Σας πήρανε χαμπέρι και οι πέτρες!

Αρθρο του Δα­μια­νού Β. Αθα­να­σί­ου

Κά­πο­τε τα δέν­δρα του δά­σους απο­φά­σι­σαν ανά­με­σά τους να ανα­κη­ρύ­ξουν κά­ποιο Βα­σι­λιά. Ετσι πλη­σί­α­σαν την ελιά και της πρό­τει­ναν να ανα­λά­βει την διοί­κη­ση.

Η ελιά, δεν δέ­χτη­κε, αρ­νού­με­νη να αφή­σει το έλαιο που τρέ­χει στις φλέ­βες της και χρή­ζει βα­σι­λείς, για να γίνει βα­σί­λισ­σα .

Η πρό­τα­ση έγινε μετά στο αμπέ­λι. Αρ­νή­θη­κε ομοί­ως λέ­γο­ντας «τρέ­χει οίνος στις φλέ­βες μου και ευ­φραί­νω τους αν­θρώ­πους… ποτέ».

Τε­λι­κά πρό­τει­ναν την θέση σ’ έναν κάκτο. Του έκα­ναν την πρό­τα­ση και απο­δέ­χτη­κε με χαρά… «να σας έχω κάτω από την προ­στα­σία μου, τον ίσκιο μου», είπε.

Είναι αλή­θεια ότι αυτοί, που έχουν τα προ­σό­ντα, ξέ­ρουν και τις ευ­θύ­νες των θέ­σε­ων που ανα­λαμ­βά­νουν, ενώ εκεί­νοι, που δεν τα έχουν, σπεύ­δουν συ­νή­θως πρώ­τοι.

Και τι κά­νουν οι τε­λευ­ταί­οι, προ­κει­μέ­νου να κρύ­ψουν την ανι­κα­νό­τη­τα τους, τις αδυ­να­μί­ες τους: Πε­ρι­χα­ρα­κώ­νο­νται από αυ­λο­κό­λα­κες και αυ­τα­πα­τώ­νται. Έχουν την εντύ­πω­ση ότι σ’ αυτή την κοι­νω­νία δια­βιούν μόνο οι χει­ρο­κρο­τη­τές τους, οι οσφυο­κάμ­πτες, που τους πε­ρι­τρι­γυ­ρί­ζουν.

Οι υπό­λοι­ποι είναι γι αυ­τούς εχθροί, ούτε ακούν, ούτε αφου­γκρά­ζο­νται τα μη­νύ­μα­τα, που τους στέλ­νουν.

Οι ίδιοι οι κό­λα­κες είναι συ­νή­θως άν­θρω­ποι χα­σο­μέ­ρη­δες, με όλα τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά του κη­φή­να, δη­λα­δή του τύπου που προ­σπα­θεί να επω­φε­λεί­ται χωρίς να δου­λεύ­ει, άτομα τα οποία νο­μί­ζουν ότι δια­κρί­νο­νται στον κύκλο τους, όντας προ­σκολ­λη­μέ­νοι και εμ­φα­νι­ζό­με­νοι δίπλα σε κά­ποιον πο­λι­τι­κό ή άν­θρω­ποι, που προ­σβλέ­πουν στην εκ­πλή­ρω­ση των επι­θυ­μιών και των στό­χων τους με… πλά­γιους τρό­πους.

Δυ­στυ­χώς η τάξη αυτή είναι πο­λυ­πλη­θής και αυ­ξά­νε­ται συ­νε­χώς εξαι­τί­ας της από­γνω­σης του λαού και των τε­ρά­στιων οι­κο­νο­μι­κών και κοι­νω­νι­κών προ­βλη­μά­των του.

Όταν η τσέπη αρ­χί­ζει να τρυ­πά­ει οι σχέ­σεις του εί­δους εξε­λίσ­σο­νται…

Οι ετε­ρό­κλη­τες ομά­δες που σχη­μα­τί­ζο­νται γύρω από την ιδιό­τυ­πη αυτή «συμ­μα­χία», συ­μπε­ρι­φέ­ρο­νται μά­λι­στα ωσάν να μην έχουν συ­νεί­δη­ση των κιν­δύ­νων που απει­λούν τον τόπο στον οποίο ζουν και επέ­λε­ξαν να υπη­ρε­τή­σουν.

Οι αυ­λο­κό­λα­κες, οι Ρα­σπού­τιν της κάθε εξου­σί­ας, η κα­μα­ρί­λα του αρ­χη­γού, πα­ρα­σύ­ρουν συχνά σε λάθος απο­φά­σεις, που δεί­χνουν λάθος δρό­μους και δη­μιουρ­γούν λάθος εντυ­πώ­σεις.

Χά­νουν σχε­δόν πάντα την επαφή με την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και τε­λι­κά εκτί­θε­νται.

Όταν δε η εξου­σία τους φθεί­ρε­ται, οι φα­να­τι­κοί ξε­ρό­λες και κό­λα­κες, είναι εκεί­νοι που πρώ­τοι εγκα­τα­λεί­πουν το σκά­φος.

Πά­μπολ­λα τα πα­ρα­δείγ­μα­τα στην πρό­σφα­τη πο­λι­τι­κή ιστο­ρία της Ρόδου.

Έγκει­ται, λοι­πόν, στους ηγέ­τες να τους κα­τα­λα­βαί­νουν και να τους αγνο­ούν, αν θέ­λουν να είναι ηγέ­τες.

Έγκει­ται επί­σης στα δη­μο­κρα­τι­κά ανα­κλα­στι­κά των πο­λι­τών να απο­μο­νώ­νουν και να στη­λι­τεύ­ουν αυτά τα φαι­νό­με­να.

Το πολύ το κύριε ελέ­η­σον το βα­ριέ­ται και ο… Θεός.

Την δου­λο­πρέ­πεια, τα γλει­ψί­μα­τα, την μι­ζέ­ρια, τον χα­φιε­δι­σμό, την κο­ροϊ­δία, την υπο­κρι­σία και πολλά άλλα, τα απορ­ρί­πτουν και τα κα­τα­δι­κά­ζουν και ίδιοι οι ηγέ­τες, που έχουν γεν­ναιό­τη­τα και ήθος.

Η ανε­πάρ­κεια ξέ­ρε­τε, έχει μια κα­κά­σχη­μη δί­δυ­μη αδελ­φή: την ανι­κα­νό­τη­τα. Αυτή δεν συμ­φι­λιώ­νε­ται εύ­κο­λα με την αυ­το­γνω­σία.

Βα­θύ­τα­τα συ­μπλεγ­μα­τι­κή από τη φύση της, συ­νη­θί­ζει να επι­λέ­γει κακές πα­ρέ­ες και να συ­να­γε­λά­ζε­ται μαζί τους.

Πρό­κει­ται για τύ­πους, που ερω­το­τρο­πούν μο­νί­μως με την ίντρι­γκα, που δεν υπα­κού­ουν σε ιδε­ο­λο­γι­κές και πο­λι­τι­κές νόρ­μες. Είναι δε­ξιοί, κε­ντρώ­οι, αρι­στε­ροί, φίλοι του ενός πο­λι­τι­κού την μία μέρα και φίλοι του αντι­πά­λου του την επο­μέ­νη, κυ­ρί­ως στις προ­ε­κλο­γι­κές πε­ριό­δους, που κι­νού­νται γύρω από τους άρ­ρω­στους με το μι­κρό­βιο της πο­λι­τι­κής.

Ηθικά ασπόν­δυ­λοι, ανα­σφα­λείς και ευά­λω­τοι, που στην δύ­να­μη, απα­ντά­νε πρό­θυ­μα με δου­λο­πρέ­πεια και κο­λα­κεία.

Τα­πει­νή συμ­βου­λή και προ­τρο­πή: σας πή­ρα­νε χα­μπέ­ρι και οι πέ­τρες!

Με το να αλ­λά­ζε­τε ιδε­ο­λο­γι­κό και πο­λι­τι­κό φε­ρε­τζέ κάθε τρείς και δύο, δεν θα σώ­ζε­τε τον επιού­σιο εις το δι­η­νε­κές.

Όταν ένα Μέσο Ενη­μέ­ρω­σης πα­ρα­μέ­νει ήσυχο, δη­λα­δή δεν «γαυ­γί­ζει», τόσο πιο πολύ το αγα­πά­ει η εξου­σία και σε το­πι­κό επί­πε­δο τα πα­ρα­δείγ­μα­τα είναι πολλά.

Όσοι ανα­γνώ­ρι­σαν τον εαυτό τους στο συ­γκε­κρι­μέ­νο άρθρο, να είναι σί­γου­ροι ότι όντως γι αυ­τούς μιλάω!…