Σας πήρανε χαμπέρι και οι πέτρες!

Αρθρο του Δαμια­νού Β. Αθα­να­σίου

Κάποτε τα δένδρα του δάσους απο­φά­σι­σαν ανάμεσά τους να ανα­κη­ρύ­ξουν κάποιο Βασιλιά. Ετσι πλη­σί­α­σαν την ελιά και της πρό­τει­ναν να ανα­λά­βει την διοί­κηση.

Η ελιά, δεν δέχτηκε, αρνού­μενη να αφήσει το έλαιο που τρέχει στις φλέβες της και χρήζει βασι­λείς, για να γίνει βασί­λισσα .

Η πρόταση έγινε μετά στο αμπέλι. Αρνή­θηκε ομοίως λέγο­ντας «τρέχει οίνος στις φλέβες μου και ευφραίνω τους ανθρώ­πους… ποτέ».

Τελικά πρό­τει­ναν την θέση σ’ έναν κάκτο. Του έκαναν την πρόταση και απο­δέ­χτηκε με χαρά… «να σας έχω κάτω από την προ­στα­σία μου, τον ίσκιο μου», είπε.

Είναι αλήθεια ότι αυτοί, που έχουν τα προ­σό­ντα, ξέρουν και τις ευθύνες των θέσεων που ανα­λαμ­βά­νουν, ενώ εκείνοι, που δεν τα έχουν, σπεύ­δουν συνήθως πρώτοι.

Και τι κάνουν οι τελευ­ταίοι, προ­κει­μέ­νου να κρύψουν την ανι­κα­νό­τητα τους, τις αδυ­να­μίες τους: Περι­χα­ρα­κώ­νο­νται από αυλο­κό­λα­κες και αυτα­πα­τώ­νται. Έχουν την εντύ­πωση ότι σ’ αυτή την κοι­νω­νία δια­βιούν μόνο οι χει­ρο­κρο­τη­τές τους, οι οσφυο­κάμ­πτες, που τους περι­τρι­γυ­ρί­ζουν.

Οι υπό­λοι­ποι είναι γι αυτούς εχθροί, ούτε ακούν, ούτε αφου­γκρά­ζο­νται τα μηνύ­ματα, που τους στέλ­νουν.

Οι ίδιοι οι κόλακες είναι συνήθως άνθρω­ποι χασο­μέ­ρη­δες, με όλα τα χαρα­κτη­ρι­στικά του κηφήνα, δηλαδή του τύπου που προ­σπα­θεί να επω­φε­λεί­ται χωρίς να δου­λεύει, άτομα τα οποία νομί­ζουν ότι δια­κρί­νο­νται στον κύκλο τους, όντας προ­σκολ­λη­μέ­νοι και εμφα­νι­ζό­με­νοι δίπλα σε κάποιον πολι­τικό ή άνθρω­ποι, που προ­σβλέ­πουν στην εκπλή­ρωση των επι­θυ­μιών και των στόχων τους με… πλά­γιους τρόπους.

Δυστυ­χώς η τάξη αυτή είναι πολυ­πλη­θής και αυξά­νε­ται συνεχώς εξαι­τίας της από­γνω­σης του λαού και των τερά­στιων οικο­νο­μι­κών και κοι­νω­νι­κών προ­βλη­μά­των του.

Όταν η τσέπη αρχίζει να τρυπάει οι σχέσεις του είδους εξε­λίσ­σο­νται…

Οι ετε­ρό­κλη­τες ομάδες που σχη­μα­τί­ζο­νται γύρω από την ιδιό­τυπη αυτή «συμ­μα­χία», συμπε­ρι­φέ­ρο­νται μάλιστα ωσάν να μην έχουν συνεί­δηση των κιν­δύ­νων που απει­λούν τον τόπο στον οποίο ζουν και επέ­λε­ξαν να υπη­ρε­τή­σουν.

Οι αυλο­κό­λα­κες, οι Ρασπού­τιν της κάθε εξου­σίας, η καμα­ρίλα του αρχηγού, παρα­σύ­ρουν συχνά σε λάθος απο­φά­σεις, που δεί­χνουν λάθος δρόμους και δημιουρ­γούν λάθος εντυ­πώ­σεις.

Χάνουν σχεδόν πάντα την επαφή με την πραγ­μα­τι­κό­τητα και τελικά εκτί­θε­νται.

Όταν δε η εξουσία τους φθεί­ρε­ται, οι φανα­τι­κοί ξερόλες και κόλακες, είναι εκείνοι που πρώτοι εγκα­τα­λεί­πουν το σκάφος.

Πάμπολλα τα παρα­δείγ­ματα στην πρό­σφατη πολι­τική ιστορία της Ρόδου.

Έγκει­ται, λοιπόν, στους ηγέτες να τους κατα­λα­βαί­νουν και να τους αγνοούν, αν θέλουν να είναι ηγέτες.

Έγκει­ται επίσης στα δημο­κρα­τικά ανα­κλα­στικά των πολιτών να απο­μο­νώ­νουν και να στη­λι­τεύ­ουν αυτά τα φαι­νό­μενα.

Το πολύ το κύριε ελέησον το βαριέ­ται και ο… Θεός.

Την δου­λο­πρέ­πεια, τα γλει­ψί­ματα, την μιζέρια, τον χαφιε­δι­σμό, την κοροϊ­δία, την υπο­κρι­σία και πολλά άλλα, τα απορ­ρί­πτουν και τα κατα­δι­κά­ζουν και ίδιοι οι ηγέτες, που έχουν γεν­ναιό­τητα και ήθος.

Η ανε­πάρ­κεια ξέρετε, έχει μια κακά­σχημη δίδυμη αδελφή: την ανι­κα­νό­τητα. Αυτή δεν συμ­φι­λιώ­νε­ται εύκολα με την αυτο­γνω­σία.

Βαθύ­τατα συμπλεγ­μα­τική από τη φύση της, συνη­θί­ζει να επι­λέ­γει κακές παρέες και να συνα­γε­λά­ζε­ται μαζί τους.

Πρό­κει­ται για τύπους, που ερω­το­τρο­πούν μονίμως με την ίντρι­γκα, που δεν υπα­κού­ουν σε ιδε­ο­λο­γι­κές και πολι­τι­κές νόρμες. Είναι δεξιοί, κεντρώοι, αρι­στε­ροί, φίλοι του ενός πολι­τι­κού την μία μέρα και φίλοι του αντι­πά­λου του την επομένη, κυρίως στις προ­ε­κλο­γι­κές περιό­δους, που κινού­νται γύρω από τους άρρω­στους με το μικρό­βιο της πολι­τι­κής.

Ηθικά ασπόν­δυ­λοι, ανα­σφα­λείς και ευά­λω­τοι, που στην δύναμη, απα­ντάνε πρόθυμα με δου­λο­πρέ­πεια και κολα­κεία.

Ταπεινή συμ­βουλή και προ­τροπή: σας πήρανε χαμπέρι και οι πέτρες!

Με το να αλλά­ζετε ιδε­ο­λο­γικό και πολι­τικό φερετζέ κάθε τρείς και δύο, δεν θα σώζετε τον επιού­σιο εις το διη­νε­κές.

Όταν ένα Μέσο Ενη­μέ­ρω­σης παρα­μέ­νει ήσυχο, δηλαδή δεν «γαυ­γί­ζει», τόσο πιο πολύ το αγαπάει η εξουσία και σε τοπικό επίπεδο τα παρα­δείγ­ματα είναι πολλά.

Όσοι ανα­γνώ­ρι­σαν τον εαυτό τους στο συγκε­κρι­μένο άρθρο, να είναι σίγου­ροι ότι όντως γι αυτούς μιλάω!…