Πώλησε 2.438 κιλά χρυσού στην ελεύθερη αγορά

Με την υπ’ αρίθμ. 1056/2016 απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς απορ­ρί­φθηκε η αίτηση ενός κατοί­κου της Ρόδου,  ο οποίος ταλαι­πω­ρεί­ται από το έτος 1980 με τη δικαιο­σύνη όταν κατε­λή­φθη να έχει πωλήσει χρυσό στην ελεύ­θερη αγορά, για τη συμ­μόρ­φωση της διοί­κη­σης σε δύο απο­φά­σεις που εξέδωσε το ίδιο δικα­στή­ριο το έτος 2001, δικαιώ­νο­ντας τον.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης έχει ως εξής:

Με την από 26-2-1980 απόφαση του Υπουρ­γού Εργα­σίας επι­βλή­θηκε σε βάρος του αιτού­ντος εισφορά ποσού 65.000.000 δραχμών, με την αιτιο­λο­γία ότι, κατά παρά­βαση των κει­μέ­νων περί εισα­γω­γών δια­τά­ξεων, αυτός διέθεσε κατά τα έτη 1973 και 1974 μέρος του εισα­χθέ­ντος, κατόπιν αδείας, χρυσού βάρους 2.438 κιλών, στην ελεύ­θερη αγορά και όχι σε επαγ­γελ­μα­τίες χρυ­σο­χό­ους ή εργα­στή­ρια χρυ­σο­χο­ΐας. Ακο­λού­θως, βάσει της ως άνω κατα­λο­γι­στι­κής πράξης και μετά την κατα­βολή μέρους της επι­βλη­θεί­σας εισφο­ράς, βεβαιώ­θηκε το υπό­λοιπο αυτής, ποσού 55.999.433 δραχμών, ως δημόσιο έσοδο.

Για την είσπραξη του εν λόγω ποσού επι­βλή­θη­καν, με δύο εκθέ­σεις που εκδό­θη­καν την 16-5-1994, ανα­γκα­στι­κές κατα­σχέ­σεις σε ακίνητα ιδιο­κτη­σίας του.  Κατά των εν λόγω εκθέ­σεων ανα­γκα­στι­κής κατά­σχε­σης ακι­νή­των άσκησε ανα­κο­πές ζητώ­ντας την ακύρωση αυτών.

Επί των ανα­κο­πών αυτών εκδό­θη­καν το 1997 δύο απο­φά­σεις του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Πει­ραιώς, με τις οποίες ο νόμιμος τίτλος κηρύ­χθηκε ανε­νερ­γός κατά το μέρος που υπε­ρέ­βαινε το ποσό των 62.960.529 δραχμών και απορ­ρί­φθηκε το αίτημα περί ακύ­ρω­σης των προ­σβλη­θει­σών εκθέ­σεων ανα­γκα­στι­κής κατά­σχε­σης ακι­νή­των.

Κατόπιν ρυθ­μί­σεως του εν λόγω χρέους που έγινε την 2-11-1999 με απόφαση της Δ.Ο.Υ. Ρόδου, ο αιτών κατέ­βαλε ολό­κληρη την ρυθ­μι­σθείσα οφειλή.

Κατά των πρω­τό­δι­κων απο­φά­σεων ασκή­θη­καν εφέσεις και επ’ αυτών εκδό­θη­καν το 2001 δύο απο­φά­σεις του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς. Με τις απο­φά­σεις αυτές απορ­ρί­φθη­καν οι εφέσεις του Δημο­σίου, έγιναν δεκτές οι εφέσεις του αιτού­ντος, μεταρ­ρυθ­μί­σθη­καν οι πρω­τό­δι­κες απο­φά­σεις, προσ­διο­ρί­σθηκε η εις βάρος του εισφορά στο ποσό των 31.480.265 δραχμών και τρο­πο­ποι­ή­θη­καν ανα­λό­γως οι από 16-5-1994 εκθέ­σεις ανα­γκα­στι­κής κατά­σχε­σης ακι­νή­των και η από 26-2-1980 απόφαση του Υπουρ­γού Εμπο­ρίου.

Στην 1-8-2002 ο αιτών υπέβαλε αίτηση με την οποία ζήτησε να του απο­δο­θούν το ποσό των 33.519.735 δραχμών, το οποίο απο­τε­λεί τη διαφορά μεταξύ του ποσού των 65.000.000 δραχμών και του ανωτέρω ποσού των 31.480.265 δραχμών καθώς και το ποσό των προ­σαυ­ξή­σεων επί του ποσού το οποίο ο ίδιος είχε κατα­βά­λει αχρε­ω­στή­τως, αφού οι προ­σαυ­ξή­σεις αυτές υπο­λο­γι­σθούν κατά τη δια­δι­κα­σία της ρύθ­μι­σης στην οποία υπήχθη η οφειλή του και ληφθούν υπόψη τα ποσά τα οποία είχε κατα­βά­λει προτού υπαχθεί στη ρύθμιση, των 9.006.567 δραχμών για κεφά­λαιο και των 7.786.308 δραχμών για προ­σαυ­ξή­σεις.

Ακο­λού­θως απορ­ρί­φθη­καν οι ασκη­θεί­σες και από τις δύο πλευρές αιτή­σεις αναί­ρε­σης κατά των δύο εφε­τεια­κών απο­φά­σεων, με την έκδοση 4 απο­φά­σεων του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας το 2013.

Στις 6-8-2014 ο αιτών υπέβαλε αίτηση με την οποία επα­νήλθε στο αρχικό αίτημα που είχε υπο­βά­λει και ζήτησε επι­πλέον την κατα­βολή των τόκων του οφει­λό­με­νου ανωτέρω κεφα­λαίου των 98.370,46 ευρώ, ποσού 125.000 ευρώ για το χρονικό διά­στημα που είχε περάσει από την έκδοση των απο­φά­σεων του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πειραιά έως σήμερα.

Η Δ.Ο.Υ Ρόδου, δια­βί­βασε τα έγγραφα στη Διεύ­θυνση Καθε­στώ­των Εισα­γω­γών – Εξα­γω­γών και Μέτρων Εμπο­ρι­κής Αμυνας του Υπουρ­γείου Ανά­πτυ­ξης και Αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας προ­κει­μέ­νου να ενερ­γή­σει κατά το δια­τα­κτικό των ανωτέρω απο­φά­σεων. Εκδό­θηκε ακο­λού­θως Ατομικό Φύλλο Έκπτω­σης (ΑΦΕΚ), το οποίο δια­βι­βά­σθηκε στο Τμήμα Εσόδων της Δ.Ο.Υ. Ρόδου προ­κει­μέ­νου να διεκ­πε­ραιω­θεί η υπόθεση. Η Δ.Ο.Υ. Ρόδου καθώς και λοιπές υπη­ρε­σίες του Υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών δεν ικα­νο­ποί­η­σαν το ανωτέρω αίτημα του αιτού­ντος. Τελικά επί του επί­μα­χου αιτή­μα­τος του αιτού­ντος παρα­σχέ­θηκε από το Νομικό Συμ­βού­λιο του Κράτους Ατομική Γνω­μο­δό­τηση, με την οποία δια­τυ­πώ­θηκε η γνώμη ότι η επίμαχη αξίωση του αιτού­ντος έχει παρα­γρα­φεί.

Με την αίτηση του ο αιτών προ­έ­βαλλε ότι το Ελλη­νικό Δημόσιο αρνεί­ται να συμ­μορ­φω­θεί προς το δια­τα­κτικό των απο­φά­σεων του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πειραιά και να του επι­στρέ­ψει το μέρος της εισφο­ράς που κατέ­βαλε αχρε­ω­στή­τως.

Το Διοι­κη­τικό Εφετείο Πειραιά έκρινε ότι το δεδι­κα­σμένο των εν λόγω δικα­στι­κών απο­φά­σεων δεν καλύ­πτει το επίμαχο ζήτημα της επι­στρο­φής στον αιτού­ντα του αχρε­ω­στή­τως κατα­βλη­θέ­ντος ποσού της εν λόγω εισφο­ράς, καθόσον δεν κρίθηκε το ζήτημα αυτό με τις ανωτέρω δικα­στι­κές απο­φά­σεις, το οποίο είναι δυνατόν να απο­τε­λέ­σει αντι­κεί­μενο νέας δικα­στι­κής κρίσης.