­δι­κα­λι­στικό νόμο, τον οποίο κάποιοι για δικούς τους λόγους φέρνουν στο προ­σκή­νιο. Στόχος είναι η απε­λευ­θέ­ρωση των ομα­δι­κών απο­λύ­σεων, των εργα­σια­κών συμ­βά­σεων και του περιο­ρι­σμού του δικαιώ­μα­τος της απερ­γίας. Το θέμα του συν­δι­κα­λι­στι­κού νόμου αφορά κυρίως την απεργία και το lock out. Για μας το επίμαχο ζήτημα της δεύ­τε­ρης αξιο­λό­γη­σης είναι τα εργα­σιακά και οι όποιες κινή­σεις μας έχουν στόχο να απο­τρέ­ψουν τα χει­ρό­τερα.

Από την ανάληψη της εξου­σίας της κυβέρ­νη­σης Σύριζα-ΑΝΕΛ, παρα­κο­λου­θούμε ότι συνε­χί­ζε­ται ο ‘εσω­τε­ρι­κός δανει­σμός’ από τα διάφορα ταμεία όπως τα απο­θε­μα­τικά της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης κ.λπ. με πρόφαση ότι αυτό γίνεται για την αντι­με­τώ­πιση προ­βλη­μά­των στην κατα­βολή των συντά­ξεων. Είναι αυτή η ενδε­δειγ­μένη λύση;

Μετά τους πανη­γυ­ρι­σμούς της κυβέρ­νη­σης πριν από λίγο καιρό ότι δεν υπάρχει ανάγκη εσω­τε­ρι­κού δανει­σμού για την κατα­βολή των συντά­ξεων, έρχεται τώρα σε πλήρη αντί­θεση με τα όσα έλεγε, η απόφασή της να μπει χέρι στα απο­θε­μα­τικά του ΑΚΑΓΕ. Φυσικά και αυτό δεν απο­τε­λεί λύση, αφού είναι σα να δίνεις ασπι­ρίνη για να αντι­με­τω­πί­σεις την επάρατο νόσο. Πρό­κει­ται δυστυ­χώς για τακτι­κές που όχι μόνο δεν λύνουν το πρό­βλημα, αλλά υπο­θη­κεύ­ουν και το μέλλον των νέων γενεών, αφού ο κου­μπα­ράς αυτός το ΑΚΑΓΕ είναι χρήματα για τους νέους ανθρώ­πους. Βεβαίως από τον λεγό­μενο «μικρό ΑΚΑΓΕ» η κυβέρ­νηση μπο­ρούσε να ζητήσει ένα μικρό ποσό για «ανάσα» στο ΙΚΑ. Δείτε όμως την εισή­γηση, την οποία οι εκπρό­σω­ποι των εργα­ζο­μέ­νων και των συντα­ξιού­χων μαζί με τον εκπρό­σωπο του Υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών, κατα­ψη­φί­σαμε, ούτε καν ποσό δεν ανέφερε. Ζητούσε μια «λευκή επιταγή…» την οποία δεν δώσαμε και γι΄αυτό μας φωτο­γρά­φισε η κομ­μα­τική τους εφη­με­ρίδα ότι ψηφί­σαμε μαζί με το ΣΕΒ. Ας μάθουν οι πολίτες ότι ο ΣΕΒ ψήφισε λευκό(;). Πολύ φοβάμαι ότι θα οδη­γη­θούμε σε νέα σκληρά μέτρα για το ασφα­λι­στικό, αντί να αντι­με­τω­πί­σουμε τον πυρήνα του προ­βλή­μα­τος, που δεν είναι άλλος από την εφιαλ­τική ανεργία, την εισφο­ρο­δια­φυγή, τη μαύρη και ανα­σφά­λι­στη εργασία, τη μερική απα­σχό­ληση. Όλα αυτά που στερούν πόρους από τα ασφα­λι­στικά ταμεία.