Α-τυπος και υπογραμμός: Εστω…

Εστω, ότι με τη δημο­πρά­τηση των τεσ­σά­ρων τηλε­ο­πτι­κών αδειών, μπήκε τάξη στο ραδιο­τη­λε­ο­πτικό τοπίο. Εστω, ότι η κυβέρ­νηση ανέλαβε να σώσει την Ελλάδα και τους Ελληνες από τους «ντα­βα­τζή­δες της ενη­μέ­ρω­σης». Εστω, ότι μπαίνει τέλος στην ανομία και την ασυ­δο­σία που επι­κρα­τούσε επί 27 χρόνια στον τηλε­ο­πτικό χώρο, όπως υπο­στή­ριξε ο πρω­θυ­πουρ­γός. Εστω, ότι πρό­κει­ται για δια­δι­κα­σία πρότυπο, όπως δήλωσε ο κ. Παππάς. Εστω, ότι μας έχουν πείσει, πως δεν άλλαξαν απλώς πιόνια στην ίδια σκα­κιέρα…

Στις τόσες δηλώ­σεις που έγιναν από τα κυβερ­νη­τικά στελέχη και τον ίδιο τον πρω­θυ­πουργό, στον σχε­δια­σμό που προη­γή­θηκε, στους νομι­κί­στι­κους όρους που καταρ­τί­στη­καν, στα ψιλά γράμ­ματα των συμ­βο­λαίων που συντά­χθη­καν, δεν βρέθηκε ένας, έστω ένας, να ασχο­λη­θεί με τους εργα­ζό­με­νους που θα μείνουν στο δρόμο;

Ηταν τέτοια η χαρά των κυβερ­νη­τι­κών στε­λε­χών που κατά­φε­ραν να «μαντρώ­σουν» σε ένα κτήριο και να απα­ξιώ­σουν, αυτούς τους ισχυ­ρούς (;) επι­χει­ρη­μα­τίες, που κανείς δεν ασχο­λή­θηκε με τους εργα­ζό­με­νους οι οποίοι άρχισαν ήδη να μετρούν αντί­στροφα… 90, 89, 88, 87…

Όταν έπεσε το μαύρο στην ΕΡΤ, οι εργα­ζό­με­νοι και το δράμα τους ήταν σε πρώτο πλάνο. Δικαίως. Οι σημε­ρι­νοί κυβερ­νώ­ντες τότε, ήταν στη­μέ­νοι έξω από τα κάγκελα για να συμπα­ρα­στα­θούν σε ανθρώ­πους που έχασαν τη δουλειά τους. Ορθώς.

Όταν απο­λύ­θη­καν οι καθα­ρί­στριες από το Υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών, έγιναν συναυ­λίες, δόθηκαν υπο­σχέ­σεις που τηρή­θη­καν και εξαρ­γυ­ρώ­θη­καν. Δικαίως ή αδίκως, είναι μια άλλη συζή­τηση. Υπήρχε όμως κάποιος που στάθηκε δίπλα τους όταν αυτές οι γυναί­κες βρέ­θη­καν στον δρόμο.

Με τους εργα­ζό­με­νους των κανα­λιών όμως, στα οποία η κ. Γερο­βα­σίλη ξεκα­θά­ρισε ότι σε 90 μέρες θα πέσει μαύρο, τι γίνεται; Ποιος θα δώσει συναυ­λίες γι΄αυ­τούς, ποιος θα περάσει να τους σφίξει το χέρι και να τους δώσει δια­βε­βαιώ­σεις ότι «αυτό δεν θα περάσει»;

Πτωχοί τω πνεύ­ματι, όσοι νομί­ζουν ότι οι μεγαλοδημοσιογράφοι-παράγοντες, αυτούς που όλοι ανα­θε­μα­τί­ζουν, θα μείνουν εκτός παι­χνι­διού. Στο παι­χνίδι θα παρα­μεί­νουν, απλώς θα αλλά­ξουν πόστο. Κανένας «ντα­βα­τζής της ενη­μέ­ρω­σης» δεν επι­βιώ­νει χωρίς του υπο­τα­κτι­κούς τους και καμία κυβέρ­νηση δεν στέ­κε­ται χωρίς «ελεγ­χό­μενο τηλε­ο­πτικό τοπίο». Ας μην γελιό­μα­στε. Αν πράγ­ματι η κυβέρ­νηση είχε μέλημα να προ­σφέ­ρει σωστή και αντι­κει­με­νική ενη­μέ­ρωση, δεν θα συντη­ρούσε τέσσερα κρατικά (κρατικά όχι δημόσια) κανάλια με μηδε­νική τηλε­θέ­αση, τα οποία πλη­ρώ­νουμε από την τσέπη μας. Θα περιό­ριζε και αυτά.

Περιέρ­γως πώς, η εγχώρια αγορά μπορεί να συντη­ρή­σει μόνον τέσσερα ιδιω­τικά, τα κρατικά, προ­φα­νώς, ανήκουν σε άλλη μαθη­μα­τική εξίσωση…

Εχουμε και λέμε λοιπόν, τέσσερα μετρη­μένα ιδιω­τικά κανάλια, γιατί η αγορά δεν σηκώνει άλλα, νέοι εγχώ­ριοι μεγα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τίες στην μπίζνα της τηλε­θέ­α­σης, μεγαλοδημοσιογράφοι-παράγοντες που απλώς θα αλλά­ξουν αφε­ντικά…

Για τους χιλιά­δες άλλους, δημο­σιο­γρά­φους, τεχνι­κούς και διοι­κη­τι­κούς υπαλ­λή­λους δεν φρό­ντισε κανείς, δεν ασχο­λή­θηκε κανείς, δεν μερί­μνησε κανείς. Αμε­λη­τέα ποσό­τητα. Παρά­πλευ­ρες απώ­λειες, αρι­στε­ροί μου ευαι­σθη­τού­λη­δες. Οικο­γέ­νειες τινά­ζο­νται στον αέρα και ζωές ναρ­κο­θε­τού­νται, επειδή έπρεπε να αλλά­ξουν τα πιόνια στην σκα­κιέρα. Κι ας βαφτί­στηκε «εξυ­γί­ανση», το παι­χνίδι με τους ίδιους όρους θα εξα­κο­λου­θεί να παί­ζε­ται…