Γιώργος Υψηλάντης: Περί Brexit …

“Ειλι­κρινά δυσκο­λεύ­ο­μαι να κατα­νο­ήσω την συμπά­θεια ή και τον ενθου­σια­σμό, κάποιων προ­ο­δευ­τι­κών φίλων για το Brexit. Ο αμε­σο­δη­μο­κρα­τι­κός τρόπος λήψης της από­φα­σης, δικαιώ­νει άραγε και εξα­γνί­ζει την ουσία της; Το ότι είναι αναμ­φι­σβή­τητα σεβαστή απόφαση, σημαί­νει αυτό­ματα ότι είναι κι η καλύ­τερη;
Είναι μήπως απόφαση αλλαγής της σημε­ρι­νής απο­κρου­στι­κής Ευρώπης που επωάζει το αυγό του φιδιού σε κάθε γωνιά της; Είναι μήπως απόφαση υπέρ μιας Ευρώπης των λαών, της αλληλεγ­γύης, της συνοχής, της ισόρ­ρο­πης ανά­πτυ­ξης; Αν θες μιαν άλλη Ευρώπη, την αλλά­ζεις, δεν σηκώ­νε­σαι και φεύγεις.
Μήπως τελικά δεν είναι τίποτα άλλο από μια ακραία έκφραση και ταυ­τό­χρονα συνέ­πεια, της σημε­ρι­νής κυρί­αρ­χης ευρω­παϊ­κής πολι­τι­κής του εθνικού απο­μο­νω­τι­σμού, της ξενο­φο­βίας, του εθνι­κι­σμού, των κλει­στών συνόρων, της δια­τή­ρη­σης «των δικών μας» εθνικών κεκτη­μέ­νων αντί της αλλη­λέγ­γυας πορείας των ευρω­παϊ­κών λαών; Όσο κι αν ανα­τρέχω ξανά κα ξανά στη ρητο­ρική και στην επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία του Brexit (τη βρε­τα­νική όχι την εγχώρια), αυτό βλέπω. Τίποτα παρα­πάνω!
Όπως και να έχει το πράγμα, ας μην βια­ζό­μα­στε. Προ­σω­πικά δεν είμαι καθόλου σίγου­ρος ότι θα υλο­ποι­η­θεί. Κάποιο παραθυράκι-φόρμουλα θα βρουν τα Βρυ­ξελ­λιώ­τικα μαγει­ρεία, για να το ανα­τρέ­ψουν ή να το ενσω­μα­τώ­σουν στα μαλακά στο ευρω­παϊκό «κεκτη­μένο”.